Գարուշ (Կարապետ) Խաչատուրի Խաժակյանը ծնվել է 1913 թվականի հոկտեմբերի 23-ին Ալեքսանդրապոլում (այժմ՝ Գյումրի), Երևանի նահանգ, Ռուսական կայսրություն։ Հայ խորհրդային դերասան է, ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1961)։

1931 թվականին ավարտել է Լենինականի թատրոնին կից ստուդիան։ 1931-1936 թվականներին աշխատել է Երևանի բանվորական թատրոնում, իսկ 1936 թվականից՝ Գ. Սունդուկյանի անվան թատրոնում։ Կերտել է բազմաթիվ դերեր, այդ թվում՝ Մասիսյանց («Խաթաբալա», Սունդուկյան), Էրեկլե («Դավաճանություն», Յուժին-Մումբատով), Նեզնամով («Անմեղ մեղավորներ», Օստրովսկի), Ռուբեն («Այս աստղերը մերն են», Տեր-Գրիգորյան), Ֆերդինանդ («Սեր և խարդավանք», Շիլլեր)։ Խաղացել է մի շարք ֆիլմերում, այդ թվում՝ «Կամոյի վերջին սխրանքը», «Նվագախմբի տղաները», «Մոր սիրտը»։ Պարգևատրվել է ԽՍՀՄ պետական մրցանակով (1950) և ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստի կոչմամբ (1961)։ Մահացել է 1980 թվականի հուլիսի 4-ին Երևանում։Հայերեն գրավիչ վերնագրերի տարբերակներ  «Գարուշ Խաժակյան՝ Հայ Թատրոնի և Կինոյի Վառ Աստղ» 
«Գարուշ Խաժակյանի Ուղին՝ Դերասանից մինչև Ժողովրդական Արտիստ» 
«Հայ Թատրոնի Հպարտություն՝ Գարուշ Խաժակյանի Կյանքն ու Ստեղծագործությունը»

Русский

Гордость армянской сцены и экрана

Гаруш (Карапет) Хачатурович Хажакян родился 23 октября 1913 года в Александрополе (ныне Гюмри), Ереванская губерния, Российская империя. Советский армянский актёр, народный артист Армянской ССР (1961). В 1931 году окончил студию при Ленинаканском театре. В 1931–1936 годах работал в Ереванском рабочем театре, а с 1936 года — в театре имени Г. Сундукяна. Исполнил множество ролей, включая Мاسیсянца («Хатабала», Сундукян), Эрекле («Измена», Южин-Мумбатов), Незнамова («Без вины виноватые», Островский), Рубена («Эти звёзды наши», Тер-Григорян), Фердинанда («Коварство и любовь», Шиллер). Снимался в фильмах, таких как «Последний подвиг Камо», «Парни музкоманды», «Сердце матери». Награждён Государственной премией СССР (1950) и званием народного артиста Армянской ССР (1961). Умер 4 июля 1980 года в Ереване.Варианты привлекательных заголовков на русском  «Гаруш Хажакян: Яркая звезда армянского театра и кино» 
«Путь Гаруша Хажакяна: От актёра до народного артиста» 
«Гаруш Хажакян: Гордость армянской сцены и экрана»

English

The Pride of Armenian Stage and Screen

Garush (Karapet) Khachaturovich Khazhakyan was born on October 23, 1913, in Alexandropol (now Gyumri), Yerevan Governorate, Russian Empire. He was a Soviet Armenian actor and People’s Artist of the Armenian SSR (1961). In 1931, he graduated from the studio at the Leninakan Theater. From 1931 to 1936, he worked at the Yerevan Workers’ Theater, and from 1936, at the G. Sundukyan Theater. He performed numerous roles, including Masisyants (“Khatabala,” Sundukyan), Erekle (“Betrayal,” Yuzhin-Mumbatov), Neznamov (“Guilty Without Guilt,” Ostrovsky), Ruben (“These Stars Are Ours,” Ter-Grigoryan), and Ferdinand (“Love and Intrigue,” Schiller). He appeared in films such as “Kamo’s Last Feat,” “The Orchestra Boys,” and “Mother’s Heart.” He was awarded the USSR State Prize (1950) and the title of People’s Artist of the Armenian SSR (1961). He passed away on July 4, 1980, in Yerevan.Attractive Headline Options in English  “Garush Khazhakyan: A Shining Star of Armenian Theater and Cinema” 
“Garush Khazhakyan’s Journey: From Actor to People’s Artist” 
“The Pride of Armenian Stage and Screen: Garush Khazhakyan’s Legacy”

Սեդրակ Ավետի Մանդինյանը ծնվել է 1844 թվականի հոկտեմբերի 22-ին  Թիֆլիսում, Ռուսական կայսրություն: Նա հայ մանկավարժ, դերասան, հասարակական և գրական-թատերական գործիչ էր:

Կրթություն է ստացել Թիֆլիսում, Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանում (1857-1863), Պետերբուրգի համալսարանում (1869), ինչպես նաև Գերմանիայի Գռթայի ուսուցչական սեմինարիայում, Հայդելբերգի, Լայպցիգի և Վիեննայի համալսարաններում: Խորացել է մանկավարժության և հոգեբանության մեջ: 1864-1868 թվականներին աշխատել է Թիֆլիսի հայկական թատրոնում, շրջագայել է Շուշիում, Ալեքսանդրապոլում և Երևանում: 1879-1880 թվականներին եղել է Թիֆլիսի հայոց դերասանական խմբի դերասան և ռեժիսոր: Աշխատել է Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցում, Շուշիի թեմական դպրոցներում և Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանում: Գրել է մոտ 200 հոդված, կազմել դասագրքեր, ձեռնարկներ, կատարել թարգմանություններ: Մահացել է 1915 թվականի նոյեմբերի 28-ին Թիֆլիսում:Հայերեն գրավիչ վերնագրերի տարբերակներ  «Սեդրակ Մանդինյան՝ Հայ Թատրոնի և Մանկավարժության Վառ Աստղ» 
«Հայ Գրականության և Թատրոնի Պիոներ՝ Սեդրակ Մանդինյանի Ուղին» 
«Սեդրակ Մանդինյան. Կրթություն և Արվեստ Հայ Ժողովրդի Համար»

Русский

Яркая звезда армянского театра и педагогики

Седрак Аветович Мандинян родился 22 октября 1844 года (по некоторым источникам — 10 или 22 сентября) в Тифлисе, Российская империя. Он был армянским педагогом, актёром, общественным и литературно-театральным деятелем. Образование получил в Тифлисе, в Лазаревском институте в Москве (1857–1863), Петербургском университете (1869), а также в педагогической семинарии в Грёте (Германия) и университетах Гейдельберга, Лейпцига и Вены. Углубленно изучал педагогику и психологию. В 1864–1868 годах работал в армянском театре Тифлиса, гастролировал в Шуши, Александрополе и Ереване. В 1879–1880 годах был актёром и режиссёром постоянной армянской театральной труппы в Тифлисе. Работал инспектором в Нерсисянской школе Тифлиса, преподавал в школах Шуши и в Геворгянской семинарии в Эчмиадзине. Написал около 200 статей по образованию и воспитанию, составил учебники и пособия, занимался переводами. Умер 28 ноября 1915 года в Тифлисе.Варианты привлекательных заголовков на русском  «Седрак Мандинян: Яркая звезда армянского театра и педагогики» 
«Жизненный путь Седрака Мандиняна: От театра к просвещению» 
«Седрак Мандинян: Служение армянскому искусству и образованию»

