Նրա  գույները և խոսքերը դարեր շարունակ կերտում են  հայ մշակույթի դեմքը

1661 թվականի մայիսի 28-ին  Նախիջևանի Ագուլիս գյուղում, լույս աշխարհ եկավ Նաղաշ Հովնաթանը– ոչ միայն նկարիչ էր, այլև բանաստեղծ, ում ստեղծագործությունները կարծես կենդանի շնչով էին լցված: Նրա վրձինը խոսում էր հոգևոր խորքով, իսկ բանաստեղծությունները՝ սիրով և հայրենասիրությամբ: 

Նաղաշը մեծացավ արվեստի և հոգևորության մթնոլորտում: Նրա վաղ տարիներին նա արդեն տիրապետում էր մանրանկարչության արվեստին, որը ժամանակի հայկական մշակույթի անբաժան մասն էր: Նրա նկարները զարդարում էին եկեղեցիներ, ձեռագրեր և սրբապատկերներ՝ յուրաքանչյուր գիծ կրելով նրա յուրօրինակ ձեռագիրը: Նրա գույները կարծես պարում էին կտավի վրա՝ պատմելով հավատի, սիրո և հայ ժողովրդի պատմության մասին: 
Բայց Նաղաշը միայն նկարիչ չէր: Նրա բանաստեղծությունները, որոնք լի էին զգացմունքներով և փիլիսոփայական խորությամբ, դարձան հայ գրականության գանձեր: Նա գրում էր սիրո, բնության և հոգևոր որոնումների մասին՝ իր խոսքերով կերտելով ժամանակի հայելին: 
Իր կյանքի ընթացքում Նաղաշ Հովնաթանը ճանապարհորդեց տարբեր հայկական վայրերով, ներառյալ Երևանը և Էջմիածինը, որտեղ նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում գտան: Նրա արվեստը ոչ միայն գեղագիտական էր, այլև խորը հոգևոր նշանակություն ուներ՝ միավորելով հայ ժողովրդին իր ստեղծագործությունների միջոցով: 
Նրա ժառանգությունը՝ նկարներն ու բանաստեղծությունները, մինչ օրս ոգեշնչում են մարդկանց: Նաղաշ Հովնաթանը մնաց որպես լույսի կայծ, որն իր գույներով և խոսքերով լուսավորեց հայ մշակույթի ճանապարհը: 

28 мая  1661 года в армянском селе Агулис родился человек, чьи краски и слова навсегда оставили след в армянской культуре — Нагаш Овнатан. Художник и поэт, он создавал произведения, которые дышали жизнью, соединяя в себе духовную глубину и любовь к родной земле. 
С юных лет Нагаш погрузился в мир искусства. Его мастерство в миниатюрной живописи, столь характерной для армянской культуры того времени, проявилось рано. Его картины украшали церкви, рукописи и иконы, каждая линия которых несла отпечаток его уникального стиля. Его краски словно танцевали, рассказывая истории веры, любви и армянского народа. 
Но Нагаш был не только художником. Его поэзия, наполненная чувственностью и философскими размышлениями, стала сокровищем армянской литературы. Он писал о любви, природе и духовных исканиях, создавая строки, которые отражали дух своего времени. 
На протяжении жизни Нагаш Овнатан путешествовал по армянским городам, включая Ереван и Эчмиадзин, где его творчество получило широкое признание. Его искусство не только радовало глаз, но и несло глубокий духовный смысл, объединяя людей. 
Наследие Нагаша — его картины и стихи — продолжает вдохновлять и сегодня. Он остался в истории как искра света, осветившая путь армянской культуры своими красками и словами. 

On  May 28 , 1661, in the Armenian village of Agulis, a remarkable figure was born whose colors and words would shape the legacy of Armenian culture — Naghash Hovnatan. A painter and poet, his works pulsed with life, weaving together spiritual depth and a profound love for his homeland. 
From a young age, Naghash immersed himself in the world of art. His mastery of miniature painting, a hallmark of Armenian culture at the time, shone through early on. His artworks adorned churches, manuscripts, and icons, each stroke bearing his distinctive style. His colors seemed to dance across the canvas, telling stories of faith, love, and the Armenian people. 
Yet Naghash was more than a painter. His poetry, rich with emotion and philosophical insight, became a treasure of Armenian literature. He wrote of love, nature, and spiritual quests, crafting verses that mirrored the soul of his era. 
Throughout his life, Naghash Hovnatan traveled across Armenian lands, including Yerevan and Etchmiadzin, where his creations earned widespread acclaim. His art was not merely aesthetic but carried profound spiritual significance, uniting people through its beauty. 
Naghash’s legacy — his paintings and poems — continues to inspire to this day. He remains a spark of light, illuminating the path of Armenian culture with his vibrant colors and timeless words.