Նրա աշխատությունները 20-րդ դարի հայագիտության ամենամեծ ձեռքբերումներից են։  

1942 թվականի հունվարի 27-ին Բրուսելում մահացել է Նիկոհայոս Գևորգիի Ադոնցը (Տեր-Ավետիքյան)՝ պատմաբան, բյուզանդագետ և բանասեր

Մանրամասն ուսումնասիրել է Հայաստանի պատմական, աշխարհագրական և հասարակական-քաղաքական կառուցվածքը, հայ-բյուզանդական հարաբերությունները, ազնվական տոհմերի հետ կապված հարցեր։
Իր «Դավիթ Բեկը և Տեր Ավետիք սերունդը» հոդվածում, որը գրվել է 1937 թվականին Բրյուսելում և առաջին անգամ տպագրվել նույն թվականին Բոստոնի «Հայրենիք» ամսագրում, գիտնականն իր Ադոնց ազգանվան հետ կապված հետաքրքիր փաստ է հայտնում։   Նա հաստատում է, որ իր նախապապը եղել է Դավիթ Բեգի ընկերներից՝ Տեր Ավետիք քահանան, ում քաջության շնորհիվ գրավվել է Զևու բերդը՝ Դավիթ Բեգի ամենանշանակալի հաղթանակը։
Այս հրաշալի հոդվածից տեղեկանում ենք նաև, որ Տաթևի վանքի եպիսկոպոս Հովակիմի օրոք Բռնակոթ գյուղից մի քանի հոգի իրենց միջոցներով Գրիգոր Տաթևացու գերեզմանի մոտ երկար արձանագրությամբ շքեղ դամբարան են կառուցել։ Տաթևի վանքը 1787 թ.
Հեղինակ է «Հայաստանը Հուստինիանոսի դարաշրջանում» մոնումենտալ մենագրության (ռուսերեն, 1908, անգլերեն, 1969, հայերեն, 1987), որտեղ տալիս է Հայաստանի պատմաաշխարհագրական մանրամասն նկարագրությունը, ընդգրկում նախարարական կարգերը և հողային հիմնարկները։  սեփականությունը վաղ միջնադարյան Հայաստանում, Հայաստանի քաղաքական կարգավիճակի հետ կապված հարցեր..
Ադոնցն իր «Մաշտոցը և նրա աշակերտներն ըստ օտար աղբյուրների» աշխատության մեջ (1925 թ.) ցույց է տվել հայ գրի ստեղծման պատմական իրավիճակը՝ մաշտոցյան գրի ստեղծումը դնելով 382-392 թթ.   Ադոնցը պարտավորվել է գրել հայ ժողովրդի ամբողջական պատմությունը, որի առաջին հատորը (հնագույն շրջանից) լույս է տեսել ֆրանսերեն և հայերեն (1946, 1972)։   Ուշագրավ են Ադոնցու հոդվածները Հայաստանի մասին Բրոքհաուս և Էֆրոն հանրագիտարաններում։   Եղել է նաեւ հմուտ գրականագետ, գրել է մի շարք հոդվածներ, 1903-1904 թվականներին Սանկտ Պետերբուրգում խմբագրել է «Բանբեր գրականություն եւ արվեստ» ամսագիրը։
1920 թվականին մեկնել է Լոնդոն, ապա՝ Փարիզ։   1930 թվականին հրավիրվել է դասախոսելու Բրյուսելի համալսարանում և ղեկավարել նոր կազմակերպված հայագիտության բաժինը։   Արտերկրում նրա տարիների լավագույն աշխատանքները տպագրվել են «Բուզանդիո» ամսագրում և այլ հրատարակություններում։   Ադոնցը մահացել է 1942 թվականի հունվարի 27-ին Բրյուսելում։   Նրա ձեռագրերը տեղափոխվել են Փարիզի Նուպարյան գրադարան, իսկ գրքերը՝ Բրյուսելի հայկական գաղութ։
Ադոնցը թողել է մոտ 80 արժեքավոր գիտական աշխատություններ՝ գրված հայերեն, ռուսերեն և ֆրանսերեն լեզուներով, որոնք հիմնականում նվիրված են հայ ժողովրդի միջնադարյան պատմությանն ու գրականությանը, հայ-բյուզանդական հարաբերություններին, հայ-հունական բանասիրությանը, դիցաբանությանը, կրոնին, լեզվաբանությանը։   Դրանք հիմնականում կարճ մենագրական ուսումնասիրություններ են։

