Ապրիլի 19, 1915 – Վանի ճակատամարտ, կամ  Վանի ինքնապաշտպանություն՝ Օսմանյան կայսրության Վանի վիլայեթի հայ բնակչության և հայկական գյուղերի պաշտպանական մարտեր թուրքական բանակի դեմ Հայոց ցեղասպանության ընթացքում:

Մարտերը հիմնականում տեղի են ունեցել Վան քաղաքում՝ ապրիլի 19-ից մայիսի 16-ը: Մայիսի 16-ին, երբ ռուսական բանակը և հայ կամավորական ջոկատները մոտեցան Վանին, թուրքերը ստիպված եղան հեռանալ, և ռուս գեներալ Նիկոլաևը Վանում հռչակեց հայկական կառավարություն:
Վանի ինքնապաշտպանությունը ղեկավարում էր Արամ Մանուկյանը: Թուրքերի հարձակումը հետ մղելուց հետո նա դարձավ Վանի նահանգապետության ղեկավարը, որը գոյատևեց մոտ 70 օր: Ցարական զորքերի նահանջից հետո Արամ Մանուկյանը կազմակերպեց Վասպուրականի հայերի տեղափոխությունը Արևելյան Հայաստան:

19 апреля 1915 года  – Ванское сражение, Ванская самооборона — оборонительные бои армянского населения города Ван и армянских сёл Ванского вилайета Османской империи против турецкой армии в период Геноцида армян. Бои проходили в основном в городе Ван с 19 апреля по 16 мая. 16 мая, когда русская армия и армянские добровольческие отряды подошли к Вану, турки вынуждены были уйти, и русский генерал Николаев провозгласил в Ване армянское правительство.
Ванскую самооборону возглавлял Арам Манукян . После отражения нападения турок он стал во главе Ванского губернаторства, просуществовавшего около 70-ти дней. После отступления царских войск Арам Манукян организовал переселение армян Васпуракана в Восточную Армению.

April 19, 1915 – The Battle of Van, Van Self-Defense — defensive battles of the Armenian population of the city of Van and Armenian villages of the Van Vilayet of the Ottoman Empire against the Turkish army during the Armenian Genocide. The fighting primarily took place in the city of Van from April 19 to May 16. On May 16, as the Russian army and Armenian volunteer units approached Van, the Turks were forced to retreat, and Russian General Nikolaev proclaimed an Armenian government in Van.
The Van self-defense was led by Aram Manukian. After repelling the Turkish assault, he became the head of the Van Governorate, which lasted about 70 days. Following the retreat of the Tsarist troops, Aram Manukian organized the resettlement of Armenians from Vaspurakan to Eastern Armenia.

19 Nisan 1915 – Van Muharebesi, Van Öz Savunması — Ermeni Soykırımı sırasında Osmanlı İmparatorluğu’nun Van Vilayeti’ndeki Van şehri ve Ermeni köylerinin Ermeni nüfusunun Türk ordusuna karşı verdiği savunma savaşları. Savaşlar esas olarak 19 Nisan’dan 16 Mayıs’a kadar Van şehrinde gerçekleşti. 16 Mayıs’ta Rus ordusu ve Ermeni gönüllü birlikleri Van’a yaklaşırken Türkler geri çekilmek zorunda kaldı ve Rus General Nikolaev Van’da bir Ermeni hükümeti ilan etti.
Van öz savunmasına Aram Manukyan liderlik etti. Türk saldırısını püskürttükten sonra yaklaşık 70 gün süren Van Valiliği’nin başkanı oldu. Çarlık birliklerinin geri çekilmesinin ardından Aram Manukyan, Ermenilerin Vaspurakan’dan Doğu Ermenistan’a yeniden yerleştirilmesini organize etti.

1922 թ-ի ապրիլի 17-ին Բեռլինում իրականացվեց «Նեմեսիս» հերթական գործողությունը.

Ընտանեկան զբոսանքի ժամանակ սպանվել են Տրապիզոնի նախկին վալի Ջեմալ Ազմին (հայտնի է հատկապես 15000 հայերի խեղդելու համար) և ցեղասպանությունն անմիջականորեն իրականացնող Teshkilat-i Mahsusa («Հատուկ կոմիտե») կազմակերպության հիմնադիր Բեհաեդդին Շաքիրը, ինչպես նաև վերջինիս թիկնապահը։ Ջեմալ Ազմիի վրա կրակել է գործողության մասնակից Արշավիր Շիրակյանը, ով նույնպես վիրավորել է Շաքիրին, որին վերջանական սպանեց  մեկ այլ մասնակից՝ Արամ Երկանյանը։

17 апреля 1922 года в Берлине был совершен очередной акт операции возмездия «Немезис» –
во время семейной прогулки были  убиты бывший вали Трапезунда Джемал Азми (известный в частности тем, что утопил 15 000 армян), и создатель организации Тешкилят-и Махсуса («Специальный комитет»), непосредственно осуществлявшей геноцид — Бехаэддин Шакир, а также телохранитель последнего. Джемала Азми застрелил участник операции Аршавир Ширакян, он же ранил Шакира, которого добил другой участник Арам Ерканян.

On April 17, 1922, another act of the retaliatory operation “Nemesis” was committed in Berlin – during a family walk, the former Vali of Trebizond, Djemal Azmi (known in particular for drowning 15,000 Armenians), and the founder of the organization Teshkilat-i Mahsusa (“Special Committee”), which directly carried out the genocide, Behaeddin Shakir, as well as the latter’s bodyguard, were killed. Djemal Azmi was shot by a participant in the operation, Arshavir Shirakyan, who also wounded Shakir, who was finished off by another participant, Aram Yerkanyan.

17 Nisan 1922’de Berlin’de bir başka misilleme eylemi olan Nemesis Harekatı gerçekleştirildi –
Ailenin bir yürüyüşü sırasında, özellikle 15 bin Ermeni’yi boğmasıyla tanınan eski Trabzon Valisi Cemal Azmi ve soykırımı doğrudan gerçekleştiren Teşkilat-ı Mahsusa (Özel Komite) örgütünün kurucusu Bahaeddin Şakir ile onun koruması öldürüldü. Operasyona katılanlardan Arşavir Şirakyan, Cemal Azmi’yi vurarak yaralarken, Şakir’i de bir diğer katılımcı Aram Yerkanyan öldürdü.

