Հայ Թատրոնի և Կինոյի Անվանի Դեմք

Ազատ Նիկոլի Գասպարյանը ծնվել է 1943 թվականի օգոստոսի 13-ին Երևանում։ Նա հայ կինոյի և թատրոնի անվանի դերասան էր, Հայաստանի ժողովրդական արտիստ (2009)։

1960 թվականին ավարտել է Արթիկի թիվ մեկ միջնակարգ դպրոցը, 1963 թվականին՝ Էջմիածնի ակումբա-գրադարանային տեխնիկումի ռեժիսուրայի բաժինը, իսկ 1970 թվականին՝ Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի դերասանական բաժինը՝ Վարդան Աճեմյանի արվեստանոցում։

Կարիերան սկսել է 1963 թվականին՝ աշխատելով Երևանի տիկնիկային թատրոնում (1963-1965), այնուհետև՝ Երևանի պատանի հանդիսատեսի թատրոնում (1969-1971) և Գաբրիել Սունդուկյանի անվան դրամատիկական թատրոնում (1971-1979)։ 1979 թվականից աշխատել է Հեռուստաթատրոնում և Մետրո թատրոնում։ 1986 թվականից եղել է Երևանի Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ակադեմիական թատրոնի դերասան։ Նկարահանվել է Հայֆիլմի և Մոսֆիլմի 20 գեղարվեստական ֆիլմերում, այդ թվում՝ «Հեղնար աղբյուր» (1970, Գեղամ), «Համագյուղացիներ» (1974, վարորդ), «Երկունք» (1976, Եղիշե Չարենց), «Հուսո աստղ» (1978, Գիչի), «Երջանկության մեխանիկան» (1982, Ռուբեն), «Մեր մանկության տանգոն» (1984, Մեսրոպ), «Շնչառություն» (1988, Գառնիկ), «Ուրախ ավտոբուս» (2000, Գառնիկ) և այլն։ Բացի այդ, մասնակցել է 30-ից ավելի հեռուստաբեմադրությունների և բազմաթիվ ռադիոբեմադրությունների։

Հյուրախաղերով հանդես է եկել ԱՄՆ-ում, Ռուսաստանում, Մեծ Բրիտանիայում, Ֆրանսիայում, Լիբանանում, Արաբական Միացյալ Էմիրություններում և այլ երկրներում։ 2000 թվականին հրատարակել է «Իմ լեզվի տակ փուշ չկա» գիրքը և թողարկել մի շարք տեսա-ձայնասկավառակներ։

Ազատ Գասպարյանը մահացել է 2013 թվականի օգոստոսի 2-ին Երևանի Նաիրի բժշկական կենտրոնում։ Նրա պարգևներից են՝ Երևանի պատվավոր քաղաքացի (2005), Հայաստանի ժողովրդական արտիստ (2010), Վիլյամ Սարոյանի մեդալ (2010) և Մովսես Խորենացու մեդալ (2009)։

—
Выдающаяся фигура армянского театра и кино

Азат Николович Гаспарян родился 13 августа 1943 года в Ереване. Он был выдающимся армянским актёром театра и кино, народным артистом Армении (2009). В 1960 году окончил среднюю школу №1 в городе Артик, в 1963 году — режиссёрский отдел Эчмиадзинского клубно-библиотечного техникума, а в 1970 году — актёрский факультет Ереванского художественно-театрального института в мастерской Вардана Аджемяна.

Карьеру начал в 1963 году в Ереванском театре кукол (1963–1965), затем работал в Ереванском театре юного зрителя (1969–1971) и Ереванском драматическом театре имени Габриела Сундукяна (1971–1979). С 1979 года играл в Телетеатре и театре «Метро». С 1986 года был актёром Ереванского академического театра имени Габриела Сундукяна. Снимался в 20 художественных фильмах студий «Арменфильм» и «Мосфильм», включая «Родник Эгнар» (1970, Гегам), «Односельчане» (1974, водитель), «Рождение» (1976, Егише Чаренц), «Звезда надежды» (1978, Гичи), «Механика счастья» (1982, Рубен), «Танго нашего детства» (1984, Месроп), «Дыхание» (1988, Гарник), «Весёлый автобус» (2000, Гарник) и другие. Также участвовал в более чем 30 телеспектаклях и многочисленных радиопостановках.

Гастролировал в США, России, Великобритании, Франции, Ливане, Объединённых Арабских Эмиратах и других странах. В 2000 году опубликовал книгу «Под моим языком нет шипов» и выпустил ряд видео- и аудиодисков.

Азат Гаспарян скончался 2 августа 2013 года в ереванском медицинском центре «Наири». Среди его наград: почётный гражданин Еревана (2005), народный артист Армении (2010), медаль Вильяма Сарояна (2010) и медаль Мовсеса Хоренаци (2009).

—

A Prominent Figure in Armenian Theater and Cinema

Azat Nikolovich Gasparyan was born on August 13, 1943, in Yerevan. He was a prominent Armenian theater and film actor, honored as a People’s Artist of Armenia (2009). In 1960, he graduated from Artik’s Secondary School No. 1, in 1963 from the directing department of the Echmiadzin Club-Library Technical School, and in 1970 from the acting department of the Yerevan Art and Theater Institute under Vardan Ajemian’s mentorship.

He began his career in 1963 at the Yerevan Puppet Theater (1963–1965), then worked at the Yerevan Theater of the Young Spectator (1969–1971) and the Gabriel Sundukyan Drama Theater (1971–1979). From 1979, he performed at the Tele-Theater and Metro Theater. Since 1986, he was an actor at the Yerevan Gabriel Sundukyan Academic Theater. He appeared in 20 feature films produced by Armenfilm and Mosfilm, including Rodnik Egnar (1970, Gegham), Fellow Villagers (1974, driver), Birth (1976, Yeghishe Charents), Star of Hope (1978, Gichi), Mechanics of Happiness (1982, Ruben), Tango of Our Childhood (1984, Mesrop), Breath (1988, Garnik), Merry Bus (2000, Garnik), and others. He also participated in over 30 television performances and numerous radio productions.

He toured in the USA, Russia, the UK, France, Lebanon, the United Arab Emirates, and other countries. In 2000, he published the book There Are No Thorns Under My Tongue and released several video and audio discs.

Azat Gasparyan passed away on August 2, 2013, in Yerevan’s Nairi Medical Center. His awards include Honorary Citizen of Yerevan (2005), People’s Artist of Armenia (2010), William Saroyan Medal (2010), and Movses Khorenatsi Medal (2009).

—