Հայաստանում ստեղծվել է Մայակովսկիների ընտանիքը, այստեղ են ծնվել նրա քույրերը

1893 թվականի հուլիսի 19-ին Քութայիսում ծնվել է Վլադիմիր Վլադիմիրովիչ Մայակովսկին

Մայակովսկու ծնողները ծանոթացել և ամուսնացել են Հայաստանում՝ Վանաձորում, հետո՝ Ղարաքիլիսում։  Մայակովսկու հայրը՝ Վլադիմիր Կոնստանտինովիչ Մայակովսկին, ծնվել է Ահլցխայում և մեծացել հայկական միջավայրում։  Հայրս գերազանց հայերեն էր խոսում և սիրում էր հայկական երգեր երգել։  Մայակովսկու քույրը՝ Օլգան, իր հուշերում գրել է, որ իրենք մեծացել են ռուսական, վրացական, հայկական երգեր ու Հայաստանի մասին առեղծվածային պատմություններ լսելով։  1882 թվականին Վլադիմիր Կոնստանտինովիչը նշանակվել է Էրիվան նահանգի Ալեքսանդրապոլի անտառտնտեսության անտառապետի օգնական։  Իսկ անտառապահը նրա եղբայր Միխայիլն էր՝ բանաստեղծի հորեղբայրը։  Նրանք շատ մոտ էին ապրում Լոռու մարզին և հաճախ էին այցելում այնտեղ ապրող ռուսներին։  Այնտեղ էր, որ Վլադիմիր Կոնստանտինովիչը հանդիպեց բանաստեղծի ապագա մորը՝ Ալեքսանդրա Պավլենկոյին։  1883 թվականին նրանք ամուսնացան, և Վլադիմիր Կոնստանտինովիչը նշանակվեց Կարակիլիսում անտառապահի օգնական։  Այդ ժամանակ նրանք մի փոքրիկ տուն էին վարձում Նիկիտինոյում (ժամանակակից Ֆիոլետովո)։  Մայակովսկու քույրը՝ Լյուդմիլան, իր հուշերում խոսում է Կարակիլիսայի ամենագեղեցիկ բնապատկերների մասին՝ նշելով, որ նույն գեղեցկությունը տեսել է միայն Մարտիրոս Սարյանի կտավներում։  1889 թվականին Վլադիմիր Կոնստանտինովիչը բարձրացում է ստանում և որպես երրորդ կարգի անտառապահ տեղափոխվել է Քութայիսի նահանգի Բաղդատի շրջան։  Հենց այնտեղ՝ հայ մեծահարուստ Անանովի տանը, ծնվեց 20-րդ դարի մեծագույն բանաստեղծներից մեկը։
Ե՛վ քույրերը, և՛ մայրն իրենց հուշերում մեծ ջերմությամբ են հիշել Հայաստանը և նշել, որ Մայակովսկու հայրը, որտեղ էլ հանդիպել է հայերի, միշտ զրույցի է բռնվել նրանց հետ, այն էլ՝ հայերենով։  Շատ հաճախ այս խոսակցությունների ականատեսն էր դառնում փոքրիկ Մայակովսկին, ով փոքր տարիքից ուղեկցում էր հորը գրեթե ամենուր։  Հավանաբար դա է պատճառը, որ Մայակովսկին, արդեն հայտնի բանաստեղծ դառնալով, հայերի հետ հանդիպելիս նրանց անվանել է «երկրացիներ»։
Ե՛վ Թիֆլիսում, և՛ Բաքվում Մայակովսկին շրջապատված էր հայերով, և թե՛ Թիֆլիսում, թե՛ Բաքվում այս մասին գերադասում են լռել։ Մայակովսկին շրջապատված էր հայերով, և այս մասին և՛ Թիֆլիսը, և՛ Բաքուն գերադասում են լռել։
Մայակովսկին գրել է «Բաքու» պոեմը և հիշատակել Բաքուն իր «Մայրաքաղաքների ծնված» արձակում։  Ադրբեջանում շատ խելամտորեն փորձում են շրջանցել այն, որ Մայակովսկու համար Բաքուն ամենևին էլ ադրբեջանական քաղաք չէր, ավելին, «Ծնված մայրաքաղաքներում» նա ոչ մի տեղ չի գրում «ադրբեջանցի» բառը։  Մի պարզ պատճառով՝ այն ժամանակ նման հասկացություն չկար։  Նա օգտագործում է «թուրք», «թուրք» բառերը։  Եվ անհասկանալի է, թե ինչու են Ադրբեջանում մարդիկ այդքան ուրախ և հպարտանում Մայակովսկու այս աշխատանքով, որն ուղղակիորեն ապացուցում է իրենց հորինած ազգային առասպելների կեղծ լինելը։  Նա Բաքվում էր 1924թ.  Ահա թե ինչ է գրում Մայակովսկին այս տարիների մասին. «Փոշոտ, տերևազուրկ.  Մշակույթը միջազգային է.  Լեզուն կենտրոնական ռուսերենն է՝ Մանթաշևսկուն վերցնում եմ, Մանթաշևսկուն տալիս եմ (խոսքը փողի մասին է)»։  Հարցումները պարզ են՝ մի կոպեկ վճարեք, մեկ ռուբլի նոկաուտի ենթարկեք:  Իսկ ո՞րն է թուրքերենի նպատակը։  Մանթաշևը կարող է առանց նրա Փարիզում կառավարել, բայց Մանթաշևի աշխատողը դեռևս կարդալ չգիտի։  Ես Բաքուն տեսել եմ 1924 թվականին»։

