Գրետա Պատվականի Գալստյանը ծնվել է 1939 թվականի դեկտեմբերի 11-ին Երևանում՝ հայ դերասանուհի, ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ (1983), ՀԹԳՄ ոսկե մեդալակիր, ով իր կյանքը նվիրել է Արտաշատի Ամո Խարազյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնին՝

դառնալով Սուսան («Նամուս»), Մարթա («Քաոս»), Պոլիքսենի («Գայթակղություն»), Բագո («Իրարանցում Բագոյի տանը») և այլ կերպարների անմոռաց դերակատար։ Մահացել է 2017 թվականի օգոստոսի 13-ին Երևանում՝ կյանքի 78-րդ տարում։ 

1955 թվականին ավարտել Երևանի Րաֆֆու անվան միջնակարգ դպրոցը, 1960 թվականին՝ Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի դերասանական ֆակուլտետը՝ Վաղարշ Վաղարշյանի արվեստանոցում։ 1960 թվականից՝ Արտաշատի թատրոնի դերասանուհի։ Նկարահանվել է «Կարմիր Մոսկվիչ», «Վերջին Մոհիկյանը», «Հանցագործի ընտանիքը» (1988), «Խճճված զուգահեռներ» (2008) ֆիլմերում։ 

Գրետա Գալստյանը մնաց Երևանից Արտաշատ տանող բեմի անմար աստղը՝ իր դերերով, ձայնով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայ թատրոնի խորքերով և դասական կերպարների գեղեցկությամբ։



### Русский
Сусан из «Чести» и Марта из «Хаоса» Ученица Вагарша Вагаршяна 

Грета Патвакановна Галстян родилась 11 декабря 1939 года в Ереване — армянская актриса, заслуженная артистка АрмССР (1983), обладательница золотой медали СТД Армении, посвятившая жизнь Государственному драматическому театру им. Амо Харазяна в Арташате, став незабываемой Сусан («Честь»), Марта («Хаос»), Поликсена («Искушение»), Баго («Переполох в доме Баго») и других образов. Умерла 13 августа 2017 года в Ереване на 78-м году жизни.

В 1955 окончила ереванскую среднюю школу им. Раффи, в 1960 — актёрский факультет Ереванского художественно-театрального института в мастерской Вагарша Вагаршяна. С 1960 — актриса Арташатского театра. Снималась в фильмах «Красный Москвич», «Последний мохикан», «Семья преступника» (1988), «Запутанные параллели» (2008).

Грета Галстян осталась неугасающей звездой от Еревана до Арташата — своими ролями, голосом и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами армянского театра и красотой классических образов.



### English
Susan from *Honor* and Martha from *Chaos* Student of Vagarsh Vagarshyan

Greta Patvakani Galstyan was born on December 11, 1939, in Yerevan — Armenian actress, Honored Artist of the Armenian SSR (1983), recipient of the Union of Theatre Workers of Armenia Gold Medal, who devoted her life to the Amo Kharazyan State Dramatic Theater in Artashat, becoming unforgettable as Susan (Shivanzade’s *Honor*), Martha (*Chaos*), Polixena (*Temptation*), Bago (*Commotion in Bago’s House*), and other roles. Died on August 13, 2017, in Yerevan at the age of 77.

In 1955 graduated from Yerevan Raffi Secondary School, in 1960 — acting faculty of Yerevan Fine Arts and Theater Institute in Vagarsh Vagarshyan’s workshop. From 1960 — actress at Artashat Theater. Appeared in films *Red Moskvich*, *The Last Mohican*, *Criminal’s Family* (1988), *Tangled Parallels* (2008).

Greta Galstyan remained the undying star from Yerevan to Artashat — with her roles, voice, and boundless dedication, inspiring generations with the depths of Armenian theater and the beauty of classical characters.

Ռուբեն Նիկոլայի Սիմոնովը (Սիմոնյանց) մահացել է 1968 թվականի դեկտեմբերի 5-ին Մոսկվայում՝ կյանքի 69-րդ տարում, թողնելով հետևում Վախթանգովի թատրոնի անմար փառքը՝ որպես ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1946), Ստալինյան (1943, 1947, 1950) և Լենինյան (1967) մրցանակների դափնեկիր, գլխավոր ռեժիսոր (1939–1968), Տրուֆալդինոյի և Պանտալոնեի («Արքայադուստր Տուրանդոտ»), Խլեստակովի («Ռևիզոր»), Դոն Կիխոտի, Սիրանոյի լեգենդար կերպարների ստեղծող։

Ծնվել է 1899 թվականի մարտի 20 (ապրիլի 1)-ին Մոսկվայում՝ թելավցի հոր և վլադիկավկազցի մոր ընտանիքում։ 1918 թվականին ընդունվել Մոսկվայի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետ, 1919 թվականին՝ Ֆ. Շալյապինի դրամատիկական ստուդիա։ 1920 թվականից ընդմիշտ կապվել Վախթանգովի 3-րդ ստուդիայի և Վախթանգովի անվան թատրոնի հետ՝ սկզբում դերասան, 1924 թվականից՝ ռեժիսոր, 1939 թվականից՝ գլխավոր ռեժիսոր։ 

Վախթանգովի անմիջական աշակերտը՝ նա ստեղծել է տոնական, իմպրովիզացիոն, ժողովրդական թատերախաղի ոգով լի բեմադրություններ՝ «Ինտերվենցիա» (1933), «Հրացանավոր մարդը» (1937), «Ռազմաճակատ» (1942), «Մահապարտների դավադրություն» (1950), «Ֆոմա Գորդեև» (1956), «Կենդանի դիակ» (1962), «Հեծյալ բանակ» (1966), «Վարշավյան մեղեդիներ» (1967)։ Բեմադրել է նաև օպերաներ Մեծ թատրոնում՝ «Աբեսալոմ և Էթերի» (1939), «Չերևիչկի» (1941), «Կարմեն» (1945), «Ֆաուստ» (1961)։ Հայ թատրոնի հետ կապված՝ 1923–1937 թվականներին ղեկավարել Մոսկվայի հայկական ստուդիաները, բեմադրել Պարոնյանի, Սունդուկյանի գործերը, դաստիարակել Ա. Գուլակյանին, Վ. Աճեմյանին, Թ. Սարյանին, Ս. Քոչարյանին։ 1946 թվականից՝ Շչուկինի անվան թատերական ուսումնարանի պրոֆեսոր։ 

Ռուբեն Սիմոնովը մնաց Մոսկվայի Վախթանգովյան բեմի անմար լեգենդը՝ իր դերերով, բեմադրություններով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայկական արյան և ռուսական թատրոնի խորքերով։

—

### Русский
Армянский гений Театра Вахтангова

Рубен Николаевич Симонов (Симонянц)  скончался 5 декабря 1968 года в Москве на 70-м году жизни, оставив немеркнущую славу Театра им. Вахтангова как народный артист СССР (1946), лауреат Сталинских (1943, 1947, 1950) и Ленинской (1967) премий, главный режиссёр (1939–1968), создатель легендарных Труффальдино и Панталоне («Принцесса Турандот»), Хлестакова («Ревизор»), Дон Кихота, Сирано. Родился 20 марта (1 апреля) 1899 года в Москве в семье выходца из Телави и владикавказки. В 1918 поступил на юридический факультет Московского университета, в 1919 — в драматическую студию Ф. Шаляпина. С 1920 навсегда связал жизнь с 3-й студией Вахтангова и Театром им. Вахтангова — сначала актёр, с 1924 — режиссёр, с 1939 — главный режиссёр.