1889 թ-ի ապրիլի 16-ին ծնվել է Սըր Չարլզ Սփենսեր (Չարլի) Չապլինը 1920-ականներին ճանապարհորդեց ամբողջ Եվրոպայում, որտեղ հավաքեց 1 միլիոն ԱՄՆ դոլար (որն այժմ կազմում է 15 միլիոն ԱՄՆ դոլար) և ամբողջ գումարը նվիրաբերեց Օսմանյան կայսրությունից փախած հայ որբերին օգնելու համար: 

Նա անձամբ այցելել է այդ երեխաներին, օգնել Եվրոպայում և ԱՄՆ-ում հայ որբերի համար մանկատների և հատուկ վերականգնողական կենտրոնների կառուցմանը։  Հենց այդ ժամանակ Չարլին նկարահանեց հայտնի «Baby» ֆիլմը, որտեղ նա խաղում էր մի խեղճ տղայի դեր՝ տխուր ու անմեղ կերպարով, որը ինչ-որ չափով հիշեցնում էր հայ որբերին։
1965 թվականին աշխարհահռչակ հայ կոմպոզիտոր Արամ Խաչատրյանը միջազգային երաժշտական մրցույթի ժյուրիի կազմում հրավիրվել է Շվեյցարիա։  Այդ ժամանակ Չարլին 76 տարեկան էր, ապրում էր Ժնևից դուրս գտնվող վիլլայում և հազվադեպ էր այցելուներ ընդունում:  Զարմանալիորեն Արամ Խաչատրյանը հրավեր է ստացել Չապլինից՝ կոմպոզիտորին իր վիլլայում հյուրընկալելու խնդրանքով։
Մի քանի ժամ զրույցից հետո Խաչատուրյանը հարցրեց, թե ո՞րն է իր տխուր դեմքի առեղծվածը։  Չապլինը լուռ ժպիտով Խաչատրյանին տարավ իր առանձնասենյակ, որտեղ բացեց մի տուփ, որի մեջ գտնվում էին ջութակահարների ձայնագրությունները, որոնք նվագում էին հայ երաժշտության հանճար և էթնոմերաժշտության առաջամարտիկ Կոմիտասի երաժշտությունը:  Չապլինն ասել է, որ սա իր ամենասիրելի երգերից է, և այն լսում է, երբ հոգու հանգստություն է պետք։  Խաչատուրյանին նվիրելով ձայնագրություններից մեկը՝ նա ավելացրեց. «Կյանքում մենք շատ ենք մտածում, շատ քիչ ենք զգում։  Իսկ հայկական երաժշտությունը պարզապես մաքուր հույզերի անծայրածիր օվկիանոս է…»:

16 апреля 1889 года родился  Сэр Чарльз Спенсер (Чарли) Чаплин —  В годы Геноцида армян Чарли Чаплин основал фонд помощи армянским детям и перечислил в этот фонд все собранные деньги.
Чарли объездил всю Европу в 1920-х годах, где собрал 1 миллион долларов США (что в настоящее время составляет 15 миллионов долларов США) и пожертвовал все деньги на помощь армянским сиротам, бежавшим из Османской империи. Он лично навещал этих детей, помогал строить детские дома и специальные реабилитационные центры для армянских сирот в Европе и США. Именно в это время Чарли снял знаменитый фильм «Малыш», в котором сыграл роль бедного мальчика с грустным и невинным характером, чем-то напоминающим армянских сирот.
В 1965 году всемирно известный армянский композитор Арам Хачатурян был приглашен в Швейцарию в составе жюри международного музыкального конкурса. В то время Чарли было 76 лет, он жил изолированно на вилле за пределами Женевы и редко принимал гостей. Удивительно, но Арам Хачатурян получил приглашение от Чаплина с просьбой принять композитора у себя на вилле.
После нескольких часов долгого разговора Хачатурян спросил, в чем загадка его грустного лица? С безмолвной улыбкой Чаплин отвел Хачатуряна в его личную комнату, где он открыл ящик, в котором были обнаружены записи скрипачей, играющих музыку армянского священника Комитаса, известного как гений армянской музыки и пионера этномузыки. Чаплин сказал, что это одна из его любимых песен, и он слушает ее всякий раз, когда нуждается в душевном покое. Подарив Хачатуряну одну из пластинок, он добавил: «В жизни мы слишком много думаем, слишком мало чувствуем. А армянская музыка – это просто бесконечный океан чистых эмоций …».

April 16, 1889 Sir Charles Spencer (Charlie) Chaplin was born – During the Armenian Genocide, Charlie Chaplin founded a fund to help Armenian children and donated all the money he raised to the fund. Charlie traveled all over Europe in the 1920s, where he collected $1 million (which is currently $15 million) and donated all the money to help Armenian orphans who had fled the Ottoman Empire. He personally visited these children, helped build orphanages and special rehabilitation centers for Armenian orphans in Europe and the United States. It was during this time that Charlie shot the famous film “The Kid”, in which he played the role of a poor boy with a sad and innocent character, somewhat reminiscent of Armenian orphans. In 1965, the world-famous Armenian composer Aram Khachaturian was invited to Switzerland as a member of the jury of an international music competition. At that time, Charlie was 76 years old, living in isolation in a villa outside Geneva and rarely receiving guests. Surprisingly, Aram Khachaturian received an invitation from Chaplin asking him to host the composer at his villa. After several hours of long conversation, Khachaturian asked what was the mystery of his sad face? With a silent smile, Chaplin took Khachaturian to his private room, where he opened a drawer that contained records of violinists playing the music of the Armenian priest Komitas, known as a genius of Armenian music and a pioneer of ethnomusic. Chaplin said that it was one of his favorite songs and he listened to it whenever he needed peace of mind. Having presented Khachaturian with one of the records, he added: “In life, we think too much, feel too little. And Armenian music is simply an endless ocean of pure emotions …”.

16 Nisan 1889’da Sir Charles Spencer (Charlie) Chaplin doğdu. Ermeni Soykırımı yıllarında Charlie Chaplin, Ermeni çocuklara yardım etmek için bir fon kurmuş ve toplanan tüm parayı bu fona aktarmıştır.
Charlie, 1920’lerde Avrupa’nın her yerini gezdi ve 1 milyon dolar (bugünkü parayla 15 milyon dolar) toplayıp tüm parayı Osmanlı İmparatorluğu’ndan kaçan Ermeni yetimlere bağışladı. Kendisi bizzat bu çocukları ziyaret etti, Avrupa ve ABD’de Ermeni yetimler için yetimhaneler ve özel rehabilitasyon merkezleri kurulmasına yardımcı oldu. Charlie, bu dönemde ünlü “The Kid” filmini çekmiş ve bu filmde Ermeni yetimhanelerini andıran, hüzünlü ve masum karakterli, yoksul bir çocuğu canlandırmıştır.
Dünyaca ünlü Ermeni besteci Aram Haçaturyan, 1965 yılında uluslararası bir müzik yarışmasının jürisinde yer almak üzere İsviçre’ye davet edildi. Charlie o sırada 76 yaşındaydı, Cenevre dışında bir villada izole bir şekilde yaşıyordu ve nadiren misafir kabul ediyordu. Şaşırtıcı bir şekilde Aram Haçaturyan, Chaplin’den besteciyi villasında ağırlama talebiyle bir davet aldı.
Birkaç saat süren uzun sohbetin ardından Haçaturyan, üzgün yüzünün sırrının ne olduğunu sordu. Chaplin, sessizce gülümseyerek Khachaturian’ı özel odasına götürdü. Khachaturian, burada Ermeni müziğinin dehası ve etnomüziğin öncüsü olarak bilinen Ermeni rahip Komitas’ın müziğini çalan keman sanatçılarının kayıtlarını bulmak için bir kutuyu açtı. Chaplin, bu şarkının en sevdiği şarkılardan biri olduğunu ve huzura ihtiyaç duyduğunda her zaman dinlediğini söyledi. Khachaturian’a plaklardan birini hediye ettikten sonra şunları ekledi: “Hayatta çok fazla düşünüyoruz ve çok az hissediyoruz. Ermeni müziği ise saf duyguların sonsuz bir okyanusudur…”.

