Վախթանգովի Թատրոնի Հայ Հանճար 

Ռուբեն Նիկոլայի Սիմոնովը (Սիմոնյանց) մահացել է 1968 թվականի դեկտեմբերի 5-ին Մոսկվայում՝ կյանքի 69-րդ տարում, թողնելով հետևում Վախթանգովի թատրոնի անմար փառքը՝ որպես ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1946), Ստալինյան (1943, 1947, 1950) և Լենինյան (1967) մրցանակների դափնեկիր, գլխավոր ռեժիսոր (1939–1968), Տրուֆալդինոյի և Պանտալոնեի («Արքայադուստր Տուրանդոտ»), Խլեստակովի («Ռևիզոր»), Դոն Կիխոտի, Սիրանոյի լեգենդար կերպարների ստեղծող։

Ծնվել է 1899 թվականի մարտի 20 (ապրիլի 1)-ին Մոսկվայում՝ թելավցի հոր և վլադիկավկազցի մոր ընտանիքում։ 1918 թվականին ընդունվել Մոսկվայի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետ, 1919 թվականին՝ Ֆ. Շալյապինի դրամատիկական ստուդիա։ 1920 թվականից ընդմիշտ կապվել Վախթանգովի 3-րդ ստուդիայի և Վախթանգովի անվան թատրոնի հետ՝ սկզբում դերասան, 1924 թվականից՝ ռեժիսոր, 1939 թվականից՝ գլխավոր ռեժիսոր։ 

Վախթանգովի անմիջական աշակերտը՝ նա ստեղծել է տոնական, իմպրովիզացիոն, ժողովրդական թատերախաղի ոգով լի բեմադրություններ՝ «Ինտերվենցիա» (1933), «Հրացանավոր մարդը» (1937), «Ռազմաճակատ» (1942), «Մահապարտների դավադրություն» (1950), «Ֆոմա Գորդեև» (1956), «Կենդանի դիակ» (1962), «Հեծյալ բանակ» (1966), «Վարշավյան մեղեդիներ» (1967)։ Բեմադրել է նաև օպերաներ Մեծ թատրոնում՝ «Աբեսալոմ և Էթերի» (1939), «Չերևիչկի» (1941), «Կարմեն» (1945), «Ֆաուստ» (1961)։ Հայ թատրոնի հետ կապված՝ 1923–1937 թվականներին ղեկավարել Մոսկվայի հայկական ստուդիաները, բեմադրել Պարոնյանի, Սունդուկյանի գործերը, դաստիարակել Ա. Գուլակյանին, Վ. Աճեմյանին, Թ. Սարյանին, Ս. Քոչարյանին։ 1946 թվականից՝ Շչուկինի անվան թատերական ուսումնարանի պրոֆեսոր։ 

Ռուբեն Սիմոնովը մնաց Մոսկվայի Վախթանգովյան բեմի անմար լեգենդը՝ իր դերերով, բեմադրություններով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայկական արյան և ռուսական թատրոնի խորքերով։

—

### Русский
Армянский гений Театра Вахтангова

Рубен Николаевич Симонов (Симонянц)  скончался 5 декабря 1968 года в Москве на 70-м году жизни, оставив немеркнущую славу Театра им. Вахтангова как народный артист СССР (1946), лауреат Сталинских (1943, 1947, 1950) и Ленинской (1967) премий, главный режиссёр (1939–1968), создатель легендарных Труффальдино и Панталоне («Принцесса Турандот»), Хлестакова («Ревизор»), Дон Кихота, Сирано. Родился 20 марта (1 апреля) 1899 года в Москве в семье выходца из Телави и владикавказки. В 1918 поступил на юридический факультет Московского университета, в 1919 — в драматическую студию Ф. Шаляпина. С 1920 навсегда связал жизнь с 3-й студией Вахтангова и Театром им. Вахтангова — сначала актёр, с 1924 — режиссёр, с 1939 — главный режиссёр.

Непосредственный ученик Вахтангова, он создал праздничные, импровизационные, народно-театральные спектакли — «Интервенция» (1933), «Человек с ружьём» (1937), «Фронт» (1942), «Заговор обречённых» (1950), «Фома Гордеев» (1956), «Живой труп» (1962), «Конная армия» (1966), «Варшавская мелодия» (1967). Ставил оперы в Большом театре — «Абесалом и Этери» (1939), «Черевички» (1941), «Кармен» (1945), «Фауст» (1961). С 1923 по 1937 руководил московскими армянскими студиями, ставил Пароняна, Сундукяна, воспитал А. Гулакяна, В. Аджемяна, Т. Сарьяна, С. Кочаряна. С 1946 — профессор Театрального училища им. Щукина.

Рубен Симонов остался немеркнущей легендой вахтанговской сцены — своими ролями, постановками и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами армянской крови и русской театральной традиции.

—

### English
Armenian Genius of Vakhtangov Theater

Ruben Nikolayevich Simonov (Simonyanc)  passed away on December 5, 1968, in Moscow at the age of 69, leaving an undying glory of the Vakhtangov Theater as People’s Artist of the USSR (1946), laureate of Stalin (1943, 1947, 1950) and Lenin (1967) Prizes, chief director (1939–1968), creator of legendary Truffaldino and Pantalone (*Princess Turandot*), Khlestakov (*The Government Inspector*), Don Quixote, Cyrano. Born on March 20 (April 1), 1899, in Moscow to a father from Telavi and mother from Vladikavkaz. In 1918 entered the law faculty of Moscow University, in 1919 — F. Chaliapin’s drama studio. From 1920 forever linked his life with Vakhtangov’s 3rd Studio and Vakhtangov Theater — first actor, from 1924 — director, from 1939 — chief director.

Direct disciple of Vakhtangov, he created festive, improvisational, folk-theatrical performances — *Intervention* (1933), *Man with a Gun* (1937), *Front* (1942), *Doomed Conspiracy* (1950), *Foma Gordeev* (1956), *Living Corpse* (1962), *Cavalry Army* (1966), *Warsaw Melody* (1967). Staged operas at the Bolshoi — *Abesalom and Eteri* (1939), *Cherevichki* (1941), *Carmen* (1945), *Faust* (1961). From 1923 to 1937 led Moscow Armenian studios, staged Paronyan, Sundukyan, trained A. Gulakyan, V. Adjemyan, T. Saryan, S. Kocharyan. From 1946 — professor at Shchukin Theater School.

Ruben Simonov remained the undying legend of the Vakhtangov stage — with his roles, productions, and boundless dedication, inspiring generations with the depths of Armenian blood and Russian theatrical tradition.

—