Непосредственный ученик Вахтангова, он создал праздничные, импровизационные, народно-театральные спектакли — «Интервенция» (1933), «Человек с ружьём» (1937), «Фронт» (1942), «Заговор обречённых» (1950), «Фома Гордеев» (1956), «Живой труп» (1962), «Конная армия» (1966), «Варшавская мелодия» (1967). Ставил оперы в Большом театре — «Абесалом и Этери» (1939), «Черевички» (1941), «Кармен» (1945), «Фауст» (1961). С 1923 по 1937 руководил московскими армянскими студиями, ставил Пароняна, Сундукяна, воспитал А. Гулакяна, В. Аджемяна, Т. Сарьяна, С. Кочаряна. С 1946 — профессор Театрального училища им. Щукина.

Рубен Симонов остался немеркнущей легендой вахтанговской сцены — своими ролями, постановками и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами армянской крови и русской театральной традиции.

—

### English
Armenian Genius of Vakhtangov Theater

Ruben Nikolayevich Simonov (Simonyanc)  passed away on December 5, 1968, in Moscow at the age of 69, leaving an undying glory of the Vakhtangov Theater as People’s Artist of the USSR (1946), laureate of Stalin (1943, 1947, 1950) and Lenin (1967) Prizes, chief director (1939–1968), creator of legendary Truffaldino and Pantalone (*Princess Turandot*), Khlestakov (*The Government Inspector*), Don Quixote, Cyrano. Born on March 20 (April 1), 1899, in Moscow to a father from Telavi and mother from Vladikavkaz. In 1918 entered the law faculty of Moscow University, in 1919 — F. Chaliapin’s drama studio. From 1920 forever linked his life with Vakhtangov’s 3rd Studio and Vakhtangov Theater — first actor, from 1924 — director, from 1939 — chief director.

Direct disciple of Vakhtangov, he created festive, improvisational, folk-theatrical performances — *Intervention* (1933), *Man with a Gun* (1937), *Front* (1942), *Doomed Conspiracy* (1950), *Foma Gordeev* (1956), *Living Corpse* (1962), *Cavalry Army* (1966), *Warsaw Melody* (1967). Staged operas at the Bolshoi — *Abesalom and Eteri* (1939), *Cherevichki* (1941), *Carmen* (1945), *Faust* (1961). From 1923 to 1937 led Moscow Armenian studios, staged Paronyan, Sundukyan, trained A. Gulakyan, V. Adjemyan, T. Saryan, S. Kocharyan. From 1946 — professor at Shchukin Theater School.

Ruben Simonov remained the undying legend of the Vakhtangov stage — with his roles, productions, and boundless dedication, inspiring generations with the depths of Armenian blood and Russian theatrical tradition.

—

Մարուսյա Սահակի Մարտիրոսյանը ծնվել է 1924 թվականի նոյեմբերի 29-ին Երևանում՝ հայ խորհրդային դերասանուհի, ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստիստուհի (1967), բալետմայստեր Մաքսիմ Մարտիրոսյանի քույրը, ով իր կյանքը նվիրել է հայ բեմին՝ դառնալով Երևանի, Կիրովականի, Էջմիածնի, Ալավերդու և Գյումրիի թատրոնների լեգենդ։ Մահացել է 2001 թվականի մայիսի 22-ին Երևանում՝ կյանքի 77-րդ տարում։ 

Աշխատել է Պատանի հանդիսատեսի (1944–1945), Կիրովականի Աբելյանի (1946–1948), Էջմիածնի (1948–1951), Ալավերդու (1951–1953), Գյումրիի Մռավյանի (1953–1970) և Երևանի դրամատիկական (1971-ից) թատրոններում։ ԽՄԿԿ անդամ 1965 թվականից։ 

Խաղացել է Եղիսաբեթ թագուհի («Ռիչարդ III»), Օգուդալովա («Անօժիտը»), Մարգարիտ («Պատվի համար»), Հասմիկ («Վերջին մեխակներ»), Զեսսի («Ռուսական հարց»), Պոլինա («Եկամտաբեր պաշտոն»), Լուիզա («Սեր և խարդավանք»), Դեզդեմոնա («Օթելլո»), Մեդեա («Մեդեա») և այլն։ 

Մարուսյա Մարտիրոսյանը մնաց Երևանի բեմի անմար աստղը՝ իր դերերով, ձայնով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայ թատրոնի խորքերով և դասական կերպարների գեղեցկությամբ։

—

### Русский
Дездемона армянской сцены

Маруся Сааковна Мартиросян родилась 29 ноября 1924 года в Ереване — армянская советская актриса, народная артистка АрмССР (1967), сестра балетмейстера Максима Мартиросяна, посвятившая жизнь армянскому театру, став легендой театров Еревана, Кировакана, Эчмиадзина, Алаверди и Гюмри. Умерла 22 мая 2001 года в Ереване на 77-м году жизни.

Работала в Театре юного зрителя (1944–1945), театре им. Абеляна в Кировакане (1946–1948), Эчмиадзине (1948–1951), Алаверди (1951–1953), театре им. Мравяна в Гюмри (1953–1970) и Ереванском драматическом театре (с 1971). Член КПСС с 1965 года.

Играла Елизавету-королеву («Ричард III»), Огудалову («Бесприданница»), Маргарит («За честь»), Асмик («Последние гвоздики»), Зесси («Русский вопрос»), Полину («Доходное место»), Луизу («Коварство и любовь»), Дездемону («Отелло»), Медею («Медея») и др.

Маруся Мартиросян осталась неугасающей звездой ереванской сцены — своими ролями, голосом и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами армянского театра и красотой классических образов.

—

### English
Desdemona of the Armenian Stage

Marusya Sahaki Martirosyan was born on November 29, 1924, in Yerevan — Armenian Soviet actress, People’s Artist of the Armenian SSR (1967), sister of choreographer Maxim Martirosyan, who devoted her life to Armenian theater, becoming a legend of Yerevan, Kirovakan, Ejmiatsin, Alaverdi, and Gyumri theaters. Died on May 22, 2001, in Yerevan at the age of 76.