1938 թվականի ապրիլի 15 -ին  Ծնվել է Կլաուդիա Կարդինալեն, համաշխարհային կինոյի աստղ։

1985 թվականին: Իր ընկերոջ՝ ֆրանսիացի գրող Անրի Տրոյաի առաջարկով, Վերնոյը գրել է «Մայրիկ» պատմվածքների ժողովածուն՝ հիմնված իր ընտանիքի պատմության՝ Հայոց ցեղասպանության, գաղթականների ճակատագրի և կյանքի վրա նրանց համար նոր երկրում: Որոշ ժամանակ անց այս հավաքածուն հիմք կհանդիսանա Վերնոյի երկու ֆիլմերի սցենարների համար՝ «Մայրիգ» (1991) և «Փարադի փողոց, 588» (1992), որտեղ գլխավոր դերերը կատարել են եգիպտացի դերասան Օմար Շարիֆը և Կլաուդիա Կարդինալեն։ Այնտեղ իր աշխատանքի համար Օմար Շարիֆին արգելել են մուտք գործել Թուրքիա։
Կլաուդիա Կարդինալեն և Օմար Շարիֆը խաղում են ամուսնական զույգի դերեր, ովքեր իրենց ընտանիքի հետ փրկվել են Ցեղասպանությունից և փախել Ֆրանսիա։

15 апреля 1938 года – родилась Клаудия Кардинале- звезда мирового кино  так же известна зрителю по  роли Майрик в легендарном фильме Анри Вернёя
История создания этого фильма берет свое начало в 1985 году. Тогда по предложению своего друга, французского писателя Анри Труайя, Вернёй написал сборник рассказов «Майрик», в основу которого легла история его семьи — Геноцид армян, судьба и жизнь эмигрантов в новой для них стране. Спустя время этот сборник ляжет уже в основу сценариев двух фильмов Вернёя — «Майрик» (1991) и «Улица Паради, дом 588» (1992).- главные роли в котором исполнили египетский актер Омар Шариф и Клаудия Кардинале. За работу в нем Омару Шарифу был запрещен въезд в Турцию.
Клаудия Кардинале и Омар Шариф исполнили роли супругов, со своей семьей спасшихся от Геноцида и бежавших во Францию.

April 15, 1938 – Claudia Cardinale was born – a world cinema star also known to the audience for her role as Mayrig in the legendary film by Henri Verneuil
The history of the creation of this film dates back to 1985. Then, at the suggestion of his friend, the French writer Henri Troyat, Verneuil wrote a collection of stories “Mayrig”, which was based on the history of his family – the Armenian Genocide, the fate and life of emigrants in a new country for them. After some time, this collection will form the basis for the scripts of two films by Verneuil – “Mayrig” (1991) and “Rue Paradis, house 588” (1992). – the main roles in which were played by the Egyptian actor Omar Sharif and Claudia Cardinale. For his work in it, Omar Sharif was banned from entering Turkey.
Claudia Cardinale and Omar Sharif played the roles of a married couple who, with their family, escaped the Genocide and fled to France.

15 Nisan 1938 – Claudia Cardinale doğdu – Henri Verneuil’in efsanevi filminde Mayrick rolüyle izleyiciler tarafından tanınan bir dünya sineması yıldızı
Bu filmin yaratılış hikayesi 1985 yılında başlıyor. Daha sonra arkadaşı Fransız yazar Henri Troyat’ın önerisiyle Verneuil, ailesinin hikayesini temel alarak “Mayrig” adlı bir hikaye koleksiyonu yazdı: Ermeni Soykırımı, göçmenlerin kendileri için yeni bir ülkedeki kaderi ve hayatı. Bir süre sonra bu derleme Verneuil’in iki filminin senaryosunun temelini oluşturacaktı: “Mayrig” (1991) ve “Rue Paradis, 588” (1992) Bu filmlerde başrolleri Mısırlı aktör Ömer Şerif ve Claudia Cardinale canlandırdı. Ömer Şerif’in buradaki çalışmalarından dolayı Türkiye’ye girişi yasaklandı.
Claudia Cardinale ve Omar Sharif, aileleriyle birlikte Soykırım’dan kaçıp Fransa’ya sığınan evli bir çifti canlandırıyor.

1890 թ-ի ապրիլի 15-ին Օսմանյան կայսրության Էրզրումի նահանգի Օրոր գյուղում ծնվել է Դավիթ Վարդանյանը կամ Տիտանիկ Դավիթը՝ խորտակված «Տիտանիկ» շոգենավի հայ ուղեւոր, 711 փրկվածներից մեկը։ 

նա և Նշան Գրիգորյանը, փրկվել են։  Նավի խորտակման ժամանակ նա 22 տարեկան էր։
Որպես քրիստոնյա ու հայ, համարվելով  երկրորդ կարգի քաղաքացիներ և ենթարկվում էին դաժան հալածանքների օսմանյան թուրքական վարչակարգի ներքո։  Քաղաքական և կրոնական կկտանքների պատճառով Դավիթը և իր մի քանի հայրենակիցներ Նշան Գրիգորյանը, Արսեն Սիրականյանը, Հարություն Զաքարյանը և Մամփրե Զաքարյանը գնացին Կանադայում աշխատելու «Տիտանիկ»-ով, որպեսզի միանան տեղի ձուլարանում արդեն աշխատող իրենց հայրենակիցներին:
Տիտանիկը 1912 թվականի ապրիլի 14-ի լույս 15-ի գիշերը բախվել է այսբերգին և խորտակվել Հյուսիսային Ատլանտյան օվկիանոսում։  Ապրիլի 15-ին Դավիթ Վարդանյանը դարձավ 22 տարեկան։  Նա սովորել է լողալ հայրենի գյուղի մոտ գտնվող գետում, ինչի շնորհիվ կարողացել է փրկվել մահից։  Նրա պնդմամբ փրկվել է փլվող պահեստային փրկարար նավը:
Նրա կինը մնացել է հայրենի գյուղում, ամենայն հավանականությամբ սպանվել է Ցեղասպանության ժամանակ։

15 апреля 1890 года в с.Орор, провинция Эрзурум, Османская империя — родился Давид Варданян или Титаник Дэвид, армянский пассажир затонувшего парохода «Титаник», один из 711 выживших. Всего на борту находились 6 армян, двое из них, Давид Варданян и Ншан Григорян, были спасены. На момент кораблекрушения ему было 22 года.
Давиду, как христианину и армянину, пришлось нелегко. он и другие подобные ему считались гражданами второго сорта и подвергались жестоким преследованиям при османском турецком режиме. Вынужденные политическими и религиозными волнениями, Давид и несколько его соотечественников Ншан Григорян, Арсен Сираканян, Арутюн Закарян и Мампре Закарян на Титанике отправились работать в Канаду, чтобы присоединиться к землякам , уже работавшим на местном литейном заводе.
Титаник столкнулся с айсбергом в ночь с 14 на 15 апреля 1912 года и затонул в северной части Атлантического океана. 15 апреля Давиду Варданяну исполнилось 22 года. Он научился плавать в реке недалеко от родного села, благодаря чему смог спастись от смерти. Его спасла, как он утверждал, складная запасная шлюпка .
Его жена оставалась в родном селе и скорей всего была убита во время Геноцида.

