Армянское Нагорье (арм.-Հայկական Լեռնաշխարհ[Haykakan leṙnašxarh] (Айкакакан Лернашхар) или Հայկական Բարձրավանդակ (Айкакан Бардзравандак) или Հայկական Բնաշխարհ (Айкакакан Бнашхар), Միջնաշխարհ Հայոց (Миджнашхар айоц (арм. Средний мир армян)), рус.-Армянское Нагорье , Гор Араратских, Гор Армянских, Армянских Гор, анг.- The Armenian Highland, фр.-Plateau Armenien или Armenian Plateau, нем. Das Armenische Hochland или Das Armenische Bergland).Армянское нагорье-На других языках العربية- المرتفعات الأرمنية— арабский , Беларуская – Армянскае нагор'е, Беларуская (тарашкевіца) – Армянскае нагор’е — беларуская (тарашкевіца),Български – Арменско плато — болгарский, Català – Altiplà d'Armènia, Эрмалойн акъари — чеченский,Čeština-Arménská_vysočina,Armenisches Hochland — немецкий,Αρμενικά υψίπεδα — греческий,English Armenian Highlands — английский, Esperanto -Armena Altebenaĵo, Español – Altiplano Armenio, Eesti-Armeenia mägismaa — эстонский, Euskara-Armeniar goi-ordokia — баскский, فارسی سرزمین کوهستانی ارمنستان — персидский, Français – Haut-plateau arménien — французский,עברית רמת ארמניה — иврит, हिन्दी आर्मीनिया का पठार — хинди, Hrvatski Armenska visoravan — хорватский, Magyar Örmény-felföld — венгерский, Italiano – Altopiano armeno,日本語 -アルメニア高原 — японский, ქართული – სომხეთის მთიანეთი, Қазақша Армения таулы үстірті — казахский, 한국어 아르메니아 고원 — корейский, Lietuvių Armėnijos kalnynas — литовский, Македонски – Ерменска Висорамнина, Nederlands Armeens Hoogland — нидерландский, Norsk nynorsk Det armenske høglandet — нюнорск, Norsk bokmål Det armenske høylandet — норвежский, Polski Wyżyna Armeńska — польский, Português Planalto Armênio — португальский, Srpskohrvatski / српскохрватски Armenska visoravan — сербскохорватский,Simple English Armenian Highland — Simple English, Slovenčina Arménska vysočina — словацкий, Slovenščina Armensko višavje — словенский, Српски / srpski Јерменска висораван — сербский, தமிழ தமிழ ஆர்மேனிய மேட்டுநிலங்கள் — тамильский,Татарча/tatarça Әрмән таулыгы — татарский, Українська Вірменське нагір'я — украинский, Oʻzbekcha/ўзбекча Armaniston togʻligi — узбекский, Tiếng Việt Sơn nguyên Armenia — вьетнамский,中文 亚美尼亚高原 — китайский.
1854 թվականի հոկտեմբերի 28 -ին Սիղնաղում (Վրաստան, Կախետի)- ծնվել է նկարիչ, գրող, հասարակական գործիչ` Գևորգ Զաքարի Բաշինջաղյանը։
Բաշինջագյանի կտավների մեծ մասը (մոտ 1000) հայկական բնապատկերներ են, որոնք բնութագրվում են բնության մանրակրկիտ պատկերմամբ՝ ակադեմիզմի որոշ տարրերով։ Բաշինջագյանը նաև պատմվածքների, վիպակների, գրախոսությունների, ճանապարհորդությունների, պիեսների և հոդվածների հեղինակ է։ Զբաղվել է Սայաթ-Նովայի բանաստեղծությունների հավաքագրմամբ և հրատարակմամբ, հայ ճարտարապետության հուշարձանների վերականգնմամբ։ Բաշինջագյանի ստեղծագործությունների մեծ մասը պահվում է Հայաստանի ազգային պատկերասրահում։ Երեւանի Աջափնյակ համայնքի փողոցներից մեկը կրում է Բաշինջագյան անունը։
28; октября 1854 года в Cигнаг ( Кахетия, Грузия)- родился Геворг Закарович Башинджагян- художник, писатель, общественный деятель, основоположник национальной реалистической пейзажной живописи. Большую часть картин Башинджагяна (около 1000) составляют армянские пейзажи, для которых характерно детальное изображение природы с некоторыми элементами академизма. Башинджагян также является автором рассказов, романов, обзоров, путевых заметок, пьес и статей. Он занимался сбором и публикацией стихов Саят-Новы, восстановлением памятников армянской архитектуры. Большинство работ Башинджагяна хранятся в Национальной галерее Армении. Одна из улиц общины Ачапняк в Ереване носит имя Башинджагяна.