Worked at the Theater for Young Spectators (1944–1945), Abelyan Theater in Kirovakan (1946–1948), Ejmiatsin (1948–1951), Alaverdi (1951–1953), Mravyan Theater in Gyumri (1953–1970), and Yerevan Dramatic Theater (from 1971). Member of the CPSU since 1965.

Played Queen Elizabeth (*Richard III*), Ogudalova (*The Storm*), Margarit (*For Honor*), Asmik (*Last Carnations*), Zessi (*Russian Question*), Polina (*A Profitable Position*), Luiza (*Intrigue and Love*), Desdemona (*Othello*), Medea (*Medea*), and others.

Marusya Martirosyan remained the undying star of the Yerevan stage — with her roles, voice, and boundless dedication, inspiring generations with the depths of Armenian theater and the beauty of classical characters.

—

Զավեն Աբրահամյանը մահացել է 2020 թվականի նոյեմբերի 27-ին՝ կյանքի 72-րդ տարում, թողնելով հետևում հայ թատրոնի անմոռաց դերերը՝ որպաս Հայաստանի վաստակավոր արտիստ (2005), «Արտավազդ» մրցանակակիր (2004), ՀՀ մշակույթի նախարարության ոսկե մեդալակիր։

Ծնվել է 1948 թվականի օգոստոսի 13-ին Երևանում։ 1966 թվականին ավարտել Երևանի Մուրացանի անվան թիվ 18 միջնակարգ դպրոցը, ընդունվել Հայաստանի թատերական ընկերությանը կից թատրոն-ստուդիա, 1967 թվականին՝ Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի դերասանական բաժին։ 1972 թվականին աշխատել Երևանի Պատանի հանդիսատեսի պետական թատրոնում, 1994 թվականից՝ Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնում։ 

Խաղացել է Կառլսոն («Մանչուկն ու Կառլոսը»), Հայկ Նահապետ («Եղիցի Երկիր»), Սուրեն («Տեր, մի թող մեզ անտեր»), Կարլ Մարքս («Ես մարդ եմ»), Թովմաս («Ատամնաբույժն արևելյան»), Դոն Պեդրո («Ոչինչից մեծ աղմուկ»), Կավալեր («Հյուրանոցի տիրուհին»), Եզոպոս («Եզոպոս»), Պիեռ Ռոշան («Ընթրիք հիմարի հետ»), Իսայի («Խաթաբալա»), Միկիչ («Խանումի արարքները»), Բոչկարյով («Ամուսնություն»), Տարոն («Գնա մեռի, արի սիրեմ»), Հայր («Ինձնից պրծում չկա»), Տեր («Երկու
տերով ծառա մը»), Էգյուչիկ («Տասներկուերորդ գիշեր») և այլն։ Նկարահանվել է «Բոռը», «Բանտախույց 2016», «Աշակ», «Աշնանային ծիրան», «Վաղվա օրը» ֆիլմերում, «Բացի՛ր աչքերդ», «Բալենի», «Վերջին ուսուցիչը» սերիալներում։ 

Զավեն Աբրահամյանը մնաց Երևանի բեմի անմար ձայնը՝ իր դերերով, հումորով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայ թատրոնի խորքերով և կոմեդիայի գեղեցկությամբ։

—

### Русский
Неугасающий голос армянского театра

Зaven Абрамян скончался 27 ноября 2020 года на 73-м году жизни, оставив незабываемые роли армянского театра как заслуженный артист Армении (2005), лауреат премии «Артавазд» (2004), обладатель золотой медали Министерства культуры РА. Родился 13 августа 1948 года в Ереване. В 1966 окончил ереванскую школу №18 им. Мурацана, поступил в театр-студию при Армянском театральном обществе, в 1967 — на актёрский факультет Ереванского художественно-театрального института. С 1972 работал в Государственном театре юного зрителя Еревана, с 1994 — в Государственном театре музыкальной комедии им. Акопа Пароняна.

Играл Карлсона («Манчжук и Карлсон»), Айка Наапета («Да будет земля»), Сурена («Господи, не оставь нас без хозяина»), Карла Маркса («Я человек»), Товмаса («Восточный зубной врач»), Дон Педро («Много шума из ничего»), Кавалера («Хозяйка гостиницы»), Эзопа («Эзоп»), Пьера Брошана («Ужин с дураком»), Исайю («Хатабала»), Микича («Проделки Ханумы»), Бочкарёва («Женитьба»), Тарона («Иди умри, приди полюби»), Отца («От меня не отделаешься»), Господина («Слуга двух господ»), Эгьючика («Двенадцатая ночь») и др. Снимался в фильмах «Бор», «Банщик 2016», «Ашак», «Осенний абрикос», «Завтрашний день», сериалах «Открой глаза», «Балени», «Последний учитель» (2019).

Зaven Абрамян остался неугасающим голосом ереванской сцены — своими ролями, юмором и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами армянского театра и красотой комедии.

—

### English
Undying Voice of Armenian Theater

Zaven Abrahamyan passed away on November 27, 2020, at the age of 72, leaving unforgettable roles in Armenian theater as Honored Artist of Armenia (2005), “Artavazd” Prize winner (2004), recipient of the RA Ministry of Culture Gold Medal. Born on August 13, 1948, in Yerevan. In 1966 graduated from Yerevan School No. 18 named after Muratsan, entered the theater-studio under the Armenian Theater Society, in 1967 — acting faculty of Yerevan Art-Theater Institute. From 1972 worked at Yerevan State Theater for Young Spectators, from 1994 — at Hakob Paronyan State Musical Comedy Theater.

Played Carlson (*Manchuk and Carlson*), Hayk Nahapet (*Let There Be Land*), Suren (*Lord, Don’t Leave Us Ownerless*), Karl Marx (*I Am a Man*), Tovmas (*Eastern Dentist*), Don Pedro (*Much Ado About Nothing*), Cavalier (*The Mistress of the Inn*), Aesop (*Aesop*), Pierre Brochant (*Dinner with a Fool*), Isai (*Khatabala*), Mikich (*Khanuma’s Tricks*), Bochkaryov (*Marriage*), Taron (*Go Die, Come Love*), Father (*No Escape from Me*), Master (*The Servant of Two Masters*), Aguecheek (*Twelfth Night*), and others. Appeared in films *Bor*, *Bathhouse Keeper 2016*, *Ashak*, *Autumn Apricot*, *Tomorrow*, series *Open Your Eyes*, *Baleni*, *The Last Teacher* (2019).

Zaven Abrahamyan remained the undying voice of the Yerevan stage — with his roles, humor, and boundless dedication, inspiring generations with the depths of Armenian theater and the beauty of comedy.