English

A Shining Star of Armenian Theater and Education

Sedrak Avetovich Mandinyan was born on October 22, 1844 (or September 10/22, according to some sources) in Tiflis, Russian Empire. He was an Armenian educator, actor, and public and literary-theatrical figure. He received his education in Tiflis, at the Lazarev Institute in Moscow (1857–1863), St. Petersburg University (1869), and at the pedagogical seminary in Gröte (Germany), as well as the universities of Heidelberg, Leipzig, and Vienna. He specialized in pedagogy and psychology. From 1864 to 1868, he worked in the Armenian theater in Tiflis, touring in Shushi, Alexandropol, and Yerevan. In 1879–1880, he was an actor and director of the permanent Armenian theatrical troupe in Tiflis. He served as an inspector at the Nersisyan School in Tiflis, taught in Shushi’s diocesan schools, and lectured at the Gevorgyan Seminary in Etchmiadzin. He authored around 200 articles on education and upbringing, compiled textbooks and manuals, and engaged in translations. He passed away on November 28, 1915, in Tiflis.Attractive Headline Options in English  “Sedrak Mandinyan: A Shining Star of Armenian Theater and Education” 
“The Legacy of Sedrak Mandinyan: Blending Art and Enlightenment” 
“Sedrak Mandinyan: Pioneering Armenian Culture and Pedagogy”

Երվանդ Ժակի Ենգիբարյանը ծնվել է 1983 թվականի հոկտեմբերի 21-ին Երևանում, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ։ Հայ դերասան, ռեժիսոր, ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ Ժակ Ենգիբարյանի որդին։

Մահացել է 2013 թվականի հոկտեմբերի 22-ին Երևանում՝ ավտովթարից։ 2000 թվականին ավարտել է Երևանի թիվ 171 միջնակարգ դպրոցը և Ստանիսլավսկու անվան պետական ռուսական դրամատիկական թատրոնի ստուդիայի դերասանական բաժինը։ 2006-2011 թվականներին սովորել է Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի ռեժիսորական բաժնում։ 2009-2010 թվականներին մասնակցել է ՀՀՀ «Երկու աստղ» երաժշտական նախագծին։ Աշխատել է Յոշկար-Օլայի, Նիժնի Նովգորոդի, Մոսկվայի թատրոններում՝ որպես դերասան։ 2004-2013 թվականներին Երևանի Ստանիսլավսկու անվան պետական ռուսական դրամատիկական թատրոնի դերասան է եղել։ Խաղացել է դերեր՝ Չացկի («Խելքից պատուհաս»), Խլեստակով («Ռևիզորը»), Գլումով («На всякого мудреца довольно простоты»), Եսենին («Շահանե, դու իմ…»), Ժորժ («Մորգանի խնամին»)։ Բեմադրել է «Скандал без антракта» (Մարդան), «Кьоджинские перепалки» (Գոլդոնի), «Любовь со скелетом» (Յախնտով)։ Նկարահանվել է «Խեղճ Նաստյան», «Միշտ ասա միշտ», «Ջոկեր», «Տասնմեկ», «Լքյալները», «Երեք ընկեր», «Խաչագողի հիշատակարանը», «Հրեշտակների դպրոց» հեռուստասերիալներում, վերջին դերը՝ «Քայլ ձիով» ֆիլմում։ 2013 թվականին արժանացել է ՀԹԳՄ «Արտավազդ» մրցանակի՝ լավագույն դերասանի համար։ Երվանդ Ենգիբարյանը հայկական թատրոնի լուսավոր աստղն էր, նրա խաղը, լի խելացի հումորով ու խոր հույզերով, բեմադրություններն ու կինո դերերը ոգեշնչել են սերունդներին հայ արվեստի վառության ու անմահ հիշատակի փառքով։

—

### Русский
Его игра, была полная умного юмора и глубоких эмоций

Ерванд Жакович Енгибарян  родился 21 октября 1983 года в Ереване, Армянская ССР, СССР. Армянский актёр, режиссёр, сын народного артиста Армянской ССР Жака Енгибаряна.  Погиб 22 октября 2013 года в Ереване в автокатастрофе. В 2000 году окончил среднюю школу №171 в Ереване и актёрское отделение студии при Государственном русском драматическом театре имени Станиславского. В 2006–2011 годах учился на режиссёрском факультете Ереванского государственного института театра и кино. В 2009–2010 годах участвовал в музыкальном проекте Общественного ТВ Армении «Две звезды». Работал актёром в театрах Йошкар-Олы, Нижнего Новгорода, Москвы. В 2004–2013 годах — актёр Государственного русского драматического театра имени Станиславского в Ереване. Роли: Чацкий («Горе от ума»), Хлестаков («Ревизор»), Глумов («На всякого мудреца довольно простоты»), Есенин («Шахане, ты моя…»), Жорж («Тёща Моргана»). Постановки: «Скандал без антракта» (Мурдан), «Кьоджинские перепалки» (Гольдони), «Любовь со скелетом» (Яхонтов). Снимался в сериалах «Бедная Настя», «Всегда говори всегда», «Джокер», «Одиннадцать», «Оставленные», «Три друга», «Мемуары вора в законе», «Школа ангелов»; последняя роль — в фильме «Шаг на коне». В 2013 году удостоен премии Гильдии театральных деятелей Армении «Артавазд» как лучший актёр. Ерванд Энгелян был яркой звездой армянского театра; его игра, полная умного юмора и глубоких эмоций, постановки и кинороли вдохновляли поколения славой армянского искусства и бессмертной памяти.

—

### English
his performances, full of clever humor and deep emotions

Yervand Zhaki Yengibaryan was born on October 21, 1983, in Yerevan, Armenian SSR, USSR. Armenian actor and director, son of People’s Artist of the Armenian SSR Zhak Yengibaryan. Died on October 22, 2013, in Yerevan, in a car accident. In 2000, graduated from Yerevan Secondary School No. 171 and the acting department of the studio at the Stanislavsky State Russian Dramatic Theater. Studied directing at Yerevan State Institute of Theater and Cinema (2006–2011). Participated in Armenia Public TV’s “Two Stars” musical project (2009–2010). Worked as an actor in theaters in Yoshkar-Ola, Nizhny Novgorod, and Moscow. From 2004–2013, actor at Yerevan Stanislavsky State Russian Dramatic Theater. Roles: Chatsky (“Woe from Wit”), Khlestakov (“The Inspector General”), Glumov (“Enough Simplicity for Every Wise Man”), Yesenin (“Shahane, You Are Mine…”), Georges (“Morgan’s Mother-in-Law”). Productions: “Scandal Without Intermission” (Murdan), “The Cotsold Squabbles” (Goldoni), “Love with a Skeleton” (Yakhontov). Appeared in series “Poor Nastya,” “Always Say Always,” “Joker,” “Eleven,” “The Abandoned,” “Three Friends,” “Memoirs of a Thief in Law,” “School of Angels”; last role in film “Step on Horseback.” In 2013, awarded the Armenian Theater Guild’s “Artavazd” as Best Actor. Yervand Engibaryan was a shining star of Armenian theater; his performances, full of clever humor and deep emotions, along with his directing and film roles, inspired generations with the glory of Armenian art and immortal memory.

