հայ բեմի անմար աստղ

14 հունիսի, 1931, Կիրովականում  (այժմ՝ Վանաձոր) — ծնվել է Լենա Փաշինյանը,  իր դերասանական վարպետությամբ և խոր հոգեբանական կերպարներով հավերժ տեղ գրավեց հայ թատրոնի պատմության մեջ:

Ծնված հայկական մշակույթի օրրանում, նա իր մանկությունն անցկացրեց միջավայրում, որտեղ ձևավորվեց նրա սերը դեպի թատրոնը և արվեստը: 
1946 թվականից Լենա Փաշինյանը դարձավ Կիրովականի դրամատիկական թատրոնի դերասանուհի: Նրա տաղանդը բացահայտվեց բեմում, որտեղ նա կերտեց քնարական, դրամատիկական և բարդ հոգեբանական կերպարներ՝ հմայելով հանդիսատեսին իր անկրկնելի խաղով: Նրա խաղացած դերերից են Ռուզանը՝ Մուրացանի «Ռուզան» պիեսում, Լեդի Մակբեթը՝ Շեքսպիրի «Մակբեթ», Դեզդեմոնան՝ «Օթելլո», Վարդիթերը՝ Պռոշյանի «Սոս և Վարդիթեր», և Քլեան՝ Ֆիգերեյդոյի «Եզոպոս» պիեսում: Նա նաև փայլեց Գոլդոնիի «Վենետիկյան երկվորյակներ»-ում՝ մարմնավորելով Բեատրիչեին, և Սունդուկյանի «Չար ոգի»-ում՝ կերտելով Սոնայի կերպարը: Յուրաքանչյուր դեր խոսում էր կանացի ուժի, խոր զգացմունքների և մարդկային ճակատագրի մասին: 
Լենա Փաշինյանի նվիրվածությունն արվեստին արժանացավ բարձր գնահատականի: 1964 թվականին նա ստացավ Հայաստանի վաստակավոր արտիստի կոչում, իսկ 1989 թվականին՝ ժողովրդական արտիստի կոչում՝ դառնալով հայ թատրոնի խորհրդանիշներից մեկը: Նրա ստեղծագործական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել դերասաններին և թատերասերներին՝ հիշեցնելով, որ իսկական արվեստը ժամանակի սահմաններ չունի: Նրա կյանքն ավարտվեց Վանաձորում, սակայն նրա բեմական կերպարները և հիշատակը շարունակում են ապրել հայ ժողովրդի սրտերում: 

—


14 июня 1931 года, Кировакан (ныне Ванадзор), Армения — родилась Лена Пашинцян, выдающаяся армянская актриса, навсегда вписала свое имя в историю армянского театра своим мастерством и глубокими психологическими образами. Родившись в колыбели армянской культуры, она провела детство в атмосфере, которая пробудила ее страсть к театру и искусству. 
С 1946 года Лена Пашинцян стала актрисой Кироваканского драматического театра. Ее талант раскрылся на сцене, где она создавала лирические, драматические и сложные психологические образы, покоряя зрителей своим неподражаемым мастерством. Среди ее ролей — Рузан в пьесе Мурацана «Рузан», леди Макбет в «Макбете» Шекспира, Дездемона в «Отелло», Вардитер в «Сос и Вардитер» Прошяна, и Клеа в «Езопе» Фигейро. Она также блистала в «Венецианских близнецах» Гольдони, воплощая Беатриче, и в «Злом духе» Сундукяна, сыграв Сону. Каждая ее роль говорила о силе женского духа, глубоких эмоциях и человеческих судьбах. 
Преданность искусству Лены Пашинцян была высоко оценена. В 1964 году она получила звание заслуженной артистки Армении, а в 1989 году — народной артистки, став одной из символов армянского театра. Ее творческое наследие продолжает вдохновлять актеров и любителей театра, напоминая, что истинное искусство не знает границ времени. Жизнь Лены Пашинцян завершилась в Ванадзоре, но ее сценические образы и память о ней навсегда остались в сердцах армянского народа. 

—


June 14, 1931, Kirovakan (now Vanadzor), Armenia —was born Lena Pashinyan, a luminous Armenian actress, etched her name in the annals of Armenian theater with her artistry and profound psychological portrayals. Born in the heart of Armenian culture, she grew up in an environment that ignited her passion for theater and art. 
From 1946, Lena Pashinyan became an actress at the Kirovakan Drama Theatre. Her talent shone brightly on stage, where she brought to life lyrical, dramatic, and complex psychological characters, captivating audiences with her unparalleled skill. Her roles included Ruzan in Muratsan’s *Ruzan*, Lady Macbeth in Shakespeare’s *Macbeth*, Desdemona in *Othello*, Varditer in Proshyan’s *Sos and Varditer*, and Clea in Figueiredo’s *Aesop*. She also dazzled in Goldoni’s *The Venetian Twins* as Beatrice and in Sundukyan’s *Evil Spirit* as Sona. Each role she played spoke of feminine strength, deep emotions, and the intricacies of human destiny. 
Lena Pashinyan’s devotion to her craft earned her prestigious accolades. In 1964, she was honored as an Honored Artist of Armenia, and in 1989, she received the title of People’s Artist, becoming a beacon of Armenian theater. Her creative legacy continues to inspire actors and theatergoers, serving as a reminder that true art transcends the boundaries of time. Lena Pashinyan’s life came to an end in Vanadzor, but her unforgettable stage characters and enduring memory live on in the hearts of the Armenian people.