On April 15, 1890, in the village of Oror, Erzurum Province, Ottoman Empire, David Vardanyan or Titanic David was born, an Armenian passenger of the sunken steamship Titanic, one of the 711 survivors. There were 6 Armenians on board, two of whom, David Vardanyan and Nshan Grigoryan, were saved. He was 22 years old at the time of the shipwreck.
As a Christian and an Armenian, David had a hard time. He and others like him were considered second-class citizens and were subjected to severe persecution under the Ottoman Turkish regime. Forced by political and religious unrest, David and several of his compatriots Nshan Grigoryan, Arsen Sirakanyan, Harutyun Zakaryan and Mampre Zakaryan went to work on the Titanic in Canada to join their fellow countrymen already working at a local foundry.  The Titanic hit an iceberg on the night of April 14-15, 1912, and sank in the North Atlantic Ocean. April 15 was David Vardanyan’s 22nd birthday. He learned to swim in the river near his home village, which is how he was able to escape death. He was saved, as he claimed, by a collapsible spare lifeboat. His wife remained in her home village and was most likely killed during the Genocide.

15 Nisan 1890, Osmanlı İmparatorluğu, Erzurum İli, Oror Köyü – Davut Vardanyan veya Titanik Davut, batık Titanik gemisinin Ermeni yolcusu olarak dünyaya geldi. Gemiden kurtulan 711 kişiden biriydi.  Gemide toplam 6 Ermeni bulunuyordu, bunlardan ikisi, David Vardanyan ve Nşan Grigoryan kurtarıldı.  Gemi battığında 22 yaşındaydı.
David, bir Hıristiyan ve bir Ermeni olarak zor zamanlar geçirdi.  Kendisi ve onun gibiler Osmanlı Türk rejimi altında ikinci sınıf vatandaş olarak görülüyor ve ağır zulümlere maruz kalıyorlardı.  Siyasi ve dini huzursuzluklardan dolayı zorlanan David ve birkaç vatandaşı Nshan Grigoryan, Arsen Sirakanyan, Harutyun Zakaryan ve Mampre Zakaryan, yerel dökümhanede çalışan vatandaşlarının yanına Titanic’te çalışmak üzere Kanada’ya gittiler.
Titanik, 14-15 Nisan 1912 gecesi bir buz dağına çarparak Kuzey Atlas Okyanusu’nda battı.  David Vardanyan 15 Nisan’da 22 yaşına girdi.  Doğduğu köyün yakınındaki nehirde yüzmeyi öğrendi ve bu sayede ölümden kurtuldu.  Kendisinin, katlanabilir bir yedek cankurtaran botu sayesinde kurtarıldığını iddia etti.
Karısı ise kendi köyünde kalmış ve büyük ihtimalle Soykırım sırasında öldürülmüştür.

1909 թվականի ապրիլի 12-14-ը սկսվեցին Կիլիկյան հայերի  ջարդերը՝ երիտթուրքական իշխանությունների կողմից։ 

  1909 թվականի մարտի 31-ին Ադանայի նահանգապետի նախագահությամբ տեղի ունեցավ ժողով, որում որոշում կայացվեց հայերի դեմ ջարդեր իրականացնել։ Ջարդերի նախօրեին իշխանությունները մեծ քանակությամբ զենք են բաժանել մահմեդական բնակչությանը, և մոտ 500 հանցագործներ ազատվել են բանտից։ Ապրիլի 1-ին թուրք ամբոխը լցվեց փողոցներով և սկսեց 3 օր շարունակ հայերին սպանել։ Կարգը վերականգնելու պատրվակով ժամանած երիտթուրքական զորքերի Ադանայում հայտնվելը ապրիլի 12-ին կրկին բռնկվեց ջարդերը, որոնք դաժանությամբ գերազանցեցին նախորդներին։ Ջարդեր են իրականացվել Ադանա և Հալեպի նահանգների բոլոր հայաբնակ վայրերում։ Սպանվել է մոտ 30 հազար հայ, որից 20 հազարը՝ Ադանայում։ Ավերվել են բազմաթիվ հայկական բնակավայրեր։

12-14  апреля 1909 года началась Киликийская резня- организованные властями младотурок массовые погромы армян в вилайетах Адана и Алеппо. 31 марта 1909 года под председательством губернатора Аданы было проведено совещание, на котором было принято решение о погромах армян. Накануне погромов, власти раздали мусульманскому населению большое количество оружия, из тюрем были отпущены около 500 преступников. 1 апреля турецкие толпы, заполоняя улицы, начали убивать армян в течение 3 дней. Появление в Адане младотурецких войск, прибывших под предлогом восстановления порядков, 12 апреля с новой силой разожгло погромы, которые по жестокости превзошли предыдущие. Погромы были осуществлены во всех армянонаселенных районах провинции Адана и Аллепо. Были убиты около 30 тысяч армян, 20 тысяч из которых в Адане. Было уничтожено множество армянских населенных пунктов.

On April 12-14, 1909, the Cilician massacres began – mass pogroms of Armenians organized by the Young Turk authorities in the vilayets of Adana and Aleppo. On March 31, 1909, a meeting was held under the chairmanship of the governor of Adana, at which a decision was made to carry out pogroms of Armenians. On the eve of the pogroms, the authorities distributed a large number of weapons to the Muslim population, and about 500 criminals were released from prison. On April 1, Turkish crowds, filling the streets, began to kill Armenians for 3 days. The appearance in Adana of Young Turk troops, who arrived under the pretext of restoring order, on April 12 with renewed vigor ignited the pogroms, which surpassed the previous ones in cruelty. The pogroms were carried out in all Armenian-populated areas of the provinces of Adana and Aleppo. About 30 thousand Armenians were killed, 20 thousand of whom were in Adana. Many Armenian settlements were destroyed.

12-14 Nisan 1909 tarihlerinde, Jön Türk yönetiminin Adana ve Halep vilayetlerinde düzenlediği Ermenilere yönelik kitlesel pogromlar olan Kilikya katliamları başladı. 31 Mart 1909’da Adana Valisi’nin başkanlığında bir toplantı yapıldı ve Ermenilere karşı katliam yapılması kararı alındı. Pogromların arifesinde yetkililer Müslüman halka çok miktarda silah dağıttı ve yaklaşık 500 suçlu hapisten serbest bırakıldı. 1 Nisan’da Türk kalabalıkları sokakları doldurdu ve 3 gün boyunca Ermenileri öldürmeye başladı. 12 Nisan’da, asayişi sağlama bahanesiyle Adana’ya gelen Jön Türk birliklerinin ortaya çıkması, vahşeti öncekilerden daha büyük olan pogromları yeniden alevlendirdi. Adana ve Halep illerinin Ermenilerin yaşadığı tüm bölgelerinde pogromlar gerçekleştirildi. Yaklaşık 30 bin Ermeni öldürüldü, bunların 20 bini Adana’daydı. Çok sayıda Ermeni yerleşim yeri yıkıldı.

