Վիշտ և Պայքար՝Փարիզի Հայ Բանաստեղծ 

Ահարոն Ստեփանի Տատուրյանը ծնվել է 1886 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Օվաճըգ գյուղում, Իզմիթի սանջակ, Թուրքիա։ Հայ բանաստեղծ է, ստորագրել է Ահարոն գրչանունով։

Սովորել է Կոստանդնուպոլսի Մխիթարյան վարժարանում, ապա 1907-1909 թվականներին՝ Վենետիկի Մուրատ-Ռափայելյան վարժարանում։ Օսմանյան սահմանադրության հռչակումից հետո վերադարձել է Կոստանդնուպոլիս և զբաղվել ուսուցչությամբ։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ աքսորվել է Կոնիա, 1919 թվականին վերադարձել է Կոստանդնուպոլիս։ 1922 թվականին տեղափոխվել է Բուլղարիա, ապա՝ Չեխոսլովակիա, որտեղ Պրահայի համալսարանում հետևել է գրականության դասընթացներին։ 1929 թվականին հաստատվել է Ֆրանսիայում՝ Փարիզում և Մարսելում, շարունակելով ուսուցչական գործունեությունը։

Գրական ասպարեզ է իջել 1902 թվականին՝ աշխատակցելով «Բազմավեպ», «Մեհյան» և այլ պարբերականների։ Իր ստեղծագործությունները հրատարակել է ավելի ուշ՝ Փարիզում լույս ընծայելով «Մագաղաթներ» (1938), «Պոհեմականք» (1939), «Սօսեաց անտառ» (1948), «Երկնէր երկիր» (1957), «Բագիններուս կրակին դէմ» (1958), «Կարմիր ավետարան» (1959) ժողովածուները։ Հետմահու հրատարակվել են «Վերջին կաթիլներ» և «Հին քերթուածներ» (երկուսն էլ՝ 1971) ժողովածուները։ Տատուրյանի բանաստեղծությունները նվիրված են մարդկային վշտին և «խեղճ մարդկանց» կյանքին՝ պատկերելով նրանց պայքարը հակասություններով լի աշխարհում։ Նրա ստեղծագործությունները խորապես արտացոլում են սփյուռքահայ կյանքի զգացմունքային և գոյաբանական խնդիրները։

### Русский

Горе и борьба: Армянский поэт Парижа

Агарон Степанович Татурян родился 19 сентября 1886 года в селе Оваджыг, санджак Измит, Турция. Армянский поэт, публиковался под псевдонимом Агарон.

Учился в Мхитарянской школе в Константинополе, затем в 1907–1909 годах — в школе Мурад-Рафаэлян в Венеции. После провозглашения Османской конституции вернулся в Константинополь, занимался преподаванием. Во время Первой мировой войны был сослан в Конью, в 1919 году вернулся в Константинополь. В 1922 году переехал в Болгарию, затем в Чехословакию, где посещал курсы литературы в Пражском университете. В 1929 году обосновался во Франции (Париж, Марсель), продолжая преподавательскую деятельность.

В литературную деятельность вступил в 1902 году, сотрудничая с журналами «Базмавеп», «Меян» и другими изданиями. Свои произведения публиковал позже, выпустив в Париже сборники: «Пергаменты» (1938), «Богема» (1939), «Сосеацский лес» (1948), «Небеса на землю» (1957), «К огню моих алтарей» (1958), «Красное евангелие» (1959). Посмертно были изданы сборники «Последние капли» и «Старые стихи» (оба в 1971 году). Поэзия Татуряна воспевает человеческое горе, изображая судьбу «бедных людей» в мире, полном противоречий. Его произведения глубоко отражают эмоциональные и экзистенциальные проблемы жизни армянской диаспоры.

### English

Sorrow and Struggle:Armenian Poet of Paris

Aharon Stepanovich Taturyan was born on September 19, 1886, in the village of Ovajyg, Izmit Sanjak, Turkey. He was an Armenian poet who published under the pseudonym Aharon.

He studied at the Mkhitarian School in Constantinople and, from 1907 to 1909, at the Murat-Raphaelian School in Venice. After the proclamation of the Ottoman Constitution, he returned to Constantinople and worked as a teacher. During World War I, he was exiled to Konya, returning to Constantinople in 1919. In 1922, he moved to Bulgaria, then to Czechoslovakia, where he attended literature courses at the University of Prague. In 1929, he settled in France (Paris and Marseille), continuing his teaching career.

He entered the literary scene in 1902, contributing to periodicals such as “Bazmavep” and “Mehyan.” His works were published later, with collections released in Paris: “Parchments” (1938), “Bohemia” (1939), “Soseats Forest” (1948), “Heavens to Earth” (1957), “To the Fire of My Altars” (1958), and “Red Gospel” (1959). Posthumously, his collections “Last Drops” and “Old Poems” (both 1971) were published. Taturyan’s poetry focuses on human sorrow, portraying the struggles of “poor people” in a world full of contradictions. His works deeply reflect the emotional and existential challenges of the Armenian diaspora.