—

Սվետլանա Աֆանասևնա Սվետլիչնայան մահացել է 2024 թվականի նոյեմբերի 16-ին Մոսկվայում՝ կյանքի 84-րդ տարում, երկարատև ծանր հիվանդությունից հետո, թողնելով հետևում խորհրդային և ռուսաստանյան կինոյի անմար կադրերը՝ որպես ՌԽՖՍՀ վաստակավոր արտիստուհի (1974), «Կինոմատոգրաֆիայի նվիրյալ» մրցանակակիր (2015), «Ադամանդե ձեռքը» ֆիլմի Աննա Սերգեևնայի գայթակղիչ կերպարի ստեղծող՝ խորհրդային կինոյի առաջին սեքսուալ հերոսուհին։

Ծնվել է 1940 թվականի մայիսի 15-ին Լենինականում (այժմ՝ Գյումրի)։ Հայրը զինվորական էր, ընտանիքը հաճախ տեղափոխվում էր՝ Ախտիրկա, Սովետսկ, Մելիտոպոլ։ 1958 թվականին ընդունվել է ՎԳԻԿ՝ Մ. Ռոմմի կուրս, 1963 թվականին ավարտել և դարձել «Կինոդերասանի թատրոն-ստուդիա»-ի դերասանուհի։ Դեբյուտ՝ «Օրորոցային» (1960)։ Աշխատել է Գ. Ալեքսանդրովի, Ս. Ռոստոցկու, Մ. Խուցիևի, Յ. Ֆայտի, Տ. Լիոզնովայի, Լ. Գայդայի, Գ. Դանելիայի, Է. Քյոսայանի, Մ. Կալիկի, Ս. Գովորուխինի հետ։ 2005 թվականին պաշտպանել է Մ. Խոդորկովսկուն։ 

Ամուսնացել է Վ. Իվաշովի հետ (որդիներ՝ Ալեքսեյ, Օլեգ՝ մահացել 33 տարեկանում), երկրորդ՝ Ս. Սոկոլսկու հետ։ Վերջին տարիներին ապրել է Մոսկվայի Յասնևոյում։ 

Սվետլանա Սվետլիչնայան մնաց Գյումրիից Մոսկվա տանող կինոկամուրջը՝ իր գայթակղիչ դերերով, սեքսուալ կերպարով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին խորհրդային կինոյի գեղեցկությամբ և ռուսաստանյան թատրոնի խորքերով։

—

### Русский
*Кинозвезда армянского Гюмри* Секс-символ советского кино

Светлана Афанасьевна Светличная скончалась 16 ноября 2024 года в Москве на 85-м году жизни после тяжёлой болезни, оставив неугасающие кадры советского и российского кино как заслуженная артистка РСФСР (1974), лауреат премии «Преданный кинематографу» (2015), создательница соблазнительного образа Анны Сергеевны в «Бриллиантовой руке» — первой сексуальной героини советского кино. Родилась 15 мая 1940 года в Ленинакане (ныне Гюмри). Отец — военный, семья часто переезжала: Ахтырка, Советск, Мелитополь. В 1958 поступила во ВГИК на курс М. Ромма, окончила в 1963 и стала актрисой Театра-студии киноактёра. Дебют — «Колыбельная» (1960). Работала с Г. Александровым, С. Ростоцким, М. Хуциевым, Ю. Файтом, Т. Лиозновой, Л. Гайдаем, Г. Данелией, Э. Кеосаяном, М. Каликом, С. Говорухиным. В 2005 выступила в защиту М. Ходорковского.

Замужем за В. Ивашовым (сыновья Алексей, Олег — умер в 33 года), второй муж — С. Сокольский. Последние годы жила в Ясенево, Москва.

Светлана Светличная осталась кинематографическим мостом от Гюмри до Москвы — своими соблазнительными ролями, сексуальным образом и безграничной преданностью, вдохновляя поколения красотой советского кино и глубинами российского театра.

—

### English
Film Star from Armenian Gyumri*Sex Symbol of Soviet Cinema

Svetlana Afanasyevna Svetlichnaya passed away on November 16, 2024, in Moscow at the age of 84 after a prolonged illness, leaving behind the undying frames of Soviet and Russian cinema as Honored Artist of the RSFSR (1974), recipient of the “Devoted to Cinematography” award (2015), creator of the seductive Anna Sergeyevna in *The Diamond Arm* — the first sexual heroine of Soviet cinema. Born on May 15, 1940, in Leninakan (now Gyumri). Father was a military officer, family frequently relocated: Akhtyrka, Sovetsk, Melitopol. In 1958 entered VGIK under M. Romm, graduated in 1963 and joined the Actor’s Theater-Studio. Debut in *Lullaby* (1960). Worked with G. Aleksandrov, S. Rostotsky, M. Khutsiev, Y. Fait, T. Lioznova, L. Gaidai, G. Daneliya, E. Keosayan, M. Kalik, S. Govorukhin. In 2005 defended M. Khodorkovsky.

Married to V. Ivashov (sons Alexey, Oleg — died at 33), second husband S. Sokolsky. Lived in Yasenevo, Moscow, in later years.

Svetlana Svetlichnaya remained the cinematic bridge from Gyumri to Moscow — with her seductive roles, sexual image, and boundless dedication, inspiring generations with the beauty of Soviet cinema and the depths of Russian theater.

—

### Українська
Кінозірка вірменського Ґюмрі*Секс-символ радянського кіно

Світлана Опанасівна Світлична померла 16 листопада 2024 року в Москві на 85-му році життя після тривалої важкої хвороби, залишивши незабутні кадри радянського та російського кіно як заслужена артистка РРФСР (1974), лауреатка премії «Відданий кінематографу» (2015), творчиня спокусливого образу Анни Сергіївни у «Діамантовій руці» — першої сексуальної героїні радянського кіно. Народилася 15 травня 1940 року в Ленінаканi (нині Ґюмрі). Батько — військовий, родина часто переїжджала: Ахтирка, Совєтськ, Мелітополь. У 1958 вступила до ВДІКу на курс М. Ромма, закінчила 1963 і стала актрисою Театру-студії кіноактора. Дебют — «Колискова» (1960). Працювала з Г. Александровим, С. Ростоцьким, М. Хуцієвим, Ю. Файтом, Т. Ліозновою, Л. Гайдаєм, Г. Данелією, Е. Кеосаяном, М. Каліком, С. Говорухіним. У 2005 виступила на захист М. Ходорковського.

Одружена з В. Івашовим (сини Олексій, Олег — помер у 33 роки), другий чоловік — С. Сокольський. Останні роки жила в Ясенєво, Москва.

Світлана Світлична залишилася кінематографічним мостом від Ґюмрі до Москви — своїми спокусливими ролями, сексуальним образом та безмежною відданістю, надихаючи покоління красою радянського кіно та глибинами російського театру.