1973 թվականի ապրիլի 12-ին մահացել է Արշավիր Շիրակյանը. հայ վրիժառու և ազգային շարժման  առաջնորդը։

Արշավիր սպանեց հայերի մեկ դահիճին՝ երիտթուրքական կառավարության վարչապետ Սաիդ Հալիմին։
Նույն 1920 թվականի մարտին Արշավիրը կատարեց առաջին վրեժը։ Օրը ցերեկով Պոլսի մարդաշատ փողոցներից մեկում Շիրակյանը սպանել է 1915 թվականին ձերբակալված հայ մտավորականության ներկայացուցիչների ցուցակները կազմող հայ  դավաճան Վահե Իհսանին։
Արշավիրը, պատժելով դավաճանին, մեկնում է նորանկախ Հայաստանի մայրաքաղաք Երևան, որտեղ դիմում է ոստիկանությունում ծառայելու։ Շուտով Արշավիրը իր նոր ընկերոջ՝ վրիժառու Արամ Երկանյանի հետ նոր առաջադրանք է ստանում՝ սպանել այդ ժամանակ Բաքվում գտնվող երիտթուրքերի առաջնորդներ Էնվեր փաշային և Խալիլ փաշային։1922 թվականի ապրիլի 17-ին Բեռլինում Արամ Երկանյանի հետ ոչնչացրել է Բեհաեդդին Շաքիրին ու Ջեմալ Ազմիին։ 1923 թ. հաստատվել է ԱՄՆ-ում, որտեղ ապրել ու գործել է մինչև մահը։

12 апреля 1973 года умер Аршавир Ширакян -Армянский мститель и общенациональный лидер (1900-1973) занимает второе место в почетном ряду участников операции возмездия «Немезис» после Согомона Тейлеряна.
Аршавир Ширакян убил  палача армян, премьер-министра младотурецкого правительства Саида Халима.
В марте 1920 года Аршавир совершил первый акт возмездия. Среди бела дня на одной из людных улиц Константинополя Ширакян убил предателя Ваге Ихсана, составившего списки арестованных в 1915 году представителей армянской интеллигенции.
Наказав предателя, Аршавир уехал в Ереван, столицу новообразованной независимой Армении, где подал заявление на службу в полицию. Вскоре Аршавир вместе со своим новым другом, мстителем Арамом Ерканяном, получил новое задание — убить младотурецких лидеров Энвер-пашу и Халил-пашу, находившихся в это время в Баку.17 апреля 1922 года в Берлине вместе с Арамом Ерканяном он убил Бехаэддина Шакира и Джемаля Азми. В 1923 году поселился в США, где жил и работал до самой смерти.

On April 12, 1973, Arshavir Shirakian died – the Armenian avenger and national leader (1900-1973) occupies the second place in the honorable row of participants of the “Nemesis” retaliation operation after Soghomon Tehlirian.
Arshavir Shirakian killed the executioner of Armenians, the Prime Minister of the Young Turk government Said Halim.
In March 1920, Arshavir committed the first act of retaliation. In broad daylight on one of the crowded streets of Constantinople, Shirakian killed the traitor Vahe Ihsan, who compiled the lists of representatives of the Armenian intelligentsia arrested in 1915.
Having punished the traitor, Arshavir left for Yerevan, the capital of the newly formed independent Armenia, where he applied for service in the police.  Soon Arshavir, together with his new friend, the avenger Aram Yerkanyan, received a new mission – to kill the Young Turk leaders Enver Pasha and Khalil Pasha, who were in Baku at the time. On April 17, 1922, in Berlin, together with Aram Yerkanyan, he killed Behaeddin Shakir and Cemal Azmi. In 1923, he settled in the United States, where he lived and worked until his death.

12 Nisan 1973’te hayatını kaybeden Ermeni intikamcı ve ulusal lider (1900-1973) Arşavir Şirakyan, “Nemesis” intikam harekâtına katılanların onur listesinde Sohomon Teyleryan’dan sonra ikinci sırada yer almaktadır.
Arşavir Şirakyan, Jön Türk hükümetinin başbakanı olan Ermeni celladı Said Halim’i öldürdü.
Mart 1920’de Arşavir ilk intikam eylemini gerçekleştirdi. Şirakyan, 1915 yılında tutuklanan Ermeni aydınlarının temsilcilerinin listesini hazırlayan hain Vahe İhsan’ı, gündüz vakti İstanbul’un kalabalık caddelerinden birinde öldürdü.
Haini görevlendiren Arşavir, yeni kurulan bağımsız Ermenistan’ın başkenti Erivan’a giderek polislik görevine başvurdu. Arşavir, kısa süre sonra yeni dostu, intikamcı Aram Yerkanyan ile birlikte yeni bir görev aldı: O sırada Bakü’de bulunan Jön Türk liderleri Enver Paşa ve Halil Paşa’yı öldürmek.17 Nisan 1922’de Berlin’de Aram Yerkanyan’la birlikte Bahaeddin Şakir ve Cemal Azmi’yi öldürdü. 1923’te ABD’ye yerleşti ve ölümüne kadar orada yaşadı ve çalıştı.

1992 թվականի ապրիլի 10 -ին  տեղի ունեցավ Մարաղայի հայերի ջարդը. գյուղը գրաված ադրբեջանական զինուժի կողմից