—

Մանվել Մարտիրոսի Մարությանը մահացել է 1986 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Լոս Անջելեսում, Կալիֆոռնիա, ԱՄՆ։ Հայ դերասան, ռեժիսոր, դրամատուրգ։

Ծնվել է 1901 թվականի հունվարի 1-ին Վան քաղաքում, Վանի վիլայեթ, Օսմանյան կայսրություն։ Նախնական կրթություն ստացել է ծննդավայրում, թատերական կրթություն՝ Վարդան Միրզոյանի (Երևան) և Վիեննայի դրամատիկական ստուդիաներում։ Բեմ է բարձրացել Երևանում 1917 թվականին՝ Հովհաննես Զարիֆյանի խմբում, առաջին գործը բեմադրվել է 1918 թվականին։ 1921 թվականին անցել է Իրան, մասնակցել Մկրտիչ Թաշճյանի ներկայացումներին, ծավալել թատերական գործունեություն Իրանում, Լիբանանում, Սիրիայում, Եգիպտոսում, Եվրոպայի ու Լատինական Ամերիկայի բազմաթիվ երկրներում։ 1934-1937 թվականներին Թեհրանում հիմնել է թատերական ստուդիա (1937 թվականին փակվել է), 1942-1945 և 1960-1979 թվականներին բեմադրել է բազմաթիվ ներկայացումներ։ Խաղացել է շուրջ 150 դեր, այդ թվում՝ Բարխուդար, Էլիզբարով («Նամուս», «Պատվի համար»՝ Շիրվանզադե), Պեպո, Զիմզիմով («Պեպո»՝ Սունդուկյան), Օթելլո («Օթելլո»՝ Շեքսպիր), Ուրիել Ակոստա («Ուրիել Ակոստա»՝ Դուցկո)։ Հեղինակ է 10-ից ավելի պիեսների, այդ թվում՝ «Կոմիտաս», «Դերասանի ցնորքը»։ Եղել է Թեհրանի «Հայ ակումբի» վարիչ, իրանահայ գրողների միության նախագահ։ 1969-1971 թվականներին հրատարակվել են «Երբ իջնում է վարագույրը» հուշերի 1-2 հատորները։ Մանվել Մարությանը իրանահայ թատրոնի լեգենդ է, նրա 85-ամյա կյանքը կամուրջ է դարձել հայկական բեմին ու աշխարհի ամենահեռավոր անկյուններին՝ ոգեշնչելով սերունդներին դրամատուրգիայի հզորությամբ ու անհպարտ արվեստի նվիրվածությամբ։

—

### Русский
Легенда ирано-армянского театра 

Манвел Мартиросович Мартиросян скончался 19 октября 1986 года в Лос-Анджелесе, Калифорния, США. Армянский актёр, режиссёр, драматург. Родился 1 января 1901 года в Ване, Вилayet Ван, Османская империя. Получил начальное образование на родине, театральное — в студиях Вардан Мирзояна (Ереван) и Венской драматической студии. Дебютировал на сцене в Ереване в 1917 году в труппе Ованеса Зарифяна, первая постановка — 1918 год. В 1921 году переехал в Иран, участвовал в спектаклях Мкртича Тащджяна, развернул театральную деятельность в Иране, Ливане, Сирии, Египте, странах Европы и Латинской Америки. В 1934–1937 годах в Тегеране основал театральную студию (закрыта в 1937 году из-за армянских постановок), в 1942–1945 и 1960–1979 годах поставил множество спектаклей. Сыграл около 150 ролей, включая Бархудар, Элизбаров («Честь» и «Патриотизм» Ширванзаде), Пепо, Зимзимов («Пепо» Сундукян), Отелло («Отелло» Шекспир), Уриэль Акоста («Уриэль Акоста» Дуцко). Автор более 10 пьес, включая «Комитас», «Триумф актёра». Был руководителем Армянского клуба в Тегеране, председателем Союза ирано-армянских писателей. В 1969–1971 годах опубликованы 1–2 тома мемуаров «Когда опускается занавес». Манвел Мартиросян — легенда ирано-армянского театра, его 85-летняя жизнь стала мостом между армянской сценой и самыми дальними уголками мира, вдохновляя поколения мощью драматургии и бескорыстной преданностью искусству.

—

### English
Legend of Iranian-Armenian Theater 

Manvel Martirosovich Martirosyan passed away on October 19, 1986, in Los Angeles, California, USA. Armenian actor, director, playwright. Born on January 1, 1901, in Van, Van Vilayet, Ottoman Empire. Received primary education in his birthplace, theatrical training at Vardan Mirzoyan’s (Yerevan) and Vienna Dramatic Studios. Debuted on stage in Yerevan in 1917 with Hovhannes Zarifyan’s troupe; first production in 1918. In 1921, moved to Iran, participated in Mkrtich Tashchyan’s performances, and developed theatrical activities in Iran, Lebanon, Syria, Egypt, numerous European and Latin American countries. In 1934–1937, founded a theater studio in Tehran (closed in 1937 due to Armenian productions); in 1942–1945 and 1960–1979, staged numerous plays. Played around 150 roles, including Barkhudar, Elizbarov (“Honor” and “For Honor” by Shirvanzade), Pepo, Zimzimov (“Pepo” by Sundukyan), Othello (“Othello” by Shakespeare), Uriel Acosta (“Uriel Acosta” by Dutsko). Author of over 10 plays, including “Komitas,” “Actor’s Triumph.” Served as manager of Tehran’s Armenian Club and president of the Union of Iranian-Armenian Writers. Published volumes 1–2 of memoirs “When the Curtain Falls” in 1969–1971. Manvel Martirosyan was a legend of Iranian-Armenian theater; his 85-year life became a bridge between the Armenian stage and the world’s farthest corners, inspiring generations with the power of dramaturgy and selfless artistic dedication.

—

Կարո Սողոմոնի Ալվարյանը մահացել է 1963 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Ստեփանակերտում, ԼՂԻՄ։ Հայ ռեժիսոր, դերասան, Ադրբեջանական ԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1954)։

Ծնվել է 1895 թվականի ապրիլի 24-ին (մայիսի 6) Ախալցխայում, Թիֆլիսի նահանգ, Ռուսական կայսրություն։ 1925 թվականին ավարտել է Մոսկվայի հայկական դրամատիկական ստուդիան։ 1925-1947 թվականներին (ընդհատումով) դերասան է եղել Թիֆլիսի, Բաքվի հայկական, Լենինականի թատրոններում։ 1932 թվականին կազմակերպել է Ստեփանակերտի հայկական թատրոնը (1932-1935, 1947-1963 թվականներին՝ գլխավոր ռեժիսոր), 1935 թվականին՝ Կիրովաբադի հայկական թատրոնը (1935-1936 թվականներին)։ Բեմադրել է Վ. Վաղարշյանի «Օղակում», Շիրվանզադեի «Մորգանի խնամին», Գ. Սունդուկյանի «Խաթաբալա», Հ. Պարոնյանի «Պաղտասար աղբար» և այլ ստեղծագործություններ։ Ստեփանակերտում կա Կարո Ալվարյանի անունով փողոց։ Կարո Ալվարյանը հայկական թատրոնագիտության հիմնադիրներից է, նրա ժառանգությունը կյանք է հաղորդել Արցախի ու Քէմախլու հայկական բեմերին՝ ոգեշնչելով սերունդներին հայ դրամատուրգիայի հզորությամբ ու արվեստի նվիրվածությամբ։