19 июля 1893 года в Кутаиси- родился Владимир Владимирович Маяковский- в Армении сформировалась семья Маяковского, здесь родились его сестры.
Родители Маяковского познакомились и поженились в Армении – в Ванадзоре, тогда – Каракилисе. Отец Маяковского – Владимир Константинович Маяковский, родился в  Ахлцихе и вырос в армянской среде. Отец отлично говорил на армянском языке и очень любил петь армянские песни. Сестра Маяковского Ольга в своих  воспоминаниях писала, что они росли, слушая российские, грузинские, армянские песни и загадочные рассказы об Армении. В 1882 году Владимира Константиновича назначили помощником лесника Александропольского лесничества Эриванской губернии. А лесником был его брат Михаил, дядя поэта. Они очень близко жили к району Лори и часто ходили в гости к живущим там русским. Именно там Владимир Константинович знакомится с будущей мамой поэта – Александрой Павленко. В 1883 году они женятся, и Владимира Константиновича назначают помощником лесника в Каракилисе. Они  в то время арендуют маленький дом в Никитино (современном Фиолетово). Сестра Маяковского Людмила в своих воспоминаниях рассказывает о красивейших пейзажах  Каракилисы, отмечая, что ту же самую красоту она видела только в  картинах Мартироса Сарьяна. В 1889 году Владимир Константинович получает повышение и как лесник третьего разряда переезжает в Багдатийский район Кутаисской губернии. Именно там, в доме богатого армянина Ананова, рождается один из крупнейших поэтов 20-го века.
И сестры, и мать в своих воспоминаниях с большой теплотой вспоминали Армению и отмечали, что отец Маяковского, где бы он ни встретил армян, обязательно вступал с ними в беседу, причем обязательно на армянском языке. Очень часто очевидцем этих бесед становился маленький Маяковский, который с юных лет почти везде сопровождал отца. Наверное, в этом причина, что, уже став знаменитым поэтом Маяковский, встречая армян, называл их «земляками».
Как в Тифлисе, так и в Баку Маяковский был в окружении армян, и как в Тифлисе, так и в Баку об этом предпочитают умалчивать.
Маяковский написал стихотворение «Баку» и упоминает Баку в своей прозе «Рожденные столицы». В Азербайджане очень ловко пытаются обойти тот факт, что Баку для Маяковского был совсем не азербайджанским городом, более того, в «Рожденные столицы» он нигде не пишет слово «азербайджанец». По одной простой причине- в то время такого понятия не было. Он использует слова «тюрк», «тюркский». И непонятно, почему в Азербайджане так радуются и гордятся этим произведением Маяковского, которое непосредственно доказывает фальшивость придуманных ими национальных мифов. Он был в Баку в 1924 году. Вот что пишет про эти годы Маяковский: «Пыльно, беслисто. Культура – интернациональная. Язык – среднрусский: беру манташевские, даю манташевские (речь идет о деньгах)». Запросы простые — заплатить копейку, вышибить рупь. А тюркский язык – к чему он? Манташев и без него в Париже обойдется, а манташевский рабочий читать все равно не умеет. Я видел Баку 1924 года».

