Ղարաբաղյան պատերազմի մասնակից, վաշտի հրամանատար, հրացանագործ, հետախույզ և սակրավոր։Հայաստանի ազգային հերոս,Արցախի հերոս.

Զոհվել է 1992 թվականի հունիսի 12-ին Արցախի Ասկերանի շրջանի Խնապատ գյուղում – Յուրի Վաղարշակի Պողոսյանը –

Մանկությունս ու պատանեկությունս անցկացրել եմ Ստեփանակերտում։ Դեռ դպրոցական տարիներից հետաքրքրվել եմ սպորտով և տեխնիկայով։ Աշխատել է որպես ավտոմեխանիկ։

1980 թվականին զորակոչվել է խորհրդային բանակ։

1983 թվականին Ստեփանակերտում հիմնել է ավտոտեխսպասարկման կետ, որը հետագայում դարձել է Արցախյան շարժման առաջին զենքի արտադրամասերից մեկը։

Նրա պատրաստած զենքն առաջին անգամ օգտագործվել է 1990 թվականին Հադրութի շրջանում, երբ փորձել են հայաթափել.

1991 թվականին ղեկավարել է 4-րդ վաշտը։
Որպես ջոկատի հրամանատար մասնակցել է Կիչան, Սրխավենդ, Էդիլու, Խրմանջուխ գյուղերի համար մղվող մարտերին։

Մարտերում նա իրեն դրսևորեց որպես հմուտ հրամանատար, անվախ մարտիկ, հետախույզ և սակրավոր։

Մասնակցել է Ստեփանակերտի, Կրկժանի, Խոջալուի և Շուշիի շրջակայքում հակառակորդի հենակետերի ոչնչացման մարտական ​​գործողություններին։

Միաժամանակ նա աշխատել է վերանորոգման և վերականգնողական բազայի ստեղծման վրա, որի ամուր հիմքերը դրվել են 1992 թվականին։ Նրա շնորհիվ է, որ հետագայում բանակը ձեռք է բերել ամուր վերականգնողական կենտրոն։

1992 թվականի հունիսի 12-ին Ասկերան-Նախիջևանիկ առաջնագծում զոհվել է Յուրի Վաղարշակովիչ Պողոսյանը։
Թաղվել է Ստեփանակերտում։

Պարգևատրվել է «Մարտական ​​խաչ» 1-ին աստիճանի շքանշանով։ ԼՂՀ.

1996 թվականի սեպտեմբերի 20-ին Յուրի Պողոսյանին հետմահու շնորհվել է Հայաստանի ազգային հերոսի կոչում (Հայրենիքի շքանշան)։

2002 թվականի սեպտեմբերի 2-ին հետմահու արժանացել է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության բարձրագույն կոչման՝ Արցախի հերոսի (Ոսկե արծիվ) շքանշանի։

Պարգևատրվել է նաև ԼՂՀ «Շուշիի ազատագրման համար» մեդալով։

Յուրի Պողոսյանի ձեռքով վերանորոգված առաջին զրահամեքենան այժմ որպես մասունք պահվում է ՊԲ N զորամասում։ Դրա վրա գրված են անձնակազմի անդամների անունները

ПОГОСЯН ЮРИЙ ВАГАРШАКОВИЧ

Национальный Герой Армении,
Герой Арцаха.    Погиб 12 июня 1992 года в селе  Хнапат Аскеранского района Арцаха – родился 8 апреля 1961 г. в Котово (Волгоградская область)

Погосян Юрий Вагаршакович — участник Карабахской войны, командир роты, оружейник, разведчик и сапер.

Детство и юность прошли в Степанакерте. Со школьной скамьи увлекался спортом и техникой. Работал автомехаником.

В 1980 г. был призван в ряды Советской армии.

В 1983 г. в Степанакерте основал авторемонтную мастерскую, которая впоследствии стала одной из первых оружейных мастерских Арцахского движения.

Сделанное им оружие впервые было использовано в 1990 г. в Гадрутском районе, когда пытались выселить армян

В 1991 г. командовал 4-й ротой.
В качестве командира отряда участвовал в боях за села Кичан, Срхавенд, Эдилу и Хрманджух.

В боях проявил себя умелым командиром, бесстрашным бойцом, разведчиком и сапером.

Участвовал в военных действиях по уничтожению вражеских форпостов вокруг Степанакерта, Кркжана, Ходжалу и Шуши.

Параллельно работал над созданием ремонтно-реабилитационной базы, прочные основы которой были поставлены в 1992 г. Именно благодаря ему впоследствии армия обрела сильный центр реабилитации

12 июня 1992 г. Погосян Юрий Вагаршакович погиб на фронтовой линии Аскеран-Нахиджеваник.
Похоронен в Степанакерте.

Награжден орденом “Боевой крест” I ст. НКР.

20 сентября 1996 г. Юрию Погосяну посмертно присвоено звание Национального Героя Армении (орден Отечества).

2 сентября 2002 г. посмертно удостоен высшего звания Нагорно-Карабахской Республики — Герой Арцаха (орден “Золотой орел”).

Награжден также медалью НКР “За освобождение Шуши”.

Отремонтированная руками Юрия Погосяна первая бронемашина и сейчас как реликвия хранится в N-ской войсковой части Армии обороны. На ней написаны имена членов экипажа

POGHOSYAN YURY VAGARSHAKOVYCH

National Hero of Armenia,
Hero of Artsakh.     Died on June 12, 1992 in the village of Khnapat in the Askeran region of Artsakh – born on April 8, 1961 in Kotovo (Volgograd region)

Pogosyan Yuri Vagharshakovich – participant in the Karabakh war, company commander, gunsmith, scout and sapper.

I spent my childhood and youth in Stepanakert.  Since school, I have been interested in sports and technology.  He worked as a car mechanic.

In 1980 he was drafted into the Soviet army.

In 1983, he founded an auto repair shop in Stepanakert, which later became one of the first weapons workshops of the Artsakh movement.

The weapon he made was first used in 1990 in the Hadrut region, when they tried to evict the Armenians

In 1991 he commanded the 4th company.
As a detachment commander, he participated in the battles for the villages of Kichan, Srkhavend, Edilu and Khrmanjukh.

In battles he proved himself to be a skilled commander, fearless fighter, scout and sapper.

Participated in military operations to destroy enemy outposts around Stepanakert, Krkzhan, Khojaly and Shushi.

At the same time, he worked on creating a repair and rehabilitation base, the solid foundations of which were laid in 1992. It was thanks to him that the army subsequently acquired a strong rehabilitation center

On June 12, 1992, Yuri Vagharshakovich Poghosyan died on the Askeran-Nakhijevanik front line.
He was buried in Stepanakert.

Awarded the Order of the Battle Cross, 1st class.  NKR.

On September 20, 1996, Yuri Poghosyan was posthumously awarded the title of National Hero of Armenia (Order of the Fatherland).

On September 2, 2002, he was posthumously awarded the highest title of the Nagorno-Karabakh Republic – Hero of Artsakh (Order of the Golden Eagle).

He was also awarded the NKR medal “For the liberation of Shushi.”

The first armored vehicle, repaired by the hands of Yuri Pogosyan, is now kept as a relic in the N military unit of the Defense Army.  The names of the crew members are written on it