—

Անահիտ Հակոբի Մասչյանը ծնվել է 1900 թվականի նոյեմբերի 9-ին Ալեքսանդրապոլում (այժմ՝ Գյումրի)։ Հայկական թատրոնի և կինոյի լեգենդար դերասանուհի, ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1950), դերասան-ռեժիսոր Արմեն Գուլակյանի կինը, ով իր ավելի քան 60-ամյա բեմական կյանքով դարձել է հայ դերասանական արվեստի խորհրդանիշ։

1919-1925 թվականներին սովորել է Մոսկվայի հայկական դրամատիկական ստուդիայում։ 1928-1929 թվականներին խաղացել է Լենինականի (Գյումրի) դրամատիկական թատրոնում, 1930-1945 թվականներին՝ Երևանի պատանի հանդիսատեսի թատրոնում (ԵՊՀԹ), 1945-1958 թվականներին՝ Երևանի Գաբրիել Սունդուկյանի անվան պետական ակադեմիական թատրոնում։ Բեմում ստեղծել է անմոռաց դերեր՝ Շողակաթ («Մեծապատիվ մուրացկաններ», Հակոբ Պարոնյան), Էփեմիա («Պեպո», Գաբրիել Սունդուկյան), Նատո («Գիքոր», Հովհաննես Թումանյան), Մարիա Ալեքսանդրովնա (Ի. Պոպովի «Ընտանիք»), Ուստիան («Քաջ Նազար»), Կուկուշկինա (Ալեքսանդր Օստրովսկու «Եկամտաբեր պաշտոն»)։ Կինոյում նկարահանվել է «Սարոյան եղբայրներ» ֆիլմում (1968, Հայֆիլմ)։ Մահացել է 1989 թվականի հունվարի 3-ին Երևանում՝ կյանքի 88-րդ տարում։ Անահիտ Մասչյանի արվեստը հայ դերասանական դպրոցի ոսկե էջերից է, նրա ստեղծած կերպարները շարունակում են ոգեշնչել սերունդներին խորությամբ, ճշմարտացիությամբ և հայկական բեմի հանդեպ անսահման նվիրվածությամբ։

—

### Русский
Эпемия из «Пепо» и Нато из «Гикора»

Анаит Акоповна Масчян родилась 9 ноября 1900 года в Александрополе (ныне Гюмри), Эриванская губерния, Российская империя. Легендарная актриса армянского театра и кино, народная артистка АрмССР (1950), жена актёра-режиссёра Армена Гулакяна, ставшая символом армянского актёрского искусства более чем за 60 лет на сцене. В 1919–1925 годах училась в Московской армянской драматической студии. В 1928–1929 годах играла в Ленинаканском (Гюмри) драматическом театре, в 1930–1945 годах — в Ереванском театре юного зрителя, в 1945–1958 годах — в Государственном академическом театре имени Габриэла Сундукяна в Ереване. Создала незабываемые роли: Шогакат («Почтенные попрошайки», Акоп Паронян), Эпемия («Пепо», Габриэл Сундукян), Нато («Гигор», Ованес Туманян), Мария Александровна («Семья», И. Попов), Устиан («Храбрый Назар»), Кукушкина («Доходное место», Александр Островский). В кино снялась в фильме «Братья Сароян» (1968, Арменфильм). Умерла 3 января 1989 года в Ереване на 89-м году жизни. Искусство Анаит Масчян — золотая страница армянской актёрской школы, её образы продолжают вдохновлять поколения глубиной, правдивостью и безграничной преданностью армянской сцене.

—

### English
Ephemia in Pepo and Nato in Gikor

Anahit Hakobovna Maschyan was born on November 9, 1900, in Alexandropol (now Gyumri), Erivan Governorate, Russian Empire. Legendary actress of Armenian theater and cinema, People’s Artist of the Armenian SSR (1950), wife of actor-director Armen Gulakyan, who became a symbol of Armenian acting art over more than 60 years on stage. From 1919 to 1925, studied at the Moscow Armenian Dramatic Studio. From 1928 to 1929, performed at the Leninakan (Gyumri) Dramatic Theater; from 1930 to 1945 — at the Yerevan Theater for Young Spectators; from 1945 to 1958 — at the Gabriel Sundukyan State Academic Theater in Yerevan. Created unforgettable roles: Shoghakat (*The Honorable Beggars*, Hakob Paronyan), Ephemia (*Pepo*, Gabriel Sundukyan), Nato (*Gikor*, Hovhannes Tumanyan), Maria Alexandrovna (*The Family*, I. Popov), Ustian (*Brave Nazar*), Kukushkina (*A Profitable Position*, Alexander Ostrovsky). Appeared in the film *The Saroyan Brothers* (1968, Hayfilm). Died on January 3, 1989, in Yerevan at the age of 88. Anahit Maschyan’s art is a golden page of the Armenian acting school; her characters continue to inspire generations with depth, truthfulness, and boundless devotion to the Armenian stage.

—

Արուս Հակոբի Խուդանյանը մահացել է 1971 թվականի նոյեմբերի 4-ին Կիրովականում, Գուգարքի շրջան, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ՝ կյանքի 74-րդ տարում։ Հայ դերասանուհի, ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստուհի (1954), ով իր կյանքը նվիրել է հայ դրամատիկական արվեստին՝ դառնալով Կիրովականի (այժմ՝ Վանաձորի) Աբելյանի անվան թատրոնի լեգենդ՝ խաղալով ավելի քան 200 դրամատիկական և կատակերգական կերպարներ։

Ծնվել է 1897 թվականի հունվարի 11-ին Թիֆլիսում, Ռուսական կայսրություն։ Բեմական գործունեությունը սկսել է 1918 թվականին Թիֆլիսում՝ Արամ Վրույրի խմբում, 1931 թվականից՝ Կիրովականի Աբելյանի անվան թատրոնի դերասանուհի։ Մարմնավորել է երկու հարյուրից ավելի կերպարներ, այդ թվում՝ Սալոմե («Էլի մեկ գոհ»՝ Սունդուկյան), Աննա («Արշալույսին»՝ Դուլակյան), Կաբանիխա («Ամպրոպ»՝ Օստրովսկի), Էմիլյա («Օթելլո»՝ Շեքսպիր)։ Արուս Խուդանյանը հայ թատրոնի կատակերգության վարպետ էր, ով իր խաղով արտահայտել է հայ կնոջ հոգեբանությունը, հումորը և դրամայի խորությունը՝ ոգեշնչելով սերունդներին իր անձնական կերպարներով և նվիրվածությամբ հայ դրամատիկական արվեստին։ Նրա հիշատակը պահպանվում է Վանաձորի հուշատախտակով, որտեղ նա ապրել է, և նրա կերպարները շարունակում են ապրել հայ թատրոնի բեմերում։

—

### Русский
Армянская актриса Легенда Кироваканского театра Эмилия в «Отелло» 

Арус Акоповна Худанян скончалась 4 ноября 1971 года в Кировакане, Гугаркский район, Армянская ССР, СССР, на 74-м году жизни. Армянская актриса, народная артистка Армянской ССР (1954), посвятившая жизнь армянскому драматическому искусству, ставшая легендой Кироваканского (ныне Ванадзорского) театра имени Абеляна, сыгравшая более 200 драматических и комедийных образов. Родилась 11 января 1897 года в Тифлисе, Российская империя. Начала сценную деятельность в 1918 году в Тифлисе — в труппе Арама Вруйра, с 1931 года — актриса театра имени Абеляна в Кировакане. Воплотила более двухсот образов, в том числе Саломе («Ещё один вздох» — Сундукян), Анна («На рассвете» — Дулакян), Кабаниха («Гроза» — Островский), Эмилия («Отелло» — Шекспир). Арус Худанян была мастером армянской комедии, отражая в игре психологию армянской женщины, юмор и глубину драмы, вдохновляя поколения своими личными образами и преданностью армянскому драматическому искусству. Её память сохранена мемориальной доской в Ванадзоре, где она жила, и её персонажи продолжают жить на сценах армянских театров.

