Նա իր ներդրումն ունեցավ հայրենիքի պաշտպանության գաղափարի տարածման գործում: 

14 հունիսի, 2013, Երևանում  — մահացել է  Վրեժ Սաղաթելի Իսրայելյանը, հայ գրող, դրամատուրգ և հասարակական գործիչ, իր կյանքով ու ստեղծագործություններով անմոռանալի հետք թողեց հայ գրականության և մշակույթի պատմության մեջ:

Ծնված 1949 թվականին  Երևանում, նա մեծացավ խորհրդային Հայաստանի բարդ, բայց կենսունակ միջավայրում, որտեղ ձևավորվեցին նրա ստեղծագործական տաղանդն ու հայրենասիրությունը: 
1971 թվականին Իսրայելյանն ավարտեց Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետի ժուռնալիստիկայի բաժինը: Իր մասնագիտական կարիերան սկսեց Հայաստանի հեռուստատեսությունում և ռադիոյում՝ որպես երիտասարդական հաղորդումների խմբագիր: Նրա խմբագրական աշխատանքը շարունակվեց «Հայրենիքի ձայն», «Սովետական Հայաստան» և «Հայ զինվոր» պարբերականներում, որտեղ նա ոչ միայն ղեկավար պաշտոններ զբաղեցրեց, այլև իր գրիչով ծառայեց հայ ժողովրդի գաղափարական և մշակութային վերելքին: 1999-2009 թվականներին, որպես ՀՀ Պաշտպանության նախարարության լրատվության և քարոզչության վարչության պետ, նա իր ներդրումն ունեցավ հայրենիքի պաշտպանության գաղափարի տարածման գործում: 
Վրեժ Իսրայելյանի գրական ճանապարհը սկսվեց «Գարուն» ամսագրում տպագրված պատմվածքներով: Նրա ստեղծագործությունները, որոնք ներառում են «Միայն մի անգամ», «Տոնապետ» և «Չնվաճված աշխարհամաս» գործերը, արժանացան ընթերցողների և քննադատների ջերմ ընդունելության: 1978 թվականին նա ստացավ ՀԼԿԵՄ Կենտկոմի մրցանակ՝ «Տարվա լավագույն ստեղծագործություն» անվանակարգում, իսկ 2010 թվականին նրա «Տոնապետ» գիրքը պարգևատրվեց Հայաստանի Գրողների միության Դերենիկ Դեմիրճյանի անվան մրցանակով: Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով՝ ռուսերեն, անգլերեն, վրացերեն, արաբերեն և ուկրաիներեն, ինչը վկայում է նրա ստեղծագործությունների համամարդկային արժեքի մասին: 
Իսրայելյանի գրական ժառանգությունը ներառում է նաև Արցախյան պատերազմին նվիրված վավերագրական կինոսցենարներ, որոնք, ինչպես «Մահից առաջ և հետո» և «Անդրանիկ», պատմում են հայ ժողովրդի պայքարի և հերոսության մասին: Նրա ստեղծագործությունները խորապես մարդկային են՝ լի կյանքի, պայքարի և հույսի մասին խորհրդածություններով: 
Հայրենիքի հանդեպ նվիրվածությունը Վրեժ Իսրայելյանին արժանացրեց բազմաթիվ պետական պարգևների, այդ թվում՝ ՀՀ նախագահի կողմից շնորհված Մարտական ծառայության և Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների 2-րդ աստիճանի շքանշաններին, ինչպես նաև Վազգեն Սարգսյանի, Անդրանիկ Օզանյանի և այլ մեդալների: Նրա կյանքն ու գործը շարունակում են ոգեշնչել սերունդներին՝ հիշեցնելով հայ ժողովրդի աննկուն ոգու և մշակույթի անսպառ ուժի մասին: 