On October 28, 1854 in Sighnagh (Kakheti, Georgia)- Gevorg Zakar Bashinjaghyan, an painter, writer, public figure, and founder of national realistic landscape painting, was born Most of Bashinjaghyan’s paintings (about 1000) are Armenian landscapes, which are characterized by a detailed depiction of nature with some elements of academicism. Bashinjaghyan is also the author of short stories, novels, reviews, travel notes, plays, and articles. He was involved in collecting and publishing Sayat-Nova’s poems and restoring Armenian architectural monuments. Most of Bashinjaghyan’s works are kept in the National Gallery of Armenia. One of the streets in the Ajapnyak community in Yerevan is named after Bashinjaghyan.
1963 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Վիենանեւմ մահացել է Ներսես Հակոբի Ակինյանը՝ բանասեր, ձեռագրագետ, պատմաբան, ուսուցիչ, Վիեննայի Մխիթարյան միաբանության անդամ։
1923-1929 թթ Աշխատել է Էջմիածնի ձեռագրերի տանը։ 1929 թվականին ձերբակալվել է, իսկ ազատ արձակվելուց հետո՝ 40 օր անց, ստիպված հեռանալ Հայաստանից։ Հայագիտությունը պայմանավորված է Ակինյանի ծանոթությամբ աշխարհի տարբեր ծայրերում գտնվող բազմաթիվ հայերեն ձեռագրերի բովանդակությանը։ Նրա աշխատությունները զգալիորեն նպաստել են հայագիտության զարգացմանը։ Ակինյանի եզակի աշխատանքները պահվում են Վիեննայի Մխիթարյան գրադարանում։27 октября 1963 года в Вене- скончался Нерсес Акопович Акинян – филолог, почерковед, историк, педагог.Член Венской конгрегации Мхитаристов – собрал тысячи армянских рукописей и печатных книг. С 1923-1929 гг. Работал в Доме рукописей Эчмиадзина. В 1929 году он был арестован, после освобождения через 40 дней был вынужден покинуть Армению. Арменоведение обязано Акиняну знакомством с содержанием многих армянских рукописей, находящихся в разных частях света. Его работы существенно поспособствовали развитию арменоведения. Уникальные произведения Акиняна хранятся в библиотеке Мхитаристов в Вене.
27 октября 1963 года в Вене- скончался Нерсес Акопович Акинян – филолог, почерковед, историк, педагог.Член Венской конгрегации Мхитаристов – собрал тысячи армянских рукописей и печатных книг. С 1923-1929 гг. Работал в Доме рукописей Эчмиадзина. В 1929 году он был арестован, после освобождения через 40 дней был вынужден покинуть Армению. Арменоведение обязано Акиняну знакомством с содержанием многих армянских рукописей, находящихся в разных частях света. Его работы существенно поспособствовали развитию арменоведения. Уникальные произведения Акиняна хранятся в библиотеке Мхитаристов в Вене.
On October 27, 1963, Nerses Hakob Akinyan died in Vienna – a philologist, handwriting expert, historian, and teacher. A member of the Vienna Congregation of the Mekhitarists, he collected thousands of Armenian manuscripts and printed books. From 1923-1929 he worked in the House of Manuscripts of Echmiadzin. In 1929, he was arrested and after being released 40 days later, he was forced to leave Armenia. Armenian studies owe Akinyan his acquaintance with the contents of many Armenian manuscripts located in different parts of the world. His works significantly contributed to the development of Armenian studies. Akinyan’s unique works are kept in the Mekhitarist Library in Vienna.
2001 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Երեւանում մահացել է վիրաբույժ Կարեն Պառնավազի Դարբինյանը։ Խորհրդային բանակի բժշկական ծառայության գնդապետ, 1983 թ
1991թ.-ից աշխատել է ՊՆ ռազմաբժշկական ծառայությունում, բազմիցս գործուղվել Լեռնային Ղարաբաղ՝ վիրավորներին բուժօգնություն ցուցաբերելով , բուժաշխատողներին՝ մասնագիտական խորհրդատվություն։
28 октября 2001 года в Ереване- скончался Карен Парнавазович Дарбинян- врач- хирург. Полковник медицинской службы Советской Армии, 1983 г. С 1991 года работал в военно-медицинской службе Министерства обороны, неоднократно командировался в Нагорный Карабах, оказывая медицинскую помощь раненым, профессиональные консультации медицинским работникам Арцаха.