—

### English
Armenian Actress, Legend of Kirovakan Theater, Emilia in *Othello* 

Arus Hakobovna Khudanyan passed away on November 4, 1971, in Kirovakan, Gugark District, Armenian SSR, USSR, at the age of 74. Armenian actress, People’s Artist of the Armenian SSR (1954), who dedicated her life to Armenian dramatic art, becoming a legend of the Kirovakan (now Vanadzor) Abelyan Theater, playing over 200 dramatic and comedic characters. Born on January 11, 1897, in Tiflis, Russian Empire. Began her stage career in 1918 in Tiflis — in Aram Vruyr’s troupe; from 1931 — actress at Abelyan Theater in Kirovakan. Embodied more than 200 characters, including Salome (*Another Sigh* — Sundukyan), Anna (*At Dawn* — Dulakyan), Kabanikha (*Storm* — Ostrovsky), Emilia (*Othello* — Shakespeare). Arus Khudanyan was a master of Armenian comedy, expressing the psychology of the Armenian woman, humor, and dramatic depth through her acting, inspiring generations with her personal characters and dedication to Armenian dramatic art. Her memory is preserved by a memorial plaque in Vanadzor, where she lived, and her roles continue to live on Armenian theater stages.

—

Պահարե (Հայկ Սեդրակի Պետրոսյան) մահացել է 1968 թվականի նոյեմբերի 1-ին Երևանում, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ։ Հայ դերասան, գրող, բանաստեղծ, Վրաստանի Խորհրդային Հանրապետության վաստակավոր արտիստ (1943), ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1934 թվականից, ով իր կյանքը նվիրել է թատրոնին և գրականությանը՝ դառնալով հայ կատակերգական արվեստի տաղանդավոր ներկայացուցիչ։

Ծնվել է 1895 թվականի փետրվարի 15-ին Նոր Բայազետում (այժմ՝ Գավառ), Նոր Բայազետի գավառ, Երևանի նահանգ, Ռուսական կայսրություն։ Վաղ հասակից ծնողների հետ տեղափոխվել է Թիֆլիս, սովորել Ներսիսյան դպրոցում, նկարչական ակադեմիայում, խաղացել Հայոց դրամատիկական թատրոնում։ Որոշ ժամանակ աշխատել է Բաքվի հայկական թատրոնում որպես դերասան և դրամատիկական ստուդիայի ղեկավար։ Երկար տարիներ աշխատել է Թբիլիսիի Ստեփան Շահումյանի անվան դրամատիկական թատրոնում։ Ուսուցիչները եղել են Դավիթ Թուրյանը, Արամ Վրույրը, Արշակ Մամիկոնյանը և ուրիշներ։ 50-ամյա գործունեության ընթացքում խաղացել է շուրջ 300 դեր, այդ թվում՝ Նազար («Քաջ Նազար»), Մարտիրոս («Նամուս»)։ Միաժամանակ զբաղվել է գրականությամբ՝ հրատարակել «Գյուղերի կանչը» (1925), «Կոմերիտ Վաղոն» պոեմ (1926), «Գեղարքունիք» ժողովածու (1928), «Հայրենիք» (1958), «Թատերական հուշեր» (1960), «Ստեփան Քափանակյան, Հայկական թատերական ընկերություն» (1962)։ Գրել է «Չաղ-չաղ թագավորը» պիեսը, որը բեմադրվել է Թիֆլիսի պատանի հանդիսատեսի թատրոնում և Շահումյանի անվան թատրոնում։ Խաղացել է Լևոն Քալանթարի, Հովհաննես Աբելյանի, Օլգա Մայսուրյանի, Ժասմենի, Վահրամ Փափազյանի, Հասմիկի, Սիրանույշի և այլոց հետ։ 1966-1968 թթ. ապրել է Երևանում։ Թաղվել է Կամոյում (այժմ՝ Գավառ)։ Պահարեն պահանջկոտ, աշխատասեր դերասան էր, ով դասվում է հայ թատրոնի տաղանդավոր կոմիկ դերասանների շարքը։

—

### Русский
Армянский поэт, актёр

Пахаре (Гайк Седракович Петросян) скончался 1 ноября 1968 года в Ереване, Армянская ССР, СССР. Армянский актёр, писатель, поэт, заслуженный артист Грузинской Советской Республики (1943), член Союза писателей СССР с 1934 года, посвятивший жизнь театру и литературе, став талантливым представителем армянского комедийного искусства. Родился 15 февраля 1895 года в Новом Баязете (ныне Гавар), Ново-Баязетский уезд, Ереванская губерния, Российская империя. В раннем возрасте с родителями переехал в Тифлис, учился в школе Нерсисян, академии живописи, играл в Армянском драматическом театре. Некоторое время работал в Бакинском армянском театре как актёр и руководитель драматической студии. Долгие годы работал в Тифлисском драматическом театре имени Степан Шаумяна. Учителями были Давид Турян, Арам Вруйр, Аршак Мамиконян и другие. За 50 лет деятельности сыграл около 300 ролей, включая Назар («Храбрый Назар»), Мартирос («Намус»). Параллельно занимался литературой: опубликовал «Зов деревень» (1925), поэму «Комерит Вагон» (1926), сборник «Гегаркуник» (1928), «Родина» (1958), «Театральные воспоминания» (1960), «Степан Капанакян, Армянское театральное общество» (1962). Написал пьесу «Толстый-толстый король», поставленную в Тифлисском театре юного зрителя и театре имени Шаумяна. Играл с Левоном Калантаром, Ованесом Абеляном, Ольгой Майсурян, Жасмен, Ваграмом Папазяном, Асмик, Сиранруш и другими. В 1966–1968 годах жил в Ереване. Похоронен в Камо (ныне Гавар). Пахаре был требовательным, трудолюбивым актёром, входящим в ряд талантливых комических актёров армянского театра.