—



14 июня 2013 года, в Ереване — скончался Вреж Сагателович Исраелян, армянский писатель, драматург и общественный деятель, оставил неизгладимый след в истории армянской литературы и культуры. Родившийся 2 апреля 1949 года в Ереване, он вырос в сложной, но полной жизни атмосфере советской Армении, где сформировались его творческий талант и патриотизм. 
В 1971 году Исраелян окончил факультет журналистики Ереванского государственного университета. Свою профессиональную карьеру он начал на армянском телевидении и радио, работая редактором молодежных программ. Его редакторская деятельность продолжилась в изданиях «Голос Родины», «Советская Армения» и «Армянский солдат», где он не только занимал руководящие должности, но и своим пером служил делу духовного и культурного возрождения армянского народа. С 1999 по 2009 год, будучи начальником отдела информации и пропаганды Министерства обороны Армении, он внес значительный вклад в популяризацию идеи защиты Родины. 
Литературный путь Врежа Исраеляна начался с публикации рассказов в журнале «Гарун». Его произведения, такие как «Только один раз», «Тонапет» и «Непокоренный континент», завоевали любовь читателей и признание критиков. В 1978 году он был удостоен премии ЦК ЛКСМ за лучшее произведение года, а в 2010 году его книга «Тонапет» получила премию Союза писателей Армении имени Дереника Демирчяна. Его произведения переведены на русский, английский, грузинский, арабский, украинский и другие языки, что свидетельствует об их универсальной ценности. 
Наследие Исраеляна включает документальные киносценарии, посвященные Арцахской войне, такие как «Перед и после смерти» и «Андраник», которые рассказывают о борьбе и героизме армянского народа. Его произведения глубоко человечны, наполнены размышлениями о жизни, борьбе и надежде. 
Преданность Родине принесла Врежу Исраеляну множество государственных наград, включая ордена «За боевые заслуги» и «За заслуги перед Отечеством» 2-й степени, а также медали Вазгена Саркисяна, Андраника Озаняна и другие. Его жизнь и творчество продолжают вдохновлять поколения, напоминая о несгибаемом духе и неисчерпаемой силе армянской культуры. 

—



June 14, 2013, in Yerevan, Armenia —died Vrezh Saghatel Israelyan, an Armenian writer, playwright, and public figure, left an indelible mark on the history of Armenian literature and culture. Born on April 2, 1949, in Yerevan, he grew up in the complex yet vibrant environment of Soviet Armenia, where his creative talent and patriotism took root. 

In 1971, Israelyan graduated from the journalism department of Yerevan State University. He began his career at Armenian television and radio, working as an editor for youth programs. His editorial work continued in publications such as *Voice of the Homeland*, *Soviet Armenia*, and *Armenian Soldier*, where he not only held leadership roles but also used his pen to serve the spiritual and cultural revival of the Armenian people. From 1999 to 2009, as head of the Information and Propaganda Department of Armenia’s Ministry of Defense, he played a significant role in promoting the idea of homeland defense. 

Vrezh Israelyan’s literary journey began with stories published in *Garun* magazine. His works, including *Only Once*, *Tonapet*, and *Unconquered Continent*, earned the admiration of readers and critics alike. In 1978, he received the Komsomol Central Committee Award for the best work of the year, and in 2010, his book *Tonapet* was honored with the Writers’ Union of Armenia’s Derenik Demirchyan Award. His works have been translated into Russian, English, Georgian, Arabic, Ukrainian, and other languages, reflecting their universal appeal. 

Israelyan’s legacy also includes documentary screenplays dedicated to the Artsakh War, such as *Before and After Death* and *Andranik*, which narrate the struggle and heroism of the Armenian people. His writings are profoundly human, filled with reflections on life, struggle, and hope. 

His devotion to his homeland earned Vrezh Israelyan numerous state awards, including the Order of Combat Service and the Order for Services to the Homeland (2nd degree), as well as medals named after Vazgen Sargsyan, Andranik Ozanyan, and others. His life and work continue to inspire generations, serving as a reminder of the unbreakable spirit and boundless strength of Armenian culture.