Նրա ֆիլմերը դարձան խորհրդային կինոյի դասականներ

2002 թվականի փետրվարի 17-ին Մոսկվայում մահացավ Լև Ալեքսանդրի Կուլիջանովը (Կուլիջանյան)
— կինոռեժիսոր, սցենարիստ, ուսուցիչ, հասարակական գործիչ։  ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1976)։  Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1984)։  Լենինյան մրցանակի դափնեկիր (1982)։

  Ծնվել է հայկական արմատներով ընտանիքում։  Հայրը՝ Ալեքսանդր Նիկոլայի Կուլիժանովը (Կուլիջանյան), խոշոր կուսակցական աշխատող, ձերբակալվել է 1937 թ.  Անհետացել է և չպարզված հանգամանքներում մահացել։  Մայրը՝ Եկատերինա Դմիտրիևնա Կուլիջանովան (օրիորդական ազգանունը՝ Եդիգարևա), հայուհի, հինգ տարով ուղարկվել է հարկադիր աշխատանքի ճամբար։
Լև Կուլիժանովը պատկանում էր առաջին սերնդին, որը կինո եկավ Հայրենական մեծ պատերազմից հետո։  Նրա «Տունը, որտեղ ես ապրում եմ» (1957), «Հայրական տունը» (1959), «Երբ ծառերը մեծ էին» (1961), «Ոճիր և պատիժ» (1969) ֆիլմերը դարձան խորհրդային կինոյի դասականներ։
Նա առաջին «վաթսունականներից»  խորհրդային կինոյի «նոր ալիքի» ներկայացուցիչը, հին դպրոցի ամենամարդասեր, արժանի ռեժիսորներից և ԽՍՀՄ կինեմատոգրաֆիստների միության հավատարիմ ղեկավարներից։

17 февраля 2002 года в Москве- скончался Лев Александрович Кулиджанов
—  кинорежиссёр, сценарист, педагог, общественный деятель. Народный артист СССР (1976). Герой Социалистического Труда (1984). Лауреат Ленинской премии (1982).
Родился в семье с армянскими корнями. Отец — Александр Николаевич Кулиджанов (Кулиджанян), крупный партийный работник, был арестован в 1937 году. Исчез и погиб при невыясненных обстоятельствах. Мать — Екатерина Дмитриевна Кулиджанова (девичья фамилия Едигарева), армянка, была отправлена в  исправительно-трудовой лагерь на пять лет
Лев Кулиджанов принадлежал к первому поколению, которое пришло в кинематограф после Великой Отечественной войны. Его фильмы «Дом, в котором я живу» (1957), «Отчий дом» (1959), «Когда деревья были большими» (1961), «Преступление и наказание» (1969) стали классикой советского кинематографа.
Он был одним из первых «шестидесятников», представителем «новой волны» в советском кинематографе, одним из самых гуманных, достойных режиссёров старой школы и стойких руководителей Союза кинематографистов СССР.

February 17, 2002 in Moscow – Lev Aleksandrovich Kulidzhanov passed away – film director, screenwriter, teacher, public figure. People’s Artist of the USSR (1976). Hero of Socialist Labor (1984). Laureate of the Lenin Prize (1982).
He was born into a family with Armenian roots. Father – Aleksandr Nikolaevich Kulidzhanov (Kulijanyan), a major party worker, was arrested in 1937. Disappeared and died under unclear circumstances. Mother – Ekaterina Dmitrievna Kulidzhanova (maiden name Yedigareva), an Armenian, was sent to a correctional labor camp for five years
Lev Kulidzhanov belonged to the first generation that came to cinema after the Great Patriotic War.  His films “The House I Live In” (1957), “Father’s House” (1959), “When the Trees Were Big” (1961), “Crime and Punishment” (1969) became classics of Soviet cinema. He was one of the first “sixties”, a representative of the “new wave” in Soviet cinema, one of the most humane, worthy directors of the old school and staunch leaders of the Union of Cinematographers of the USSR.