On October 28, 2001, Karen Parnavazovich Darbinyan, a surgeon, passed away in Yerevan. Colonel of the medical service of the Soviet Army, 1983. Since 1991, he worked in the military medical service of the Ministry of Defense, was repeatedly sent to Nagorno-Karabakh, providing medical care to the wounded, professional consultations to medical workers of Artsakh.
1938 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Երևանում- ծնվել է Կարինե Պավլի Լիսիցյանը– հայ, խորհրդային և ռուս երգչուհի (մեցցո-սոպրանո), երաժշտության ուսուցիչ։ ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1987)։
Մայր Դաղմար Դոլուխանյանը (հայտնի երգչուհի Զարուհի Դոլուխանյանի քույրը) հայրը՝ Պավել Լիսիցյան. Երկար տարիներ կամերային ստեղծագործություններ է կատարել քրոջ՝ Ռուզաննա Լիսիցյանի հետ՝ լինելով Մոսկվայի պետական ակադեմիական ֆիլհարմոնիայի մեներգչուհի։ Նրանց վոկալային դուետը մեծ ճանաչում է ստացել Խորհրդային Միությունում և հյուրախաղերով եղել աշխարհի բազմաթիվ երկրներում։ Դուետն առանձնանում էր իր ռեպերտուարի մշտական ընդլայնմամբ։ 1990-ականների սկզբին նրանց երգացանկը ներառում էր տարբեր դարաշրջանների, ոճերի և ժանրերի ավելի քան 500 ստեղծագործություններ, որոնք կատարվել են բնօրինակ լեզվով: Քրոջ՝ Ռուզաննայի և եղբոր՝ Ռուբենի հետ հիմնադրել է Պավել Լիսիցյան բարեգործական հիմնադրամը, որը կազմակերպում է բազմաթիվ համերգներ, վարպետության դասեր, ստեղծագործական սեմինարներ։
28 октября 1938 года в Ереване- родилась Карине Павловна Лисицян- армянская, советская и российская певица (меццо-сопрано), музыкальный педагог. Народная артистка Арм ССР (1987). Мать Дагмара Долуханян (сестра известной певицы Заруи Долуханян) отец Павел Лисицян. Многие годы исполняла камерные произведения вместе со своей сестрой Рузанной Лисицян, будучи солисткой Московской государственной академической филармонии. Их вокальный дуэт получил большое признание в Советском Союзе и гастролировал во многих странах мира. Дуэт отличался постоянным пополнением репертуара. К началу 1990-х годов в их репертуаре было более 500 произведений разных эпох, стилей и жанров, исполненных на языке оригинала. Вместе с сестрой Рузанной и братом Рубеном она основаа благотворительный фонд имени Павла Лисициана, который организует множество концертов, мастер-классов, творческих семинаров.
October 28, 1938 in Yerevan – Karine Pavel Lisitsyan was born – Armenian, Soviet and Russian singer (mezzo-soprano), music teacher. People’s Artist of the Armed SSR (1987). Mother Dagmara Dolukhanyan (sister of the famous singer Zaruhi Dolukhanyan), father Pavel Lisitsyan. For many years, she performed chamber works with her sister Ruzanna Lisitsyan, being a soloist of the Moscow State Academic Philharmonic. Their vocal duet received great recognition in the Soviet Union and toured in many countries of the world. The duet was distinguished by the constant replenishment of the repertoire. By the beginning of the 1990s, their repertoire included more than 500 works of different eras, styles and genres, performed in the original language. Together with her sister Ruzanna and brother Ruben, she founded the Pavel Lisitsian Charitable Foundation, which organizes numerous concerts, master classes, and creative seminars.