հայկական Մարաղա (Լեռնային Ղարաբաղ) գյուղում հիմնականում խաղաղ բնակիչների զանգվածային սպանություն։ ջարդ, և ևս հիսուն բնակիչ պատանդ է վերցվել։ Ինչպես ավելի ուշ հայտնեց քաղաքագետ, լրագրող Լևոն Մելիք-Շահնազարյանը, երկու շաբաթ անց գյուղը ենթարկվել է երկրորդ հարձակման, որի արդյունքում բնակչությունը բռնի տեղահանվել է, 13 բնակիչ պատանդ է վերցվել, տները թալանվել ու այրվել։ Գյուղը գործնականում դադարեց գոյություն ունենալ։
Դեպքերի ականատես Սեդա Պողոսյանը, ով հրաշքով ողջ է մնացել, պատմում է. «Կանայք, ծերերն ու երեխաները թաքնվել են նկուղներում և բլինդաժներում: 1992 թվականի ապրիլի 10-ի երրորդ օրը, ադրբեջանցիները մտան Մարաղա, մի քանի հոգի մոտեցան բլինդաժին, որտեղ ես իմ հարսի՝ 2-ամյա Մարինայի և 4 տարեկան թոռնուհուս և երկու երիտասարդ Մարինայի հետ էի։ Ադրբեջանցիները հրամայեցին դուրս գալ սանդուղքներից, որին հետևում էին Ասյան և Զաբելը, անմիջապես սպանեցին երեխաներին, և նա սկսեց վազել նրան: Այն Մարդիկ թալանով զբաղված են եղել, կացնով, դանակներով, դանակով սպանել են. Ես տեսա քրոջս քրոջը՝ Կարինային, որը փախչում է դահիճներից»…
Բրիտանական խորհրդարանի Լորդերի պալատի փոխխոսնակ, բարոնուհի Քերոլայն Քոքսը, ով օրեր անց ողբերգության վայր է ժամանել, ցնցվել է ներկայացված տեսարանից։ «Նրանք մարդ չեն»,-ասել է լեդի Քոքսը սպանդ իրականացրած ադրբեջանցի զինվորների մասին։ Բարոնուհին ոչ միայն արձանագրել է այդ վայրագությունները ֆոտո և տեսաֆիլմերի վրա, այլև նկարագրել է դրանք իր բազմաթիվ հարցազրույցներում և «Էթնիկ մաքրումը շարունակվում է» գրքում։
«Այն, ինչ մենք տեսանք այնտեղ, հակասում է նկարագրությանը: Գյուղն ամբողջությամբ ավերվել է, ավելի ճիշտ՝ ջարդուփշուր արվել: Մարդիկ թաղում էին մահացածներին, ավելի ճիշտ՝ այն, ինչ կարելի էր թաղել. կտրատված և սղոցված մարմինների մնացորդներ, կենդանի այրված և խոշտանգված: Մենք տեսանք չորացած արյունով սուր մանգաղներ, որոնք օգտագործվում էին մասնատելու համար:
Մարաղայի բնակիչներին սպանելուց հետո ադրբեջանցիները թալանել և հրկիզել են գյուղը։ Ի դեպ, մեզ ասացին, որ զինվորներից հետո խաղաղ բնակիչները եկել են այստեղ՝ ճամպրուկներով՝ ավարտելով թալանը. մենք տեսանք գետնին ընկած ապրանքներով լի այս պարկերը, որոնք կողոպտիչները չեն կարողացել տանել»,- վկայում է Քերոլայն Քոքսը։
1997թ.-ին մի շարք իրավապաշտպան կազմակերպություններ համատեղ պատրաստեցին Մարաղայում տեղի ունեցածի վերաբերյալ համապարփակ զեկույց և ուղարկեցին ՄԱԿ-ի Մարդու իրավունքների հանձնաժողով: Միջազգային իրավապաշտպան Helsinki Watch կազմակերպությունը պաշտոնապես հաստատել է տասնյակ խաղաղ բնակիչների նահատակությունը և տասնյակ կանանց ու երեխաների պատանդառումը։ Մարաղայի ողբերգական իրադարձությունները, սակայն, բավարար չափով չարտացոլվեցին արտասահմանյան մամուլում, և մինչ օրս դրանք համապատասխան գնահատականի չեն արժանացել միջազգային հանրության կողմից։
«Դուք ձեր կողքին ունեք ամենահզոր զենքը՝ ճշմարտությունը», – պնդում էր բարոնուհի Քոքսը:
Ինչպես հայկական, այնպես էլ անկախ աղբյուրները նշում են, որ չնայած տեղի ունեցածի ծայրահեղ դաժանությանը, Մարաղայի ջարդը մնում է գրեթե անհայտ և չհաղորդված լրատվամիջոցներում:

10 апреля 1992 года  –  произошла резня армян в Мараге –  массовое убийство преимущественно мирных жителей армянского села Марага (Нагорный Карабах) азербайджанскими вооружёнными формированиями, занявшими село 10 апреля 1992 года. По данным правозащитных организаций и армянских источников, основанных на свидетельских показаниях, жертвами массового убийства стали по разным данным от 50 до 100 гражданских людей, а ещё около пятидесяти жителей были взяты в заложники. Как сообщил впоследствии политолог и журналист Левон Мелик-Шахназарян пишет, что спустя две недели село подверглось повторному нападению, в результате которого население было насильственно депортировано, 13 жителей были взяты в заложники, а дома разграблены и сожжены. Село фактически перестало существовать.
Чудом выжившая очевидица событий Седа Погосян рассказывает: “Женщины, старики и дети прятались в подвалах и блиндажах. На третий день – 10 апреля 1992 года – азербайджанцы вошли в Марагу. Несколько человек подошли к блиндажу, где находились и я с невесткой Марине и двумя малолетними внуками – 4-летним Кареном и 2-летним Вигеном. Азербайджанцы приказали выйти. Первым по ступенькам поднялся старик Саша, за ним Ася и Забел. Как только человек показывался из блиндажа, его тут же убивали. Невестка, оставив детей мне, также поднялась по ступенькам. Азербайджанец, занесший нож для удара, остановился и стал срывать с нее драгоценности. Затем разорвал платье на ней. Она бросилась бежать, азербайджанец за ней. Выход из блиндажа был свободен. Люди кинулись наверх. Их заметили азербайджанцы, занятые грабежом и кинулись убивать – топорами, ножами, косами. Сразу были зарезаны Мася и Рубен Ананяны. Я увидела, как убегает от палачей сестра невестки – Карина”…
Прибывшую спустя несколько дней на место трагедии вице-спикера палаты лордов британского парламента баронессу Керолайн Кокс потрясла представившаяся картина. “Они не из человеческого рода”, – так отозвалась леди Кокс об азербайджанских военных, сотворивших резню. Эти зверства баронесса не только зафиксировала на фото- и видеопленку, но и описала в своих многочисленных интервью и в книге “Этнические чистки продолжаются”.
“То, что мы увидели там, не поддается описанию. Деревня была абсолютно разрушена, точнее – разгромлена. Люди хоронили погибших – вернее, то, что можно было хоронить: останки разрубленных и распиленных на куски тел, сожженных заживо и замученных. Мы видели острые серпы с запекшейся кровью, которые использовали для расчленения.
Убив жителей Мараги, азербайджанцы затем разграбили и подожгли село. Кстати, нам рассказывали, что после солдат сюда заявились и гражданские лица с чемоданами, завершившие грабеж, – мы увидели валявшиеся на земле некоторые из этих набитых добром сумок, которые мародерам не удалось унести”, – свидетельствовала Керолайн Кокс.
В 1997 году ряд правозащитных организаций совместно подготовили обширную справку о произошедшем в Мараге и отправили в Комиссию по правам человека Организации Объединенных Наций. Международная правозащитная организация Helsinki Watch официально подтвердила мученическую гибель десятков мирных жителей и угон в заложники десятков женщин и детей. Однако трагические события в Мараге не нашли достаточного отражения в зарубежной прессе, по сей день им не дана соответствующая оценка со стороны мирового сообщества.
“На вашей стороне самое мощное оружие – правда, – утверждала баронесса Кокс.
Как армянские, так и независимые источники отмечают, что несмотря на чрезвычайную жестокость произошедшего, резня в Мараге остается почти неизвестной и не отраженной в средствах массовой информации.