—

### English
Armenian Poet, Actor

Pahare (Hayk Sedrakovich Petrosyan) passed away on November 1, 1968, in Yerevan, Armenian SSR, USSR. Armenian actor, writer, poet, Honored Artist of the Georgian Soviet Republic (1943), member of the USSR Writers’ Union since 1934, who dedicated his life to theater and literature, becoming a talented representative of Armenian comedic art. Born on February 15, 1895, in Nor Bayazet (now Gavar), Nor Bayazet Uyezd, Yerevan Governorate, Russian Empire. In early childhood, moved with parents to Tiflis, studied at Nersisyan School, painting academy, performed in the Armenian Dramatic Theater. For some time worked in the Baku Armenian Theater as an actor and head of a dramatic studio. For many years worked at the Tiflis Stepan Shahumyan Dramatic Theater. Mentors included David Turyan, Aram Vruyr, Arshak Mamikonyan, and others. Over 50 years of activity, played about 300 roles, including Nazar (“Brave Nazar”), Martiros (“Honor”). Simultaneously engaged in literature: published *Call of the Villages* (1925), poem *Komerit Vagon* (1926), collection *Gegharkunik* (1928), *Homeland* (1958), *Theatrical Memoirs* (1960), *Stepan Kapanakyan, Armenian Theatrical Society* (1962). Wrote the play *Fat-Fat King*, staged at the Tiflis Youth Theater and Shahumyan Theater. Performed with Levon Kalantar, Hovhannes Abelyan, Olga Maysuryan, Jasmen, Vahram Papazyan, Hasmik, Siranush, and many others. Lived in Yerevan from 1966 to 1968. Buried in Kamo (now Gavar). Pahare was a demanding, hardworking actor, ranked among the talented comic actors of Armenian theater.

—

Միխայիլ (Նշան) Սերգեյի Գալուստյանը ծնվել է 1979 թվականի հոկտեմբերի 25-ին Սոչիում, Կրասնոդարի երկրամաս, ՌԽՖՍՀWC, ԽՍՀՄ: Ռուսաստանցի շոումեն է, հումորիստ, դերասան, սցենարիստ, պրոդյուսեր, ՈՒՀԱ-ի նախկին մասնակից, «Comedy Club» շոուի հրավիրված ռեզիդենտ:

Սկզբում սովորել է Սոչիի № 2 դպրոցում: 3-ից 5-րդ դասարաններում սովորել է նաև երաժշտական դպրոցի՝ դաշնամուրի բաժնում: Աշխատել է տիկնիկային թատրոնում որպես ձյուդոյի տիկնիկի խաղավար: Հինգերորդ դասարանը ավարտելուց հետո ծնողները նրան տեղափոխել են № 8 գիմնազիա, որտեղ առաջին անգամ բեմ է դուրս եկել՝ Վինի Թուխի կերպարում: Տասներորդ դասարանում մասնակցել է հումորային նախագծին՝ ՈՒՀԱ-ին (КВН) և դասընկերների օգնությամբ հաղթել տասնմեկերորդ դասարանցիներին: Դարձել է թիմի ավագը և հաղթել բոլորին, բացի ՍԳՈՒ-ից: 1996 թվականին ավարտել է դպրոցը և ընդունվել բժշկական համալսարան՝ որպես ֆելդշեր: Այդ ժամանակ խաղացել է «Այրված արև» թիմում: 1998 թվականին համալսարանային թիմը ընդունվել է Վորոնեժում կայանալիք ՈՒՀԱ-ի մրցույթին և հասել եզրափակիչ: Հրավեր է ստացել Ալեքսանդր Մասլյակովից՝ մասնակցելու ՈՒՀԱ-ի բարձր լիգային: 2002 թվականին դարձել է «Այրվող արև» թիմի ավագը: Թիմը դարձել է ՈՒՀԱ-ի բարձր լիգայի հաղթող (2003) և երեք անգամ՝ ամառային գավաթի հաղթող (2004, 2005, 2009): 2006-2012 թվականներին մասնակցել է ՏՆՏ-ի «Наша Russia» հումորային սկետչկոմին: Նկարահանվել է «ChocoPie» և «Բասկին Ռոբինս» գովազդներում: 2011 թվականին ընդունվել է Մոսկվայի պետական իրավաբանական ակադեմիա: 2012 թվականին մտել է «NG Production»՝ որպես կրեատիվ պրոդյուսեր: Հայրը՝ Սերգեյ Նշանի Գալուստյան՝ խոհարար: Մայրը՝ Սուսաննա Արդաշի Գալուստյան (ծն. 1948 թվականի դեկտեմբերի 31-ին): Եղբայրը՝ Դավիդ Գալուստյան (ծն. 1986 թվականի մարտի 20-ին)՝ հումորիստ: Տատիկը՝ Վալենտինա Մարկովի Գալուստյան՝ թոշակառու: Կինը (2007 թվականի հուլիսի 7-ից)՝ Վիկտորիա Գալուստյան (ծն. 1986 թվականին)՝ ավարտել է Կուբանի պետական համալսարանի հաշվապահական ֆակուլտետը: Աղջիկները՝ Էստելլա (ծն. 2010 թվականի օգոստոսի 25-ին), Էլինա (ծն. 2012 թվականի փետրվարի 16-ին):



—

### Русский

Король Юмора из Сочи

Михаил (Ншан)  Сергеевич Галустян  родился 25 октября 1979 года в Сочи, Краснодарский край, РСФСР, СССР. Российский шоумен, юморист, актёр, сценарист, продюсер, бывший участник КВН, приглашённый резидент шоу «Comedy Club». Сначала учился в школе № 2 Сочи. С 3 по 5 класс посещал музыкальную школу по классу фортепиано. Работал в кукольном театре ведущим куклы дзюдоиста. После пятого класса родители перевели его в гимназию № 8, где он впервые вышел на сцену в образе Винни-Пуха. В десятом классе участвовал в юмористическом проекте КВН и с помощью одноклассников победил одиннадцатиклассников. Стал капитаном команды и победил всех, кроме СГУ. В 1996 году окончил школу и поступил в медицинский университет на фельдшера. Тогда же играл в команде «Сгоревшие на солнце». В 1998 году университетская команда прошла в конкурс КВН в Воронеже и дошла до финала. После выступления команды Михаил получил приглашение от Александра Маслякова участвовать в Высшей лиге КВН. В 2002 году стал капитаном команды «Сгоревшие на солнце». Команда стала чемпионом Высшей лиги КВН (2003) и трижды выиграла Летний кубок КВН (2004, 2005, 2009). С 2006 по 2012 год участвовал в юмористическом скетчкоме «Наша Russia» на ТНТ. Снимался в рекламе бисквита «ChocoPie» и мороженого «Баскин Роббинс». В 2011 году поступил в Московскую государственную юридическую академию. В 2012 году вошёл в состав «NG Production» как креативный продюсер. Отец — Сергей Ншанович Галустян, повар. Мать — Сусанна Ардашевна Галустян (род. 31 декабря 1948). Брат — Давид Галустян (род. 20 марта 1986), также юморист. Бабушка — Валентина Марковна Галустян, пенсионерка. Жена (с 7 июля 2007) — Виктория Галустян (род. 1986), окончила Кубанский государственный университет по специальности бухгалтер. Дочери — Эстелла (род. 25 августа 2010), Элина (род. 16 февраля 2012).