1270 թվականի հոկտեմբերի 28 – Մահացել է Հեթում Առաջինը, Կիլիկիայի հայոց արքա 1226-1270 թվականներին, Հեթումյան թագավորական դինաստիայի հիմնադիրը։
Նոր տոհմը կազմավորվել է Հեթումի և Զաբել Ռուբինյանների (Ռուբինյան տոհմից վերջին թագավորի դուստր) ամուսնության արդյունքում՝ նրանք ունեցել են ինը երեխա։ Հեթումի օրոք միապետական իշխանությունն ավելի կենտրոնացավ, ներքին պառակտումները հաղթահարվեցին։ Հզորացնելով ռազմական ուժերը և ամրացնելով պետության սահմանները՝ Խեթումը վարում էր խաղաղ արտաքին քաղաքականություն, որի ներքո ծաղկում էր տնտեսական և մշակութային կյանքը։ Թաթար-մոնղոլական արշավանքի վտանգը կանխելու համար Խեթումը 1253 թվականին մոնղոլ զորավար Բաչու Նոյի հետ կնքեց հաշտության և փոխօգնության պայմանագիր, իսկ 1264 թվականին Մոնղոլական մայրաքաղաք Կարակորումում անձամբ նոր պայմանագիր կնքեց Մանգու խանի հետ։ 786-789 թվականներին Խեթումը մոնղոլների օգնությամբ զսպեց Հալեպի ամիրայության, Իկոնիայի և Եգիպտոսի սուլթանությունների ոտնձգությունները, ազատագրեց Հերակլեա, Մարաշ, Այնթափ քաղաքները և շրջակա տարածքները, միացրեց Կապադովկիայի հարավային շրջանները։ Կիլիկյան Հայաստանը և միաժամանակ Հյուսիսային Սիրիայի մեծ մասը՝ Հալեպ կենտրոնով, որը մի շարք այլ հաղթանակներով ամրապնդեց պետության միջազգային հեղինակությունը։ Սակայն Եգիպտոսի սուլթանությունը, օգտվելով Մոնղոլական կայսրության մասնատումից ու թուլացումից, 30 հազարանոց բանակով 1264 թվականին ներխուժեց Կիլիկիա, ավերեց ու թալանեց բազմաթիվ բնակավայրեր։ 1268 թվականի հուլիսին Հեթումը հաշտություն կնքեց Եգիպտոսի սուլթանության հետ՝ մի քանի սահմանամերձ ամրոցներ և ամրություններ զիջելու գնով, գերությունից ազատեց որդուն՝ Լեւոնին, իսկ 1269 թվականին, գահը փոխանցելով նրան, մտավ վանք (Ակներ գյուղում) , որտեղ նա մահացել է։ Ինչպես գրում է այդ ժամանակների պատմաբանը. «…և ինքն էլ թողեց շքեղ կյանքը և մտավ դավանանք, և կոչվեց Մակար, և որոշ ժամանակ անց խաղաղությամբ մահացավ 801 թվականին»: Հեթումի անունով և պատկերով հատվել են ոսկե, արծաթե և պղնձե դրամաներ։
28 октября 1270 года- скончался Хетум Первый- армянский царь Киликии с 1226 по 1270 год , основатель царской династии Хетумянов. Новая династия образовалась в результате брака Хетума и Забел Рубинян (дочери последнего царя из династии Рубинян)- у них родились девять детей. В период правления Хетума монархическая власть стала более централизована, внутренние разногласия были преодолены. Укрепив военные силы и укрепив границы государства, Хетум проводил миролюбивую внешнюю политику, при которой процветала экономическая и культурная жизнь. Чтобы предотвратить угрозу татаро-монгольского нашествия, Хетум подписал в 1253 году договор о мире и взаимопомощи с монгольским генералом Бачу Ноем, а в 1264 году в монгольской столице Каракоруме лично подписал новый договор с Мангу-ханом. В 786-789 годах Хетум с помощью монголов обуздал посягательства эмирата Алеппо, Иконии и египетских султанатов, освободил города Гераклею, Мараш, Айнтап и окружающие их земли, присоединил к Киликийской Армении южные районы Каппадокии, а вместе с тем и большую часть Северной Сирии, с центром Алеппо, с рядом других побед укрепившим международный авторитет государства. Однако Египетский султанат, воспользовавшись раздроблением и ослаблением Монгольской империи, в 1264 г. вторгся в Киликию с 30-тысячной армией, разрушил и разграбил многие поселения. В июле 1268 года Хетум заключил мир с Египетским султанатом ценой уступки нескольких пограничных фортов и укреплений, освободил из плена своего сына Левона, а в 1269 году, передав ему престол, поступил в монастырь (в селе Акнер), где он умер. Как пишет историк тех времен: «…а сам он отказался от роскошной жизни и вошел в религию, и был назван Макаром, и через немного времени мирно скончался в 801 году». С именем и изображением Хетума чеканились золотые, серебряные и медные драмы.