—

### Русский
Основатель Степанакертского театра 

Каро Соломонович Алварьян скончался 19 октября 1963 года в Степанакерте, Азербайджанская ССР, СССР. Армянский режиссёр, актёр, заслуженный деятель искусств Азербайджанской ССР (1954). Родился 24 апреля (6 мая) 1895 года в Ахалцихе, Тифлисская губерния, Российская империя. В 1925 году окончил Армянскую драматическую студию в Москве. В 1925–1947 годах (с перерывами) — актёр армянских театров Тифлиса, Баку, Ленинакана. В 1932 году основал Степанакертский армянский театр (1932–1935, 1947–1963 — главный режиссёр), в 1935 году — армянский театр в Кировабаде (1935–1936). Постановки: «В кольце» В. Вагаршяна, «Тёща Моргана» Ширванзаде, «Хатабала» Г. Сундукяна, «Пахтасар ахбар» Г. Параоняна и др. В Степанакерте есть улица имени Каро Алварьяна. Каро Алварьян — один из основателей армянского театроведения, его наследие оживило армянские сцены Арцаха и Гянджи, вдохновляя поколения мощью армянской драматургии и преданностью искусству.

—

### English
Founder of Stepanakert Theater 

Karo Solomonovich Alvaryan passed away on October 19, 1963, in Stepanakert, Azerbaijan SSR, USSR. Armenian director and actor, Merited Artist of the Azerbaijan SSR (1954). Born on April 24 (May 6), 1895, in Akhaltsikhe, Tiflis Province, Russian Empire. Graduated from the Armenian Dramatic Studio in Moscow in 1925. From 1925–1947 (with breaks), actor at Armenian theaters in Tiflis, Baku, and Leninakan. Founded the Stepanakert Armenian Theater in 1932 (1932–1935, 1947–1963 as chief director) and the Kirovabad Armenian Theater in 1935 (1935–1936). Productions include V. Vagharshyan’s “In the Ring,” Shirvanzade’s “Morgan’s Mother-in-Law,” G. Sundukyan’s “Khatabala,” H. Paronyan’s “Pahtasar Aghbar,” and more. A street in Stepanakert is named after Karo Alvaryan. Karo Alvaryan was one of the founders of Armenian theater studies; his legacy brought life to Artsakh and Gandja Armenian stages, inspiring generations with the power of Armenian dramaturgy and artistic dedication.

—

Ստեփան Ֆիլիպի Պուչինյանը մահացել է 2018 թվականի հոկտեմբերի 15-ին Մոսկվայում, Ռուսաստան։ Խորհրդային հայ կինոռեժիսոր, դերասան, սցենարիստ, հնչյունային ռեժիսոր, ՌԽՖՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1991), ՌԴ ժողովրդական արտիստ (1997)։

Ծնվել է 1927 թվականի նոյեմբերի 28-ին Բաթումում, Վրացական ԽՍՀ։ 1950 թվականին ավարտել է ՎԳԻԿ-ի (Համամիութենական պետական կինեմատոգրաֆիայի ինստիտուտ) տնտեսագիտական ֆակուլտետը, իսկ 1966 թվականին՝ ռեժիսուրայի ֆակուլտետը՝ Յակով Սեգելի արվեստանոցում։ 1950-1964 թվականներին աշխատել է Մ․ Գորկու անվան կինոստուդիայում որպես տնօրեն, իսկ 1964 թվականից՝ որպես ռեժիսոր նույն ստուդիայում։ Պուչինյանի ռեժիսորական աշխատանքները ներառում են խորհրդային կինոյի մի շարք նշանակալի ֆիլմեր, որոնք արտացոլում են նրա բազմակողմանի տաղանդը։ Նա նկարահանել է ֆիլմեր, որոնք ընդգրկում են տարբեր ժանրեր՝ դրամայից մինչև սոցիալական թեմաներով աշխատանքներ, հաճախ ընդգծելով մարդկային հարաբերություններն ու հասարակական խնդիրները։ Բացի ռեժիսուրայից, նա հանդես է եկել որպես դերասան, սցենարիստ և հնչյունային ռեժիսոր՝ նպաստելով խորհրդային կինոարվեստի զարգացմանը։ Նրա աշխատանքները ճանաչում են գտել ինչպես ԽՍՀՄ-ում, այնպես էլ միջազգային ասպարեզում, ինչը վկայում է նրա ներդրումը կինոարվեստում։ Պուչինյանի ստեղծագործական ժառանգությունը ներառում է բազմաթիվ ֆիլմեր, որոնք մինչ օրս գնահատվում են կինոսիրողների կողմից։ Նրա նվիրվածությունը հայկական և խորհրդային կինոյին արժանացել է բարձր գնահատականի՝ նրան դարձնելով հայկական ծագումով ամենահայտնի կինոգործիչներից մեկը։

—

### Русский
Многогранный Армянский кинорежиссёр и актёр

Степан Филиппович Пучинян скончался 15 октября 2018 года в Москве, Россия. Советский армянский кинорежиссёр, актёр, сценарист, звукорежиссёр, заслуженный деятель искусств РСФСР (1991), народный артист РФ (1997). Родился 28 ноября 1927 года в Батуми, Грузинская ССР. В 1950 году окончил экономический факультет ВГИКа (Всесоюзного государственного института кинематографии), а в 1966 году — режиссёрский факультет в мастерской Якова Сегеля. В 1950–1964 годах работал директором киностудии им. М. Горького, а с 1964 года — режиссёром на той же студии. Режиссёрские работы Пучиняна включают ряд значимых фильмов советского кинематографа, отражающих его многогранный талант. Он снимал фильмы различных жанров, от драм до работ на социальные темы, часто акцентируя внимание на человеческих отношениях и общественных проблемах. Помимо режиссуры, он выступал в качестве актёра, сценариста и звукорежиссёра, внося вклад в развитие советского киноискусства. Его работы получили признание как в СССР, так и на международной арене, что подчёркивает его значимость в кинематографии. Творческое наследие Пучиняна включает множество фильмов, которые до сих пор ценятся кинолюбителями. Его преданность армянскому и советскому кино была высоко оценена, сделав его одним из самых известных кинодеятелей армянского происхождения.

—

### English
Armenian Versatile Master of Cinema 

Stepan Filippovich Puchinyan passed away on October 15, 2018, in Moscow, Russia. A Soviet Armenian film director, actor, screenwriter, and sound designer, he was named Honored Artist of the RSFSR (1991) and People’s Artist of Russia (1997). Born on November 28, 1927, in Batumi, Georgian SSR, he graduated from the economics faculty of VGIK (All-Union State Institute of Cinematography) in 1950 and later completed its directing faculty in 1966 under Yakov Segel’s mentorship. From 1950 to 1964, he served as the director of the M. Gorky Film Studio, and from 1964 onward, he worked as a film director at the same studio. Puchinyan’s directorial works include several significant Soviet films that showcase his versatile talent. He directed films across various genres, from dramas to socially themed works, often highlighting human relationships and societal issues. In addition to directing, he performed as an actor, screenwriter, and sound designer, contributing to the development of Soviet cinema. His works gained recognition both in the USSR and internationally, underscoring his importance in cinematography. Puchinyan’s creative legacy includes numerous films that remain appreciated by film enthusiasts. His dedication to Armenian and Soviet cinema earned high acclaim, making him one of the most prominent filmmakers of Armenian descent.