22 января 1871 года в селе Брнакот, Зангезурская область- родился Никохайос Геворгович Адонц (Тер-Аветикян)- историк, византолог и филолог.Его работы являются одними  из крупнейших достижений арменоведения ХХ века.  Там подробно изучаются историко-географическое и общественно-политическое устройство Армении, армяно-византийские отношения, вопросы, связанные с дворянскими  династиями.
В своей статье «Дэвид Бек и поколение Тер Аветик», написанной в 1937 году в Брюсселе и впервые опубликованной в том же году в бостонском журнале «Айреник», учёный сообщает интересный факт, связанный с его фамилией Адонц.  Он подтверждает, что его прадедом был один из соратников Давид-бека священник Тер Аветик, благодаря храбрости которого была взята крепость Зеву, самая значительная победа Давид-бека.
Из этой замечательной статьи мы так же узнаем, что во времена Овакима, епископа Татевского монастыря, несколько человек из села Брнакот на свои средства построили на могиле Григора Татеваци возле Татевского монастыря в 1787 году великолепную гробницу с длинной надписью.
Он автор монументальной монографии «Армения в эпоху Юстиниана» (рус., 1908, англ., 1969, армян. 1987), где даёт подробное историко-географическое описание Армении, освещает министерский порядок и земельные учреждения. собственность в раннесредневековой Армении, вопросы, связанные с политическим статусом Армении..
В работе «Маштоц и его ученики по зарубежным источникам» (1925) Адонц показал историческую ситуацию создания армянской письменности, поместив создание письменности Маштоца между 382-392 годами.  Адонц взялся написать полную историю армянского народа, первый том которой (античного периода) вышел на французском и армянском языках (1946, 1972).  Примечательны статьи Адонци об Армении в энциклопедиях Брокгауза и Ефрона.  Он был также искусным литературным критиком, написал ряд статей, в 1903-1904 годах редактировал в Петербурге журнал «Банберская литература и искусство».
В 1920 году он поехал в Лондон, а затем в Париж.  В 1930 году его пригласили читать лекции в Брюссельский университет и возглавить вновь организованную кафедру арменоведения.  Лучшие произведения его заграничных лет были опубликованы в журнале «Бузандио» и других изданиях.  Адонц умер 27 января 1942 года в Брюсселе.  Его рукописи были переданы в библиотеку Нупарян в Париже, а книги – в армянскую колонию в Брюсселе.
Адонц оставил около 80 ценных научных трудов, написанных на армянском, русском и французском языках, в основном посвященных средневековой истории и литературе армянского народа, армяно-византийским отношениям, армяно-греческой филологии, мифологии, религии, языкознанию.  В основном это короткие монографические исследования.

On January 22, 1871, in the village of Brnakot, Zangezur region, Nikohayos Gevorgiy Adonts (Ter-Avetikyan), a historian, Byzantologist and philologist, was born. His works are among the greatest achievements of Armenology in the 20th century. They study in detail the historical-geographical and socio-political structure of Armenia, Armenian-Byzantine relations, and issues related to noble dynasties. In his article “David Beck and the Ter Avetik Generation”, written in 1937 in Brussels and first published in the same year in the Boston magazine “Hayrenik”, the scientist reports an interesting fact related to his surname Adonts. He confirms that his great-grandfather was one of David Bek’s comrades, priest Ter Avetik, thanks to whose bravery the fortress of Zevu was captured, David Bek’s most significant victory.  From this remarkable article we also learn that during the time of Hovakim, the bishop of Tatev Monastery, several people from the village of Brnakot built a magnificent tomb with a long inscription on the grave of Grigor Tatevatsi near Tatev Monastery in 1787 at their own expense.
He is the author of the monumental monograph “Armenia in the Age of Justinian” (Russian, 1908, English, 1969, Armenian. 1987), where he gives a detailed historical and geographical description of Armenia, highlights the ministerial order and land institutions. property in early medieval Armenia, issues related to the political status of Armenia.
In the work “Mashtots and His Disciples According to Foreign Sources” (1925) Adonts showed the historical situation of the creation of Armenian writing, placing the creation of Mashtots’ writing between 382-392.  Adonts took on the task of writing a complete history of the Armenian people, the first volume of which (on the ancient period) was published in French and Armenian (1946, 1972). Adonts’ articles on Armenia in the Brockhaus and Efron encyclopedias are noteworthy. He was also a skilled literary critic, writing a number of articles and editing the magazine “Banbury Literature and Art” in St. Petersburg in 1903-1904.
In 1920, he went to London and then to Paris. In 1930, he was invited to lecture at the University of Brussels and head the newly organized Department of Armenian Studies. The best works of his years abroad were published in the magazine “Buzandio” and other publications. Adonts died on January 27, 1942 in Brussels. His manuscripts were given to the Nuparyan Library in Paris, and his books to the Armenian Colony in Brussels.  Adonts left behind about 80 valuable scientific works written in Armenian, Russian and French, mainly devoted to the medieval history and literature of the Armenian people, Armenian-Byzantine relations, Armenian-Greek philology, mythology, religion, linguistics. These are mainly short monographic studies.