October 28, 1270 – Hethum I died – the Armenian king of Cilicia from 1226 to 1270, the founder of the royal dynasty of the Hethumids. The new dynasty was formed as a result of the marriage of Hethum and Zabel Rubinyan (daughter of the last king of the Rubinyan dynasty) – they had nine children. During the reign of Hethum, the monarchical power became more centralized, internal disagreements were overcome. Having strengthened the military forces and fortified the borders of the state, Hethum pursued a peaceful foreign policy, in which economic and cultural life flourished. To prevent the threat of the Tatar-Mongol invasion, Hethum signed a treaty of peace and mutual assistance with the Mongol general Bachu Noy in 1253, and in 1264 in the Mongol capital of Karakorum he personally signed a new treaty with Mangu Khan. In 786-789, Hethum, with the help of the Mongols, curbed the encroachments of the Emirate of Aleppo, Iconium and the Egyptian sultanates, liberated the cities of Heraclea, Marash, Ayntap and the surrounding lands, annexed the southern regions of Cappadocia to Cilician Armenia, and along with it, most of Northern Syria, with the center of Aleppo, with a number of other victories that strengthened the international authority of the state. However, the Egyptian Sultanate, taking advantage of the fragmentation and weakening of the Mongol Empire, invaded Cilicia in 1264 with a 30,000-strong army, destroyed and plundered many settlements. In July 1268, Hethum made peace with the Egyptian Sultanate at the cost of ceding several border forts and strongholds, freed his son Levon from captivity, and in 1269, having transferred the throne to him, entered a monastery (in the village of Akner), where he died. As a historian of those times writes: “… and he himself renounced the luxurious life and entered religion, and was named Makar, and after a short time he died peacefully in 801.” Gold, silver and copper drams were minted with the name and image of Hethum.
Լեոնարդ Սարգիսի Սարկիսովը, դերասան, Հայաստանի ժողովրդական արտիստ, մահացել է 1998 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Երևանում։ Ֆիլմերում նկարահանվել է 1971 թվականից։
1999 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Երևանում սպանվեց Վազգեն Զավենի Սարգսյանը– պետական և ռազմական գործիչ, գրող, Հայաստանի ազգային հերոս և Արցախի հերոս։
Հայաստանի պաշտպանության առաջին նախարար 1991-1992 և 1995-1999 թվականներին, Հայաստանի վարչապետ 1999 թվականի հունիսի 11-ից հոկտեմբերի 27-ը։ Զոհվել է ահաբեկչության հետևանքով. Հայաստանում և Արցախում նրա անունով անվանակոչվել են փողոցներ (Երևանում, Գյումրիում, Ստեփանակերտում և այլն), դպրոցներ, զորամասեր և ռազմական ինստիտուտ, մարզադաշտ, մեդալ։ Վազգեն Սարգսյանի անունը տրվել է մոտոհրաձգային գնդում՝ Հայաստանի ցամաքային զորքերի 4-րդ բանակային կորպուսի կազմում։ Թաղման վայրը Եռաբլուր գերեզմանատունը Երևանում
27 октября 1999 года в Ереване- был убит Вазген Завенович Саргсян- государственный и военный деятель, писатель, Национальный Герой Армении и Герой Арцаха. Первый министр обороны Армении 1991-1992 и 1995-1999 годах, премьер-министр Армении с 11 июня до 27 октября 1999 года. Погиб в результате террористического акта . В Армении и в Арцахе его именем были названы улицы (в Ереване, Гюмри, Степанакерте и др.), школы, воинские части и военный институт, стадион, медаль. Имя Вазгена Саркисяна было присвоено мотострелковому полку в составе 4-го армейского корпуса Сухопутных войск Армении. Посмертно избран Вечным председателем «Еркрапа». Место захоронения кладбище Ераблур в Ереване