—

Գայանե Սերգեյի Ասլամազյանը, ծնվել է  1976 թվականի հոկտեմբերի 13-ին Երևանում, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ, շարունակում է իր ակտիվ գործունեությունը որպես հայտնի հայ հաղորդավար, դերասանուհի և երիտասարդական շաբաթաթերթերի լրագրող։

1983-1991 թվականներին սովորել է Երևանի Նիկոլայ Գոգոլի անվան թիվ 35 դպրոցում, 1993 թվականին ավարտել է «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրը։ 1993 թվականին ընդունվել է Երևանի Գեղարվեստի պետական ակադեմիայի արվեստի տեսության և պատմության բաժին, ավարտել 1998 թվականին, իսկ 1999-2002 թվականներին սովորել է ասպիրանտուրայում։ Նույն 1993 թվականին սկսել է լրագրողի կարիերան «Այո» երիտասարդական շաբաթաթերթում, 1998 թվականից դարձել է «Հայկական Ռերիխյան կենտրոն» հասարակական կազմակերպության անդամ։ 2002-2003 թվականներին հեղինակել, սցենարավորել և ռեժիսորել է «Հայրենիք» հեռուստաընկերության «Մեր հայրենիքի մշակույթը» հաղորդումը, որը 2002 թվականին Յալթայի միջազգային հեռուստակինոփառատոնում արժանացել է «Լավագույն մանկական հաղորդում» մրցանակին, իսկ Գայանեն ստացել է ՌԴ ժուռնալիստների միության «Տարվա լրագրող» կոչումը։ 2003 թվականին մասնակցել է «Ռուսաստան. հայացք կողքից» ծրագրին, որտեղ նրա «Սիբիրյան գրառումներ» աշխատանքը ստացել է ոսկե մեդալ և ՌԴ ժուռնալիստների միության հատուկ մրցանակ, իսկ 2005 թվականին Ալմաթիում ճանաչվել է լավագույնը «ճանապարհային գրառումներ» ժանրում «ՄԻՐ» հեռուստաընկերության մրցույթում։ 2003-2006 թվականներին եղել է Հայաստանի Հանրային հեռուստառադիոընկերության խորհրդի նախագահի մամուլի քարտուղար, վարել է «Բարի լույս» հաղորդումը, 2005-2006 թվականներին՝ «Երևան» ռադիոկայանի տնօրեն։ 2006 թվականին բացել է «Ասլամազյան ցուցասրահ»-ը՝ լինելով դրա հեղինակ և տնօրեն, ապա աշխատել է «Երկիր Մեդիա»-ում՝ վարելով «Երկիրն այսօր» ռուսալեզու լրատվական հաղորդումը։ 2008 թվականից «Մշակույթի պահպանման լիգա»-ի նախագահ է, 2009-2010 թվականներին ղեկավարել է ՀՀՌ խորհրդի վերլուծության և տեխնիկական հսկողության վարչությունը։ 2008-2010 թվականներին Վալդիս Պելշի հետ վարել է «Կարոտ» փառատոնը, որի ընթացքում Ժերար Դեպարդիեն սիրո առաջարկություն է արել նրան։ 2010-2017 թվականներին «Արմենիա» հեռուստաընկերությունում վարել է «Բարի լույս, հայեր» հաղորդումը։ Դերասանուհու կարիերայում նկարահանվել է բազմաթիվ ֆիլմերում և սերիալներում, այդ թվում՝ «Լքյալները» (2006-2008), «Ուր է իմ տղամարդը» (2010-2011), «Եզրագծից այն կողմ» (2011-2012), «Խաղից դուրս» (2013), «Ուրիշ կինո» (2014), «Անավարտ թռիչք» (2015), «Վերջին ցանկություն» (2016), «Հատուկ բաժին» (2016-2017, գլխավոր դեր), ինչպես նաև ռուսական «Убийство на 100 миллионов» (2013) և «Отель» (2015, գլխավոր դեր) ֆիլմերում։ Նկարահանվել է Հայկոյի «Բարև Երջանկություն» (2012) և Սևակ Ամրոյանի «Ախպերս ու ես» (2014) տեսահոլովակներում։ 2013-2014 թվականներին եղել է «Օրիֆլեյմ» ընկերության գովազդային դեմք, 2015 թվականին՝ «DeSheli» կոսմետիկ գծի և իսպանական «Majorica» զարդերի դեմք Հայաստանում։ 2012 թվականին պարգևատրվել է ՀՀ Ոստիկանության «Համագործակցության ամրապնդման համար» մեդալով, 2015 թվականին՝ «Союз-2015 Наследники победы» մեդալով։ Գայանե Ասլամազյանը ակտիվորեն մասնակցում է ֆոտոսեսիաների և շարունակում է նպաստել հայկական մշակույթի զարգացմանը՝ իր հաղորդումներով, դերերով և հասարակական գործունեությամբ։

—

### Русский
Посол армянской культуры

Гаяне Сергеевна Асламазян, родившаяся 13 октября 1976 года в Ереване, Армянская ССР, СССР, продолжает свою активную деятельность как известная армянская телеведущая, актриса и журналист молодёжных газет. В 1983–1991 годах училась в ереванской школе №35 имени Николая Гоголя, в 1993 году окончила образовательный комплекс «Мхитар Себастаци». В 1993 году поступила на факультет теории и истории искусства Ереванской государственной академии художеств, окончила в 1998 году, а в 1999–2002 годах училась в аспирантуре. В 1993 году начала карьеру журналиста в молодёжной газете «Да», с 1998 года является членом общественной организации «Армянский Рериховский центр». В 2002–2003 годах была автором, сценаристом и режиссёром программы «Культура нашей родины» на телеканале «Родина», которая в 2002 году на международном ТВ-кинофестивале в Ялте получила приз «Лучшая детская программа», а Гаяне удостоилась награды Союза журналистов РФ «Журналист года». В 2003 году по приглашению Союза журналистов РФ и Международной академии теле- и радиовещания IATR участвовала в программе «Россия — взгляд сбоку», где её работа «Сибирские заметки» получила золотую медаль и специальный приз, а в 2005 году в Алматы была признана лучшей в жанре «дорожных заметок» на конкурсе телекомпании «МИР». В 2003–2006 годах работала пресс-секретарём председателя Совета Общественного телевидения и радио Армении, вела программу «Доброе утро», в 2005–2006 годах была директором радио «Ереван». В 2006 году открыла «Галерею Асламазян» как автор и директор, затем работала на «Еркир Медиа», ведя русскоязычную новостную программу «Еркир сегодня». С 2008 года — президент «Лиги сохранения культуры». В 2009–2010 годах возглавляла отдел анализа и технического контроля Совета Общественного телевидения. В 2008–2010 годах вела фестиваль «Ностальгия» с Валдисом Пельшем, во время которого Жерар Депардьё сделал ей предложение любви. В 2010–2017 годах на телеканале «Армения» вела программу «Доброе утро, армяне». Снималась в многочисленных фильмах и сериалах, включая «Беженцы» (2006–2008), «Где мой мужчина» (2010–2011), «За линией» (2011–2012), «Вне игры» (2013), «Чужое кино» (2014), «Незавершённый полёт» (2015), «Последнее желание» (2016), «Специальный отдел» (2016–2017, главная роль), а также в российских фильмах «Убийство на 100 миллионов» (2013) и «Отель» (2015, главная роль). Участвовала в клипах Хайко «Барев, счастье» (2012) и Севака Амрояна «Брат и я» (2014). В 2013–2014 годах была лицом компании «Oriflame», в 2015 году — косметической линии «DeSheli» и испанских украшений «Majorica» в Армении. В 2012 году награждена медалью полиции РА «За укрепление сотрудничества», в 2015 году — медалью «Союз-2015 Наследники победы». Гаяне активно участвует в фотосессиях и продолжает вносить вклад в развитие армянской культуры своими программами, ролями и общественной деятельностью.