April 10, 1992 – the Maragha massacre of Armenians took place – a mass murder of mostly civilians in the Armenian village of Maragha (Nagorno-Karabakh) by Azerbaijani armed forces that occupied the village on April 10, 1992. According to human rights organizations and Armenian sources, based on eyewitness accounts, the victims of the massacre were, according to various sources, between 50 and 100 civilians, and another fifty residents were taken hostage. As political scientist and journalist Levon Melik-Shahnazaryan later reported, the village was attacked again two weeks later, as a result of which the population was forcibly deported, 13 residents were taken hostage, and houses were looted and burned. The village effectively ceased to exist.  Seda Pogosyan, an eyewitness to the events who miraculously survived, says: “Women, old people and children were hiding in basements and dugouts. On the third day, April 10, 1992, the Azerbaijanis entered Maragha. Several people approached the dugout where I was with my daughter-in-law Marina and two young grandchildren, 4-year-old Karen and 2-year-old Vigen. The Azerbaijanis ordered us to come out. The first to go up the steps was old Sasha, followed by Asya and Zabel. As soon as a person showed up from the dugout, they were immediately killed. The daughter-in-law, leaving the children with me, also went up the steps. The Azerbaijani, raising his knife to strike, stopped and began to tear off her jewelry. Then he tore her dress. She started to run, the Azerbaijani after her. The exit from the dugout was free. People rushed up. They were noticed by the Azerbaijanis, busy looting, and they rushed to kill them – with axes,  knives, scythes. Masya and Ruben Ananyan were immediately stabbed to death. I saw my daughter-in-law’s sister, Karina, running away from the executioners”…
A few days later, the vice-speaker of the House of Lords of the British Parliament, Baroness Caroline Cox, arrived at the scene of the tragedy and was shocked by the picture that presented itself. “They are not of the human race,” this is how Lady Cox described the Azerbaijani soldiers who committed the massacre. The baroness not only recorded these atrocities on photo and video, but also described them in her numerous interviews and in the book “Ethnic Cleansing Continues.”  “What we saw there defies description. The village was completely destroyed, or rather, smashed. People were burying the dead – or rather, what could be buried: the remains of bodies chopped up and sawn into pieces, burned alive and tortured. We saw sharp sickles with dried blood, which they used for dismemberment.
After killing the inhabitants of Maragha, the Azerbaijanis then plundered and set fire to the village. By the way, we were told that after the soldiers, civilians came here with suitcases, completing the plunder – we saw some of these bags full of goods, which the looters did not manage to carry away, lying on the ground,” testified Caroline Cox.
In 1997, a number of human rights organizations jointly prepared an extensive report on what happened in Maragha and sent it to the United Nations Commission on Human Rights.  The international human rights organization Helsinki Watch officially confirmed the martyrdom of dozens of civilians and the hostage-taking of dozens of women and children. However, the tragic events in Maragha were not sufficiently reflected in the foreign press, and to this day they have not been given an appropriate assessment by the world community.
“You have the most powerful weapon on your side – the truth,” Baroness Cox asserted.
Both Armenian and independent sources note that despite the extreme cruelty of what happened, the massacre in Maragha remains almost unknown and not reflected in the media.

10 aprel 1992-ci il – Ermənilərin Marağa qətliamı baş verdi – 1992-ci il aprelin 10-da kəndi işğal etmiş Azərbaycan silahlı qüvvələri tərəfindən Ermənistanın Marağa (Dağlıq Qarabağ) kəndində əsasən mülki əhalinin kütləvi şəkildə qətlə yetirilməsi. qırğına məruz qaldı və daha əlli sakin girov götürüldü. Politoloq və jurnalist Levon Melik-Şahnazaryanın daha sonra bildirdiyinə görə, iki həftə sonra kənd ikinci hücuma məruz qalıb, nəticədə əhali zorla deportasiya edilib, 13 sakin girov götürülüb, evlər talan edilərək yandırılıb. Kənd praktiki olaraq mövcudluğunu dayandırdı.
Möcüzəvi şəkildə sağ qalan hadisələrin şahidi Seda Poqosyan deyir: “Qadınlar, qocalar və uşaqlar zirzəmilərdə və qazıntılarda gizlənirdilər. Üçüncü gün, 1992-ci il aprelin 10-da azərbaycanlılar Marağaya daxil oldular. Bir neçə nəfər gəlinim Marina, iki yaşlı nəvəm və iki yaşlı nəvəmlə birlikdə olduğum zindana yaxınlaşdı. 2 yaşlı Vigen bizə pilləkənləri qalxmağı əmr etdi, onun ardınca Asya və Zabel də uşaqları yanımda qoyub getdi və onu vurmağa başladı , zəncirvari qüllədən çıxan azərbaycanlılar, onları talanla məşğul olan azərbaycanlılar görüblər və onları balta, bıçaq, oraqla öldürüblər. Mən baldızımın bacısı Karinanın cəlladlardan qaçdığını gördüm”…
Bir neçə gün sonra faciə yerinə gələn Britaniya parlamentinin Lordlar Palatasının vitse-spikeri, baronessa Karolin Koks özünü təqdim edən mənzərədən şoka düşüb. Ledi Koks qətliam törədən Azərbaycan əsgərləri haqqında “Onlar insan deyil” deyib. Baronessa bu vəhşilikləri təkcə foto və video filmə çəkməyib, həm də çoxsaylı müsahibələrində və “Etnik təmizləmə davam edir” kitabında təsvir edib.
“Orada gördüklərimiz təsvirə ziddir. Kənd tamamilə dağıdılıb, daha doğrusu, dağıdılıb. İnsanlar ölüləri basdırırdılar – daha doğrusu, nə basdıra bilərdi: meyitlərin qalıqları doğranıb tikə-tikə doğranır, diri-diri yandırılır və işgəncələrə məruz qalır. Biz parçalamaq üçün istifadə edilən qurudulmuş qanı olan iti oraqlar gördük.
Marağa sakinlərini qətlə yetirdikdən sonra azərbaycanlılar daha sonra talan edərək kəndi yandırıblar. Yeri gəlmişkən, bizə bildirdilər ki, əsgərlərdən sonra mülki şəxslər çamadanlarla bura gəlib, talanları başa vurublar – biz bu çantalardan bəzilərinin yerdə yatdığını, talançıların apara bilmədiklərini gördük”, – deyə Kerolin Koks ifadə verib.
1997-ci ildə bir sıra insan haqları təşkilatları birgə Marağada baş verənlərlə bağlı geniş hesabat hazırlayıb Birləşmiş Millətlər Təşkilatının İnsan Hüquqları Komissiyasına göndərdilər. Helsinki Watch beynəlxalq insan haqları təşkilatı onlarla mülki şəxsin şəhid olmasını, onlarla qadın və uşağın girov götürülməsini rəsmən təsdiqləyib. Lakin Marağada baş verən faciəvi hadisələr xarici mətbuatda yetərincə əksini tapmayıb və bu günə kimi beynəlxalq ictimaiyyət tərəfindən onlara lazımi qiymət verilməyib.
“Sizin tərəfinizdə ən güclü silah var – həqiqət” dedi Baronessa Koks.
İstər erməni, istərsə də müstəqil mənbələr qeyd edirlər ki, baş verənlərin hədsiz vəhşiliyinə baxmayaraq, Marağa qətliamı demək olar ki, naməlum olaraq qalır və mediada xəbər verilmir.