On October 27, 1999, Vazgen Zaven Sargsyan was killed in Yerevan – statesman and military figure, writer, National Hero of Armenia and Hero of Artsakh. First Minister of Defense of Armenia in 1991-1992 and 1995-1999, Prime Minister of Armenia from June 11 to October 27, 1999. He died as a result of a terrorist act. Streets (in Yerevan, Gyumri, Stepanakert, etc.), schools, military units and military institute, stadium, medal were named after him in Armenia and Artsakh. The name of Vazgen Sarkisyan was assigned to a motorized rifle regiment in the 4th Army Corps of the Ground Forces of Armenia. Posthumously elected as the Eternal Chairman of “Erkrapa”. Место захоронения кладбище Ераблур в Ереване
1999 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Երեւանում սպանվեց հասարակական գործիչ, ՀՀ Ազգային ժողովի նախկին փոխնախագահ Յուրի Գուրգենի Բախշյանը։
1995-1999 թթ Ազգային ժողովի պատգամավոր. Պետաիրավական հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ։ 1998 թվականին ընտրվել է փոխխոսնակ։ «Հանրապետություն» խմբակցության անդամ, հետագայում ԱԺ «Երկրապահ» խմբակցության անդամ։ 1999-ին մայիսի 30-ին ընտրվել է Ազգային ժողովի պատգամավոր։ Պետաիրավական հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահ. Հայաստանի Հանրապետական կուսակցության անդամ։ 1999թ. սեպտեմբերի 30-ին ընտրվել է Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի փոխնախագահ։ ՀՀԿ անդամ. Զոհվել է 1999 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի նիստերի դահլիճում տեղի ունեցած ահաբեկչության ժամանակ։
27 октября 1999 года Ереване- был убит Юрий Гургенович Бахшян- общественный деятель, бывший вице-спикер НС РА. 1995-1999 гг. Член Национального собрания. Член Постоянной комиссии по государственно-правовым вопросам. В 1998 году был избран вице-спикером. Член фракции «Республика», позднее член парламентской группы «Еркрапа». В 1999 30 мая он был избран депутатом Национального собрания. Глава Постоянной комиссии по государственно-правовым вопросам. Член «Республиканской партии Армении». В 1999 30 сентября он был избран заместителем спикера Национального Собрания Республики Армения. Член «РПА». Погиб 27 октября 1999 года во время теракта в сессионном зале Национального Собрания РА.
On October 27, 1999, in Yerevan, Yuri Gurgen Bakhshyan, a public figure and former Vice-Speaker of the National Assembly of the Republic of Armenia, was killed. 1995-1999. Member of the National Assembly. Member of the Standing Committee on State and Legal Affairs. In 1998, he was elected Vice-Speaker. Member of the Republic faction, later a member of the Yerkrapah parliamentary group. On May 30, 1999, he was elected as a member of the National Assembly. Head of the Standing Committee on State and Legal Affairs. Member of the Republican Party of Armenia. On September 30, 1999, he was elected Deputy Speaker of the National Assembly of the Republic of Armenia. Member of the RPA. He died on October 27, 1999, during a terrorist attack in the session hall of the National Assembly of the Republic of Armenia.
1999 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Երևանում սպանվեց- Կարեն Սերոբի Դեմիրճյանը– կուսակցական, պետական գործիչ, Հայաստանի ազգային հերոս։
1974 թվականից Կարեն Դեմիրճյանը Հայաստանի Կոմկուսի Կենտկոմի առաջին քարտուղարն էր։ Դեմիրճյանի օրոք (1974-1988) Երևանի «Զվարթնոց», Գյումրու «Շիրակ» օդանավակայանները, ինչպես նաև սահմանամերձ շրջաններում, Երևանի մետրոպոլիտենի առաջին գիծը, Հայկական ատոմային էլեկտրակայանը, մարզահամերգային համալիրը։ Համալիրը, Արփա-Սևան թունելը, «Ռազդանմաշ», «Պոզիստոր», «Իմպուլս», «Մարս» և այլ գործարաններ, նոր Մասիս-Նուռնուս և Ակստաֆա-Իջևան-Հրազդան-Սևան-Մարտունի երկաթուղիները և այլն։ Առաջին անգամ 1975 թվականի ապրիլի 23-ին Հայաստանի ղեկավարության անունից Դեմիրճյանը դատապարտեց Հայոց ցեղասպանության կազմակերպիչներին։ Հայաստանի անկախության հռչակումից հետո Դեմիրճյանը 1991-1999 թվականներին եղել է Հայաստանի խոշորագույն գործարաններից մեկի՝ «Հայէլեկտրոմաշինա» ՓԲԸ-ի գլխավոր տնօրենը և խորհրդի նախագահը։ 1998 թվականին ստեղծել և ղեկավարել է Հայաստանի ժողովրդական կուսակցությունը, որը «Միասնություն» ընտրական դաշինքի կազմում հաղթել է 1999 թվականի հունիսին կայացած խորհրդարանական ընտրություններում, որից հետո ընտրվել է Հայաստանի Ազգային ժողովի նախագահ։ Կարեն Դեմիրճյանը սպանվել է 1999 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Հայաստանի խորհրդարանի շենքի վրա տեղի ունեցած ահաբեկչության ժամանակ։