—

### English
Ambassador of Armenian Culture

Gayane Sergeevna Aslamazyan, born on October 13, 1976, in Yerevan, Armenian SSR, USSR, continues her active career as a prominent Armenian television presenter, actress, and youth newspaper journalist. From 1983 to 1991, she studied at Yerevan’s School No. 35 named after Nikolai Gogol, graduating from the “Mkhitar Sebastatsi” educational complex in 1993. In 1993, she enrolled in the Art Theory and History Department of the Yerevan State Academy of Fine Arts, graduating in 1998, and pursued postgraduate studies from 1999 to 2002. In 1993, she began her journalism career at the youth newspaper *Yes*, and since 1998, she has been a member of the “Armenian Roerich Center” public organization. From 2002 to 2003, she authored, scripted, and directed the program *The Culture of Our Homeland* on the “Hayrenik” TV channel, which won the “Best Children’s Program” award at the 2002 Yalta International TV and Film Festival, while Gayane received the “Journalist of the Year” award from the Russian Journalists’ Union. In 2003, invited by the Russian Journalists’ Union and the International Academy of Television and Radio (IATR), she participated in the *Russia: A View from Outside* program, where her work *Siberian Notes* earned a gold medal and a special prize, and in 2005, it was recognized as the best in the “travel notes” genre at a contest by the MIR TV company in Almaty. From 2003 to 2006, she served as press secretary to the chairman of the Public Television and Radio Council of Armenia, hosting the *Good Morning* program, and from 2005 to 2006, she was the director of “Yerevan” radio. In 2006, she opened the “Aslamazyan Gallery” as its creator and director, then worked at “Yerkir Media,” hosting the Russian-language news program *Yerkir Today*. Since 2008, she has been the president of the “League for Cultural Preservation.” From 2009 to 2010, she headed the Analysis and Technical Control Department of the Public Television Council. From 2008 to 2010, she co-hosted the *Nostalgia* festival with Valdis Pelsh, during which Gérard Depardieu made a romantic proposal to her. From 2010 to 2017, she hosted *Good Morning, Armenians* on the “Armenia” TV channel. Her acting career includes roles in numerous films and series, such as *Refugees* (2006–2008), *Where Is My Man* (2010–2011), *Beyond the Line* (2011–2012), *Out of the Game* (2013), *Another Cinema* (2014), *Unfinished Flight* (2015), *Last Wish* (2016), *Special Department* (2016–2017, lead role), and Russian films *Murder for 100 Million* (2013) and *Hotel* (2015, lead role). She appeared in music videos for Hayko’s *Hello, Happiness* (2012) and Sevak Amroyan’s *My Brother and I* (2014). From 2013 to 2014, she was a brand ambassador for “Oriflame,” in 2015 for the “DeSheli” cosmetic line and the Spanish jewelry brand “Majorica” in Armenia. In 2012, she received the RA Police Medal “For Strengthening Cooperation,” and in 2015, the “Soyuz-2015 Heirs of Victory” medal. Gayane actively participates in photoshoots and continues to contribute to Armenian culture through her programs, roles, and public work.

—

Միքայել Գևորգի Մանվելյանը մահացել է 1944 թվականի հոկտեմբերի 7-ին Երևանում, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ։ Հայ դերասան, արձակագիր, դրամատուրգ, ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1935), ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ (1934)։

Ծնվել է 1877 թվականի փետրվարի 14-ին Ներքին Ագուլիս գյուղաքաղաքում։ 16 տարեկանում ընդունվել է Աբելյան-Արմենյան թատերախումբ, այնուհետև խաղացել Բաքվի հայկական թատերախմբում։ 1898-1900 թվականներին ծառայել է ցարական բանակում։ 1903 թվականին սովորել է Մոսկվայի կայսերական թատրոնի դերասանուհի Իրաիդա Ումանեց-Ռայսկայայի դրամատիկական դասընթացում, որն ավարտելուց հետո վերադարձել է Ալեքսանդրապոլ (այժմ՝ Գյումրի) և փորձել հիմնել սեփական թատրոն։ 1905 թվականին Ֆրանց Մոորի դերը (Շիլլերի «Ավազակներ») նրան բերել է մեծ ճանաչում։ 1922 թվականից խաղացել է Երևանի առաջին պետական թատրոնում (այժմ՝ Գ. Սունդուկյանի անվան), որտեղ կերտել է նշանավոր դերեր, այդ թվում՝ Շայլոկ («Վենետիկի վաճառականը», 1908), Տարտյուֆ («Տարտյուֆ», 1924), Յագո («Օթելլո»), Հայրապետ («Նամուս», 1912) և այլն։ Գրել է «Ոստայն» (1910), «Հեքիաթ» (1910), «Հրաբուխ» (1914, արժանացել է Մակարյան մրցանակի) դրամաները, որոնք բեմադրվել են Թիֆլիսում, Բաքվում, Երևանում և Կոստանդնուպոլսում։ Նրա «Մի գլխարկի պատմություն» գիրքը հրատարակվել է ադրբեջաներեն (Բաքու, 1931)։ Նկարահանվել է «Զարե» (1926), «Միշտ պատրաստ» (1936) և «Քաջ Նազար» (1941) ֆիլմերում։ «Եղսան մոքիրը» պատմվածքի հիման վրա «Հայֆիլմ»-ը նկարահանել է «Ղուլը» կինոնկարը։ Պարգևատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշանով։ Մանվելյանի ստեղծագործական կյանքի վրա մեծ ազդեցություն է ունեցել ավագ եղբայրը՝ Լևոն Մանվելյանը՝ մանկավարժ, գրականագետ և բանաստեղծ։ Նրա դերերը 1920-1930-ականներին առանձնանում էին ցայտուն արտահայտչականությամբ և գաղափարական խորությամբ։ Մանվելյանի ներդրումը հայ թատրոնի և գրականության մեջ կարևոր է, նրա աշխատանքները մնացել են հայ մշակույթի անբաժան մաս։