On July 19, 1893, Vladimir Vladimirovich Mayakovsky was born in Kutaisi; the Mayakovsky family was formed in Armenia, his sisters were born here.
Mayakovsky’s parents met and got married in Armenia – in Vanadzor, then Gharakilis.  Mayakovsky’s father, Vladimir Konstantinovich Mayakovsky, was born in Ahltsikhe and grew up in an Armenian environment.  My father spoke excellent Armenian and loved to sing Armenian songs.  Mayakovsky’s sister Olga wrote in her memoirs that they grew up listening to Russian, Georgian, Armenian songs and mysterious stories about Armenia.  In 1882, Vladimir Konstantinovich was appointed assistant forester of the Alexandropol forestry of the Erivan province.  And the forester was his brother Mikhail, the poet’s uncle.  They lived very close to the Lori region and often went to visit the Russians living there.  It was there that Vladimir Konstantinovich met the poet’s future mother, Alexandra Pavlenko.  In 1883 they married, and Vladimir Konstantinovich was appointed assistant forester in Karakilis.  At that time they were renting a small house in Nikitino (modern Fioletovo).  Mayakovsky’s sister Lyudmila in her memoirs talks about the most beautiful landscapes of Karakilisa, noting that she saw the same beauty only in the paintings of Martiros Saryan.  In 1889, Vladimir Konstantinovich received a promotion and, as a third-class forester, moved to the Baghdati region of the Kutaisi province.  It was there, in the house of the wealthy Armenian Ananov, that one of the greatest poets of the 20th century was born.
Both the sisters and the mother recalled Armenia with great warmth in their memoirs and noted that Mayakovsky’s father, wherever he met Armenians, always entered into a conversation with them, and always in the Armenian language.  Very often, little Mayakovsky, who from a young age accompanied his father almost everywhere, became an eyewitness to these conversations.  This is probably the reason that, having already become a famous poet, Mayakovsky, when meeting Armenians, called them “countrymen.”
Both in Tiflis and in Baku, Mayakovsky was surrounded by Armenians, and both in Tiflis and in Baku they prefer to keep silent about this.

Mayakovsky was surrounded by Armenians, and both Tiflis and Baku prefer to keep silent about this.
Mayakovsky wrote the poem “Baku” and mentions Baku in his prose “Born of Capitals”. In Azerbaijan they are very cleverly trying to get around the fact that for Mayakovsky Baku was not an Azerbaijani city at all; moreover, in “Born Capitals” he does not write the word “Azerbaijani” anywhere. For one simple reason – at that time there was no such concept. He uses the words “Turk”, “Turkic”. And it is not clear why people in Azerbaijan are so happy and proud of this work of Mayakovsky, which directly proves the falsity of the national myths they invented. He was in Baku in 1924. Here is what Mayakovsky writes about these years: “Dusty, leafless. Culture is international. The language is Central Russian: I take Mantashevsky, I give Mantashevsky (we are talking about money).” The requests are simple – pay a penny, knock out a ruble. And what is the purpose of the Turkic language? Mantashev can manage without him in Paris, but Mantashev’s worker still doesn’t know how to read. I saw Baku in 1924.”