—

### English

King of Humor from Sochi

Mikhail (Nshan) Sergeyevich Galustyan  was born on October 25, 1979, in Sochi, Krasnodar Krai, RSFSR, USSR. He is a Russian showman, comedian, actor, screenwriter, producer, former KVN participant, and invited resident of the “Comedy Club” show. He initially studied at Sochi School No. 2. From grades 3 to 5, he attended music school in the piano department. He worked at a puppet theater as a judo puppet operator. After fifth grade, his parents transferred him to Gymnasium No. 8, where he first appeared on stage as Winnie the Pooh. In tenth grade, he participated in the humorous KVN project and, with classmates’ help, defeated the eleventh-graders. He became team captain and won against all except SGU. In 1996, he graduated from school and entered medical university as a paramedic. At that time, he played for the “Burnt by the Sun” team. In 1998, his university team qualified for the KVN contest in Voronezh and reached the final. After the performance, Mikhail received an invitation from Alexander Maslyakov to join the KVN Major League. In 2002, he became captain of “Burnt by the Sun.” The team won the KVN Major League (2003) and the Summer Cup three times (2004, 2005, 2009). From 2006 to 2012, he participated in the humorous sketch comedy “Nasha Russia” on TNT. He appeared in advertisements for ChocoPie biscuits and Baskin Robbins ice cream. In 2011, he enrolled at the Moscow State Law Academy. In 2012, he joined “NG Production” as a creative producer. Father — Sergei Nshanovich Galustyan, cook. Mother — Susanna Ardashevna Galustyan (born December 31, 1948). Brother — David Galustyan (born March 20, 1986), also a comedian. Grandmother — Valentina Markovna Galustyan, retiree. Wife (since July 7, 2007) — Victoria Galustyan (born 1986), graduated from Kuban State University in accounting. Daughters — Estella (born August 25, 2010), Elina (born February 16, 2012).

Ռուբեն Ցոլակի Կարապետյանը ծնվել է 1947 թվականի հոկտեմբերի 24-ին Երևանում, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ: Հայ դերասան էր, Հայաստանի վաստակավոր արտիստ (2004):

1970 թվականին ավարտել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի դերասանական ֆակուլտետը՝ Զավեն Տատինցյանի արվեստանոցում: 1972 թվականից աշխատել է Երևանի Հրաչյա Ղափլանյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնում որպես դերասան: Կերտել է բազմաթիվ դերեր, այդ թվում՝ Աբիսողոմ աղա («Կատակերգություն»), Բանտապահ («Մոռանալ Հերոստրատին»), Մարտինե («Չաո»), Ատելիո («Ցիլինդր»), Կապուլետ («Ռոմեո և Ջուլիետ»), Կլավդիոս («Համլետ»), Պոնտիոս Պիղատոս («Հիսուս Նազովրեցին և նրա երկրորդ աշակերտը»), Բանքո («Մակբեթ»): Նկարահանվել է ֆիլմերում՝ «Սպիտակ ափեր», «Սպիտակ գիշեր կույր առաքյալի համար», «Ձայն բարբառո», «Գագաթ», և հեռուստասերիալում՝ «Բացի՛ր աչքերդ»: Պարգևատրվել է ՀԹԳՄ Պետրոս Ադամյան մրցանակով (2004), ՀՀ վաստակավոր արտիստի կոչմամբ (2004), ՀԹԳՄ ոսկե մեդալով (2007, 2011): Մահացել է 2022 թվականի փետրվարի 9-ին:Հայերեն գրավիչ վերնագրերի տարբերակներ  «Ռուբեն Կարապետյան՝ Հայ Թատրոնի Վարպետը և Վաստակավոր Արտիստը» 
«Ռուբեն Կարապետյանի Ուղին՝ Դերասանից մինչև Թատերական Լեգենդ» 
«Հայ Դրամայի Դեմքը՝ Ռուբեն Կարապետյանի Կյանքն ու Արվեստը»

Русский

Лицо Армянской Драмы

Рубен Цолакович Карапетян родился 24 октября 1947 года в Ереване, Армянская ССР, СССР. Советский и армянский актёр, заслуженный артист Армении (2004). В 1970 году окончил актёрский факультет Ереванского художественно-театрального института в мастерской Завена Татинцяна. С 1972 года работал актёром в Ереванском государственном драматическом театре имени Грачья Капланяна. Исполнил множество ролей, включая Абисогома-агу («Комедия»), Тюремщика («Забыть Герострата»), Мартине («Чао»), Ателио («Цилиндр»), Капулети («Ромео и Джульетта»), Клавдия («Гамлет»), Понтия Пилата («Иисус Назарянин и его второй ученик»), Банко («Макбет»). Снимался в фильмах «Белые берега», «Белая ночь для слепого апостола», «Голос в пустыне», «Вершина», а также в телесериале «Открой глаза». Награждён премией Петроса Адамяна Союза театральных деятелей Армении (2004), званием заслуженного артиста Армении (2004), золотыми медалями Союза театральных деятелей Армении (2007, 2011). Умер 9 февраля 2022 года.Варианты привлекательных заголовков на русском  «Рубен Карапетян: Мастер Армянского Театра и Заслуженный Артист» 
«Путь Рубена Карапетяна: От Актёра до Театральной Легенды» 
«Лицо Армянской Драмы: Жизнь и Искусство Рубена Карапетяна»

English

The Face of Armenian Drama

Ruben Tsolakovich Karapetyan was born on October 24, 1947, in Yerevan, Armenian SSR, USSR. He was a Soviet and Armenian actor, Honored Artist of Armenia (2004). In 1970, he graduated from the acting department of the Yerevan Art and Theater Institute under Zaven Tatintsyan’s mentorship. From 1972, he worked as an actor at the Hrachya Ghaplanyan State Dramatic Theater in Yerevan. He performed numerous roles, including Abisoghom-aga (“Comedy”), Jailor (“Forget Herostratus”), Martine (“Chao”), Atelio (“Cylinder”), Capulet (“Romeo and Juliet”), Claudius (“Hamlet”), Pontius Pilate (“Jesus of Nazareth and His Second Disciple”), and Banquo (“Macbeth”). He appeared in films such as “White Shores,” “White Night for the Blind Apostle,” “Voice in the Wilderness,” “Summit,” and the TV series “Open Your Eyes.” He was awarded the Petros Adamyan Prize by the Armenian Theater Workers’ Union (2004), the title of Honored Artist of Armenia (2004), and gold medals from the Armenian Theater Workers’ Union (2007, 2011). He passed away on February 9, 2022.Attractive Headline Options in English  “Ruben Karapetyan: Master of Armenian Theater and Honored Artist” 
“Ruben Karapetyan’s Journey: From Actor to Theatrical Legend” 
“The Face of Armenian Drama: Ruben Karapetyan’s Life and Art”