### Русский
Создатель ролей Шекспира и Шиллера

Микаел Геворгович Манвелян умер 7 октября 1944 года в Ереване, Армянская ССР, СССР. Армянский актёр, прозаик, драматург, народный артист Армянской ССР (1935), член Союза писателей СССР (с 1934 года). Родился 14 (26) февраля 1877 года в посёлке Нижний Агудис. В 16 лет поступил в театральную труппу Абелян-Айкакан, затем играл в Бакинской армянской театральной труппе. В 1898–1900 годах служил в царской армии. В 1903 году обучался на драматических курсах актрисы императорского театра Ираиды Уманец-Райской в Москве, после чего вернулся в Александрополь (ныне Гюмри) и попытался основать собственный театр. В 1905 году роль Франца Моора в драме Шиллера «Разбойники» принесла ему признание как актёра. С 1922 года выступал в Первом государственном театре Еревана (ныне театр им. Г. Сундукяна), где создал выдающиеся роли, включая Шейлока («Венецианский купец», 1908), Тартюфа («Тартюф», 1924), Яго («Отелло»), Айрапета («Намус», 1912) и другие. Написал драмы «Паутина» (1910), «Сказка» (1910), «Вулкан» (1914, получил премию Макаряна), которые ставились в театрах Тифлиса, Баку, Еревана и Константинополя. Его книга «История одной шляпы» была опубликована на азербайджанском языке (Баку, 1931). Снимался в фильмах «Заре» (1926), «Всегда готов» (1936) и «Кадж Назар» (1941). По его рассказу «Ехсан-мохир» киностудия «Арменфильм» сняла фильм «Гул». Награждён орденом Трудового Красного Знамени. На творчество Манвеляна сильно повлиял его старший брат, педагог, литературовед и поэт Левон Манвелян. В 1920–1930-х годах его роли отличались яркой выразительностью и глубокой идейностью. Вклад Микаела Манвеляна в армянский театр и литературу значителен, его работы остаются неотъемлемой частью армянской культуры.

### English
Creator of Shakespeare and Schiller Roles

Mikael Gevorgovich Manvelyan died on October 7, 1944, in Yerevan, Armenian SSR, USSR. An Armenian actor, prose writer, and playwright, he was a People’s Artist of the Armenian SSR (1935) and a member of the USSR Writers’ Union (from 1934). Born on February 14 (26), 1877, in the village of Nizhny Agulis. At 16, he joined the Abelyan-Armenian theater troupe, later performing with the Baku Armenian theater troupe. From 1898 to 1900, he served in the Tsarist army. In 1903, he studied at the dramatic courses of actress Iraida Umanets-Raiskaya at Moscow’s Imperial Theater, after which he returned to Alexandropol (now Gyumri) and attempted to establish his own theater. In 1905, his role as Franz Moor in Schiller’s *The Robbers* brought him fame as an actor. From 1922, he performed at Yerevan’s First State Theater (now the G. Sundukyan Theater), where he created notable roles, including Shylock (*The Merchant of Venice*, 1908), Tartuffe (*Tartuffe*, 1924), Iago (*Othello*), and Ayrapet (*Namus*, 1912). He wrote the plays *Web* (1910), *Fairy Tale* (1910), and *Volcano* (1914, awarded the Makaryan Prize), staged in Tiflis, Baku, Yerevan, and Constantinople. His book *The Story of One Hat* was published in Azerbaijani (Baku, 1931). He appeared in the films *Zare* (1926), *Always Ready* (1936), and *Kaj Nazar* (1941). Based on his story *Yehsan-Mokhir*, “Armenfilm” produced the film *Ghul*. He was awarded the Order of the Red Banner of Labor. His elder brother, educator, literary scholar, and poet Levon Manvelyan, greatly influenced his work. In the 1920s and 1930s, his roles were marked by vivid expressiveness and profound ideas. Mikael Manvelyan’s contribution to Armenian theater and literature is significant, and his works remain an integral part of Armenian culture.

Արմեն Աշոտի Պետրոսյանը, առավել հայտնի որպես **Մենչ**, ծնվել է 1975 թվականի սեպտեմբերի 26-ին Երևանում։ Հայ դերասան, պրոդյուսեր և հաղորդավար է, ով մեծ ճանաչում է ձեռք բերել «Ֆուլ Հաուս» սիթքոմում Սերգեյի դերով։

Մինչև 9-րդ դասարանը սովորել է Անտոն Չեխովի անվան թիվ 55 դպրոցում, 1992 թվականին ավարտել է Րաֆֆու անվան թիվ 36 դպրոցը, իսկ 1998 թվականին՝ Հայաստանի պետական տնտեսագիտական համալսարանը։ Նրա կարիերան սկսվել է 1994 թվականին՝ ՈւՀԱ-ի «Նոր հայեր» թիմի հիմնադիր անդամ լինելով, որը 1994 թվականին դարձել է Հայաստանի չեմպիոն, 1997 թվականին՝ Բարձրագույն լիգայի հաղթող, 1998 թվականին՝ Ամառային սուպերգավաթի չեմպիոն։ 2002-2005 թվականներին եղել է Հայ TV հեռուստաընկերության գլխավոր պրոդյուսեր։ Հեղինակել և վարել է «Երեկոյան կոկտեյլ» (2003-2005), «Բլեֆ» (2005-2008), «7,5» (2006-2009) հաղորդումները։ Պրոդյուսերել է «Սուպեր դուետ» (2006), «Yere1» (2009-2014), «Եռաչափ սեր» (2012), «Տնից-տուն» (2013), «Արի պայմանավորվենք» (2014-2015), «Ֆուլ Հաուս» (2014-2019), «Հարս չկա» (2020), «Սիրո հասակ» (2022) նախագծերը։ Դերակատար է եղել «Ալպինիստներ» ֆիլմում (2014) և «Չամադան» ներկայացման մեջ (2021)։ 2009 թվականին մասնակցել է «Ֆորտ Բոյար» միջազգային հեռուստախաղին։ 2016-2019 թվականներին եղել է «Ռադիո Ջան»-ի տնօրեն։ Երաժշտական պրոդյուսեր է եղել Միհրան Ծառուկյանի, Արփի Գաբրիելյանի, Քրիստինա Եղոյանի, Գոռ Հակոբյանի և Աղաս Մանուկյանի համար։ «Yere1» հաղորդման ընթացքում արձակել է «Ես մենակ եմ, տխուր եմ» հումորային երգը, որը դարձել է ժողովրդական։ 2002 թվականին ամուսնացել է Քրիստինա Սմսարյանի հետ, ով նախկինում եղել է մոդել։ Նրանք ունեն երեք երեխա՝ Էլինա (2003) և երկվորյակներ Աշոտն ու Մարիան (2008)։ Մենչի բազմակողմանի գործունեությունը նշանակալի ներդրում է ունեցել հայկական հեռուստատեսության, հումորի և երաժշտության զարգացման մեջ։

### Русский

Видная фигура армянского телевидения

Армен Ашотович Петросян, более известный как **Менч**, родился 26 сентября 1975 года в Ереване. Армянский актёр, продюсер и телеведущий, прославившийся ролью Сергея в ситкоме «Полный дом». Учился в школе №55 имени Антона Чехова до 9-го класса, окончил школу №36 имени Раффи в 1992 году и Государственный экономический университет Армении в 1998 году. Карьера началась в 1994 году как сооснователя команды КВН «Новые армяне» (чемпион Армении 1994, победитель Высшей лиги 1997, чемпион Суперкубка лета 1998). В 2002–2005 годах был главным продюсером телеканала Hay TV. Создал и вёл шоу «Вечерний коктейль» (2003–2005), «Блеф» (2005–2008), «7,5» (2006–2009). Продюсировал проекты «Супер дуэт» (2006), «Yere1» (2009–2014), «Трёхмерная любовь» (2012), «Из дома в дом» (2013), «Давай договоримся» (2014–2015), «Полный дом» (2014–2019), «Нет невесты» (2020), «Возраст любви» (2022). Снимался в фильме «Альпинисты» (2014) и спектакле «Чемодан» (2021). В 2009 году участвовал в телешоу «Форт Боярд». В 2016–2019 годах был директором «Радио Джан». Продюсировал таких артистов, как Мигра Царукян, Арпи Габриэлян, Кристина Егоян, Гор Акопян и Агас Манукян. В рамках шоу «Yere1» исполнил юмористическую песню «Я одинок, мне грустно», ставшую народной. В 2002 году женился на Кристине Смсарян, бывшей модели. У них трое детей: Элина (2003) и близнецы Ашот и Мария (2008). Многогранная деятельность Менча внесла значительный вклад в развитие армянского телевидения, юмора и музыки.

