Տիտանիկի Նշանը

Մայիսի 21, 1978, Սենթ Քեթրինզ, Օնտարիո, Կանադա –մահացել է  Նշան Գրիգորյանը , Տիտանիկի խորտակված շոգենավի փրկվածներից մեկը, հայ ժողովրդի դիմացկունության խորհրդանիշ:

Նրա կյանքը՝ լի դժվարություններով և հաղթանակներով, վկայում է մարդկային ոգու անկոտրում կամքի մասին: 
Նշան Գրիգորյանը ծնվել է 1886 թվականի մայիսի 12-ին Օսմանյան կայսրության Արևմտյան Հայաստանի Քղի գյուղում: Թուրքերի կողմից քրիստոնյաների դեմ ջարդերից խուսափելու համար նա իր համագյուղացիների՝ Արսեն Սիրականյանի, Հարություն և Մամփրե Տեր-Զաքարյանների, Դավիթ Վարդանյանի հետ մեկնում է Կանադա՝ նոր կյանք սկսելու հույսով: Նպատակակետը Օնտարիո նահանգի Համիլթոն քաղաքն էր, որտեղ նա պետք է հյուրընկալվեր Փոլ Մարտինի տանը: 
Նշանը Տիտանիկ է բարձրացել Շերբուրգում՝ որպես երրորդ դասի ուղևոր: Չնայած որոշ աղբյուրներ պնդում են, որ նա տոմս ձեռք է բերել կաշառքով, պաշտոնական գրառումները հաստատում են, որ նրա տոմսի համարը 2654 էր՝ արժեքը £7, 4s, 7d: Երրորդ դասի նավասենյակում (E-57, F-տախտակամած) նա իրեն զգում էր «ճտի նման փակի տակ»: 1912 թվականի ապրիլի 14-ի երեկոյան, խաղաթուղթ խաղալուց հետո, նա պառկել էր քնելու, երբ լսեց տագնապի ձայնը: Լուսանցույցի մոտ սառույցի կտորներ նկատելով՝ նա սկզբում չանհանգստացավ, սակայն նավի և այսբերգի բախումը նրան ստիպեց գործել: 
Գրիգորյանը բարձրացավ A-տախտակամած և, նավաստի Ֆրենք Էվանսի խոսքերով, «գիտակցաբար ցատկեց» փրկանավակ: Փրկվելով խորտակումից՝ նա թոքերի բորբոքում ստացավ և բուժում անցավ Նյու Յորքի, ապա Բրենթֆորդի հիվանդանոցներում: 1918 թվականին նա տեղափոխվեց Սենթ Քեթրինզ, որտեղ 1924 թվականին ամուսնացավ Բերսաբե Վարդանյանի հետ: Նրանք ունեցան երեք երեխա՝ Ալիս, Ջորջ և Անջելին: Նշանն աշխատել է «Ջեներալ Մոթորս»-ի գործարանում՝ ապրելով համեստ, բայց արժանապատիվ կյանք: 
Տիտանիկը մնաց նրա կյանքի միակ ծովային ճանապարհորդությունը: Դստեր խոսքերով, ջրի տեսքը միշտ վերադարձնում էր նրան այդ ճակատագրական գիշեր: Նշան Գրիգորյանը վախճանվեց 1978 թվականին՝ թողնելով ժառանգություն, որը խոսում է գոյատևման և հույսի մասին: 

21 мая 1978 года, Сент-Кэтринс, Онтарио, Канада –скончался  Ншан Григорян ), один из 711 выживших пассажиров затонувшего «Титаника», символ стойкости армянского народа. Его жизнь, полная испытаний и побед, – это история о несгибаемой силе духа. 
Ншан Григорян родился 12 мая 1886 года в деревне Кехи, Западная Армения, входившая в состав Османской империи. После резни христиан турками он вместе с земляками – Арсеном Сираканяном, Арутюном и Мампре Тер-Закарянами, Давидом Вартаняном – покинул родину, стремясь начать новую жизнь в Канаде. Его целью был город Гамильтон, провинция Онтарио, где он планировал остановиться у Пола Мартина. 
Ншан взошел на борт «Титаника» в Шербуре как пассажир третьего класса. Некоторые источники утверждают, что он приобрел билет с помощью взятки, но официальные записи подтверждают, что его билет (№2654) стоил £7, 4s, 7d. В каюте третьего класса (E-57, палуба F) он чувствовал себя «как цыпленок в клетке». Вечером 14 апреля 1912 года, после игры в карты, он лег спать, но вскоре услышал сигнал тревоги. Заметив куски льда у иллюминатора, он сначала не придал этому значения, но столкновение с айсбергом заставило его действовать. 
Григорян поднялся на палубу А, где, по словам матроса Фрэнка Эванса, он «сознательно прыгнул» в спасательную шлюпку. Выжив после катастрофы, он заболел пневмонией и проходил лечение в больницах Нью-Йорка и Брэнтфорда. В 1918 году Ншан переехал в Сент-Кэтринс, где в 1924 году женился на Берсабе Вартанян. У пары родилось трое детей – Алиса, Джордж и Анджелин. Всю жизнь Ншан проработал на заводе «Дженерал Моторс», ведя скромную, но достойную жизнь. 
«Титаник» остался единственным морским путешествием в его жизни. По словам дочери, вид воды всегда напоминал ему о той роковой ночи. Ншан Григорян скончался в 1978 году, оставив наследие, которое говорит о выживании и надежде. 

May 21, 1978, St. Catharines, Ontario, Canada – died Neshan Krekorian  one of the 711 survivors of the Titanic disaster, stands as a symbol of Armenian resilience. His life, marked by trials and triumphs, is a testament to the unyielding human spirit. 
Born on May 12, 1886, in the village of Keghi, Western Armenia, then part of the Ottoman Empire, Neshan fled the massacres of Christians by Turks alongside his fellow villagers—Arsen Siraganian, Haroutyun and Mampre Ter-Zakarian, and David Vartanyan—seeking a new life in Canada. His destination was Hamilton, Ontario, where he planned to stay with Paul Martin. 
Neshan boarded the Titanic in Cherbourg as a third-class passenger. Though some sources claim he secured his ticket through a bribe, official records confirm his ticket (No. 2654) cost £7, 4s, 7d. In his third-class cabin (E-57, F Deck), he felt “like a chicken in a cage.” On the evening of April 14, 1912, after playing cards, he went to bed but was soon alerted by the ship’s alarm. Spotting ice fragments near his porthole, he initially dismissed them, but the collision with the iceberg spurred him into action. 
Krekorian climbed to Deck A and, according to sailor Frank Evans, “deliberately jumped” into a lifeboat. Surviving the sinking, he contracted pneumonia and received treatment in hospitals in New York and Brantford. In 1918, he settled in St. Catharines, Ontario, where he married Bersabe Vartanyan in 1924. They had three children—Alice, George, and Angeline. Neshan worked his entire career at a General Motors factory, living a modest yet dignified life. 
The Titanic was his only sea voyage. His daughter recalled that the sight of water always brought him back to that fateful night. Neshan Krekorian passed away in 1978, leaving a legacy of survival and hope.