1897 թ-ի  ապրիլի  2-ին Բագառիճում, Օսմանյան կայսրություն ծնվել է  վրիժառու և ականավոր անձնավորության Սողոմոն խաչատուրի Թեհլիրյանը:

Սողոմոնին թաղել են Ֆրեզնոյում։
Սողոմոն Թեհլիրյանին նվիրված հուշարձաններ կան Ֆրեզնոյում, Թալինի շրջանի Մաստարա գյուղում և Երևանում։

1921 թվականի մարտի 15-ին Սողոմոն Թեհլիրյանը Բեռլինում գնդակահարեց Թուրքիայի ներքին գործերի նախկին նախարար Թալեաթ փաշային։  Բեռլինում 1921 թվականի հունիսին տեղի ունեցած դատավարությունը արդարացրել է Թեհլիրյանին։  Թալեաթ փաշայի լիկվիդացումը առաջինն էր ծրագրված «Նեմեսիս» գործողության շարքից՝ ուղղված Հայոց ցեղասպանության մեղավորներին վերացնելուն:

2 апреля 1897 года в городе Эрзинджан – родился Согомон Хачатурович Тейлирян (Тейлерян) — в 1921 году публично  застреливший  одного из главных организаторов Геноцида армян  —Мехмеда  Талаата-пашу. Бывшего Большого визиря Османской Империи  скрывавшегося под именем Сей в Германии
Был оправдан берлинским судом, признавшим, что в момент убийства Тейлерян, семья которого была убита в ходе геноцида, находился в состоянии невменяемости. Этот суд оказал большое воздействие на польского юриста Рафаеля Лемкина, позже предложившего термин «геноцид».
Умер Согомон Тейлирян в Сан-Франциско, похоронен во Фресно.

April 2, 1897 in the city of Erzincan – Soghomon Khachaturovich Tehlirian (Teilirian) was born – in 1921, he publicly shot one of the main organizers of the Armenian Genocide – Mehmed Talaat Pasha. The former Grand Vizier of the Ottoman Empire, hiding under the name Sey in Germany. He was acquitted by a Berlin court, which recognized that at the time of the murder Tehlirian, whose family was killed during the genocide, was in a state of insanity. This trial had a great influence on the Polish lawyer Raphael Lemkin, who later proposed the term “genocide”. Soghomon Tehlirian died in San Francisco, buried in Fresno.

2 Nisan 1897’de Erzincan şehrinde Soğomon Haçaturoviç Tehliryan (Teiliryan) doğdu. 1921 yılında Ermeni Soykırımı’nın başlıca organizatörlerinden biri olan Mehmed Talat Paşa’yı alenen kurşuna dizdi. Almanya’da Sey adıyla tanınan Osmanlı İmparatorluğu’nun eski sadrazamı
Soykırım sırasında ailesi öldürülen Tehlirian’ın cinayet sırasında akıl sağlığının yerinde olmadığı gerekçesiyle Berlin mahkemesi tarafından beraat ettirildi. Bu dava, daha sonra “soykırım” terimini ortaya atan Polonyalı avukat Raphael Lemkin üzerinde büyük etki bıraktı.
Soghomon Tehlirian San Francisco’da öldü ve Fresno’da gömüldü.

1880 թվականի մարտի 28-ին ծնվել է Գրիգոր Մերյանովը՝ հայ ըմբիշ, ով դարձել է հայ ազգային-ազատագրական շարժման «Նեմեսիս» գործողության կազմակերպիչներից մեկը։

Հայոց ցեղասպանության կազմակերպման համար պատասխանատու 200 հոգու և նրանց հանցակիցների վերացման գործն իրականացնելու համար պատասխանատու խմբի ղեկավարներն էին Շահան Նատալին և Գրիգոր Մերյանովը։
Երիտասարդ տարիքում Մերյանովը համալրել է Դաշնակցություն կուսակցության շարքերը։ Քիչ անց, ապրելով Ժնևում, մասնագիտացել է պայթուցիկ նյութերի արտադրության մեջ։
1905 թվականին Գրիգոր Մերյանովը Կովկասում աչքի է ընկել հայ-թաթարական ընդհարումների ժամանակ։ Հայերի տեղահանության եւ ցեղասպանության ժամանակ թուրքական իշխանությունները Մերյանովին բանտ են նստեցրել, սակայն նա փախել է։
1916-1918 թվականներին ծառայել է բուլղարական բանակում։ Այնուհետև նա դարձավ «Նեմեսիս» գործողության կազմակերպիչներից մեկը, իսկ 1921 թվականի դեկտեմբերին ինքն էլ մասնակցեց Օսմանյան կայսրությունում 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության գլխավոր մեղավորներից մեկի՝ Սաիդ Հալիմի սպանությանը։
Մեկ տարի անց՝ 1922 թվականին, նա թողեց կուսակցության շարքերը՝ մեղադրելով կուսակցության բյուրոյին անսկզբունքայնության և կուսակցության հիմնական ծրագրից շեղվելու մեջ։ Թողնելով քաղաքական գործունեությունը՝ Գրիգոր Մերյանովը հաստատվեց Փարիզում։

28 марта 1880 года родился Григор Мерьянов — армянский борец , который стал одним из организаторов операции «Немезис» национально-освободительного движения армян.
Руководителями группы, ответственной за выполнение задачи, по ликвидации 200 ответственных за организацию Геноцида Армян и их пособников  стали  Шаган Натали и  Григор  Мерьянов.
В молодом возрасте Мерьянов вступил в ряды партии «Дашнакцутюн». Чуть позже, живя в Женеве, он специализировался на изготовлении взрывчатых веществ.
В 1905 году Григор Мерьянов выделился на Кавказе во время армяно-татарских конфликтов. Во время депортации армян и геноцида турецкие власти посадили Мерьянова в тюрьму, однако тот сбежал.
В 1916-1918 годах служил в болгарской армии. Далее стал одним из организаторов операции «Немезис», а в декабре 1921 года сам принял участие в убийстве против Саида Халима — одного из главных виновников Геноцида армян 1915 в Османской империи.
Через год, в 1922 году, покинул ряды партии, обвинив партбюро в беспринципности и отклонении от основной программы партии. Оставив политическую деятельность, Григор Мерьянов поселился в Париже.

On March 28, 1880, Grigor Meryanov was born – an Armenian fighter who became one of the organizers of Operation Nemesis, the national liberation movement of Armenians.
The leaders of the group responsible for the task of eliminating 200 people responsible for organizing the Armenian Genocide and their accomplices were Shagan Natali and Grigor Meryanov.

At a young age, Meryanov joined the ranks of the Dashnaktsutyun party. A little later, living in Geneva, he specialized in the manufacture of explosives.
In 1905, Grigor Meryanov stood out in the Caucasus during the Armenian-Tatar conflicts. During the deportation of Armenians and the genocide, the Turkish authorities imprisoned Meryanov, but he escaped.
In 1916-1918, he served in the Bulgarian army.  Then he became one of the organizers of Operation Nemesis, and in December 1921 he himself took part in the murder of Said Halim, one of the main perpetrators of the Armenian Genocide of 1915 in the Ottoman Empire. A year later, in 1922, he left the party, accusing the party bureau of unscrupulousness and deviation from the main program of the party. Having left political activity, Grigor Meryanov settled in Paris.