### English

A Prominent Figure in Armenian Television

Armen Ashotovich Petrosyan, better known as **Mench**, was born on September 26, 1975, in Yerevan. An Armenian actor, producer, and TV host, he gained fame for his role as Sergey in the sitcom *Full House*. He studied at School No. 55 named after Anton Chekhov until the 9th grade, graduated from School No. 36 named after Raffi in 1992, and the State University of Economics of Armenia in 1998. His career began in 1994 as a co-founder of the KVN team “New Armenians” (Armenian champion 1994, Higher League winner 1997, Summer Supercup champion 1998). From 2002 to 2005, he was the chief producer of Hay TV. He created and hosted *Evening Cocktail* (2003–2005), *Bluff* (2005–2008), and *7.5* (2006–2009). He produced projects like *Super Duet* (2006), *Yere1* (2009–2014), *Three-Dimensional Love* (2012), *From House to House* (2013), *Let’s Make a Deal* (2014–2015), *Full House* (2014–2019), *No Bride* (2020), and *Age of Love* (2022). He acted in the film *Alpinists* (2014) and the play *Suitcase* (2021). In 2009, he participated in the TV show *Fort Boyard*. From 2016 to 2019, he was the director of *Radio Jan*. He produced artists such as Migran Tsarukyan, Arpi Gabrielyan, Kristina Yeghoyan, Gor Hakobyan, and Agas Manukyan. During the *Yere1* show, he performed the humorous song “I’m Alone, I’m Sad,” which became widely popular. In 2002, he married Kristina Smsaryan, a former model. They have three children: Elina (2003) and twins Ashot and Maria (2008). Mench’s multifaceted work has significantly contributed to the development of Armenian television, humor, and music.

### Վերնագրերի տարբերակներ (Հայերեն)
1. Մենչ՝ Հայկական Հեռուստատեսության Երևելի Դեմք 
2. Արմեն Պետրոսյան՝ Ֆուլ Հաուսի Սերգեյ և Պրոդյուսեր 
3. Մենչ՝ Հայ Հումորի և Երաժշտության Վարպետ 
4. Մենչի Ուղին՝ ՈւՀԱ-ից Դեպի Հեռուստատեսություն 
5. Արմեն Պետրոսյան՝ Դերասան, Պրոդյուսեր, Հաղորդավար 

### Заголовки (Русский)
1. Менч: Видная фигура армянского телевидения 
2. Армен Петросян: Сергей из «Полного дома» и продюсер 
3. Менч: Мастер армянского юмора и музыки 
4. Путь Менча: От КВН до телевидения 
5. Армен Петросян: Актёр, продюсер, ведущий 

### Headlines (English)
1. Mench: A Prominent Figure in Armenian Television 
2. Armen Petrosyan: Sergey from *Full House* and Producer 
3. Mench: Master of Armenian Humor and Music 
4. Mench’s Journey: From KVN to Television 
5. Armen Petrosyan: Actor, Producer, and Host

Իննա Խոջամիրյանը ծնվել է 1994 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Գյումրիում։ Հայ դերասանուհի է, ով հայտնի է հեռուստասերիալներով, մասնավորապես «Շանթ» հեռուստաընկերության նախագծերով, ինչպիսին է  «Էլենի օրագիրը»։

Նրա կարիերան սկսվել է երիտասարդ տարիքում, և նա արագորեն ճանաչվել է բնական խաղի և խարիզմայով։ Սովորել է Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի դերասանական բաժնում, որտեղ ձևավորվել է որպես պրոֆեսիոնալ դերասանուհի։ Իննան նաև պրոդյուսեր է, և նրա ստեղծագործական գործունեությունը ընդգրկում է բազմաթիվ հեռուստանախագծեր և թատերական աշխատանքներ։ Նրա դերերը հաճախ արտացոլում են հումոր, ջերմություն և իրական կյանքի դրվագներ, ինչը նրան սիրելի է դարձրել հանդիսատեսի համար։ Ամուսնացել է դերասան Գոշ Հակոբյանի հետ 2019 թվականին, ունի երեխա։ Իննան հաճախ է կիսվում անձնական կյանքի հուշերով, ընտանիքով և Գյումրիից Երևան տեղափոխվելու փորձառությամբ, որոնք նրա կյանքի կարևոր մասերն են։ Նրա սոցիալական ցանցերում (օրինակ՝ Instagram-ում) ակտիվ է, որտեղ կիսվում է ծննդյան օրերի տոնակատարություններով, հաջողություններով և ընտանեկան պահերով, ինչպես 2023 թվականի ծննդյան տոնը Գյումրիում ընկերների շրջապատում։ Իննա Խոջամիրյանի տաղանդը շարունակում է հարստացնել հայկական կինո և թատրոն, նրա կերպարները մնում են հիշարժան և սիրելի։

### Русский

Сыграл поюбившиеся персонажи  современного армянского кино

Инна Ходжамирян родилась 25 сентября 1994 года в Гюмри. Армянская актриса, известная по сериалам телеканала «Шант», особенно по роли  в  сериале «Дневник Елены». Её карьера началась в молодом возрасте, и она быстро завоевала признание благодаря естественной игре и харизме. Училась на актёрском факультете Ереванского государственного института театра и кино, где сформировалась как профессиональная актриса. Инна также продюсер, и её творческая деятельность включает множество телепроектов и театральных работ. Её роли часто отражают юмор, теплоту и повседневные ситуации, что сделало её любимой у зрителей. В 2019 году вышла замуж за актёра Гоша Хакобяна, имеет ребёнка. Инна часто делится воспоминаниями о личной жизни, семье и переезде из Гюмри в Ереван, которые являются важной частью её жизни. В социальных сетях (например, Instagram) она активна, публикуя празднования дней рождения, успехи и семейные моменты, как в 2023 году в Гюмри с друзьями. Талант Инны Ходжамирян продолжает обогащать армянское кино и театр, её персонажи остаются запоминающимися и любимыми.

### English

Played Favorite Characters of Modern Armenian Cinema

Inna Khojamiryan was born on September 25, 1994, in Gyumri. An Armenian actress, she is known for her roles in Shant TV series, particularly  in *Elen’s Diary*. Her career started young, and she quickly gained recognition for her natural acting and charisma. She studied at the acting department of the Yerevan State Institute of Theater and Cinema, where she developed as a professional actress. Inna is also a producer, and her creative work includes numerous TV projects and theatrical performances. Her roles often portray humor, warmth, and real-life situations, making her beloved by audiences. She married actor Gosh Hakobyan in 2019 and has a child. Inna frequently shares memories of her personal life, family, and move from Gyumri to Yerevan, which are key parts of her life. She is active on social media (e.g., Instagram), posting about birthday celebrations, achievements, and family moments, like her 2023 birthday in Gyumri with friends. Inna Khojamiryan’s talent continues to enrich Armenian cinema and theater, with her characters remaining memorable and cherished.