27 октября 1999 года в Ереване был убит Карен Серобович Демирчян — советский и армянский партийный и государственный деятель, Национальный герой Армении. С 1974 года Карен Демирчян был первым секретарем ЦК Компартии Армении. В годы правления Демирчяна (1974-1988) построены аэропорты «Звартноц» – в Ереване, «Ширак» – в Гюмри, а также в приграничных районах, первая линия ереванского метрополитена, Армянская АЭС, спортивно-концертный комплекс, введены в эксплуатацию тоннель Арпа-Севан, заводы «Разданмаш», «Позистор», «Импульс», «Марс» и другие, новые железнодорожные пути Масис-Нурнус и Акстафа-Иджеван-Раздан-Севан. Мартуни и др. Впервые 23 апреля 1975 года Демирчян от имени руководства Армении осудил организаторов Геноцида армян. После провозглашения независимости Армении Демирчян в 1991-1999 годах был генеральным директором и председателем правления ЗАО “Армэлектромашина” – одного из крупнейших заводов Армении. В 1998 году создал и возглавил Народную партию Армении, которая выиграла парламентские выборы в июне 1999 года в составе избирательного блока “Единство”, после чего был избран председателем Национального собрания Армении. Карен Демирчян погиб 27 октября 1999 года во время теракта в здании парламента Армении.
On October 27, 1999, in Yerevan, Karen Serobovich Demirchyan — Soviet and Armenian party and state figure, National Hero of Armenia was killed. Since 1974, Karen Demirchyan was the first secretary of the Central Committee of the Communist Party of Armenia. During the years of Demirchyan’s rule (1974-1988), the airports “Zvartnots” – in Yerevan, “Shirak” – in Gyumri, as well as in the border areas, the first line of the Yerevan metro, the Armenian atomic power station, the sports and concert complex, were put into operation. tunnel Arpa-Sevan, “Razdanmash”, “Pozistor”, “Impuls”, “Mars” and other plants, new railway tracks Masis-Nurnus and Akstafa-Idzhevan-Razdan-Sevan-Martuni and others. For the first time on April 23, 1975, on behalf of the leadership of Armenia, Demirchyan condemned the organizers of the Armenian Genocide. After the declaration of Armenia’s independence, Demirchyan was the general director and chairman of the board of ZAO Armelektromashina, one of the largest factories in Armenia, in 1991-1999. In 1998, he created and headed the People’s Party of Armenia, which won the parliamentary elections in June 1999 as part of the electoral bloc “Edinstvo”, after which he was elected the chairman of the National Assembly of Armenia. Karen Demirchyan was killed on October 27, 1999 during a terrorist attack in the Armenian parliament building.
1999 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Երևանում սպանվել է- Լեոնարդ Գեորգիի Պետրոսյանը, քաղաքական գործիչ, Արցախի վարչապետ (1995-1998 թթ.) և նախագահի պաշտոնակատար (1997 թ. ապրիլ-սեպտեմբեր)
ՀՀ պաշտպանության նախարարի տեղակալ. սպանվել է Երևանում. (1998-1999 թթ.), ՀՀ օպերատիվ հարցերի նախարար (1999 թ.):
27 октября 1999 года в Ереване- был убит Леонард Георгиевич Петросян- политик, премьер-министр Республики Арцах (1995-1998), исполняющий обязанности президента Республики Арцах (апрель-сентябрь 1997), заместитель министра обороны Республики Армения. (1998-1999 гг.), Министр оперативных дел Республики Армения (1999 г.). Погиб в сессионном зале Национального Собрания РА.
On October 27, 1999, Leonard Georgievich Petrosyan, a politician, Prime Minister of the Republic of Artsakh (1995-1998), Acting President of the Republic of Artsakh (April-September 1997), Deputy Minister of Defense of the Republic of Armenia (1998-1999), Minister of Operational Affairs of the Republic of Armenia (1999), was killed in Yerevan. He died in the session hall of the National Assembly of the Republic of Armenia.
You must be logged in to post a comment.