Հայաստանի երաժշտության աստղ

Արթուր (Արտաշես) Գրիգորի Գրիգորյանը ծնվել է 1958 թվականի հուլիսի 31-ին Երևանում, Հայկական ԽՍՀ: Նա հայ կոմպոզիտոր, երգիչ և Հայաստանի ժողովրդական արտիստ (2011) էր: Իր կարիերայի ընթացքում նա հիմնադրել է Հայաստանի երգի պետական թատրոնը և եղել դրա գեղարվեստական ղեկավարը՝ մեծ ներդրում ունենալով հայ երաժշտության և մշակույթի զարգացման գործում:

Արթուր Գրիգորյանը երաժշտական կրթությունը սկսել է Երևանի Տիգրան Չուխաճյանի անվան երաժշտական դպրոցում՝ սովորելով դաշնամուրի, ապա կոմպոզիցիայի բաժնում: 1975-1979 թվականներին նա կրթությունը շարունակել է Երևանի Ռոմանոս Մելիքյանի անվան երաժշտական ուսումնարանում: 1981-1983 թվականներին և 1987 թվականից նա դասավանդել է «Հայհամերգ» էստրադային ստուդիայում, որտեղ նպաստել է երիտասարդ երաժիշտների կրթությանը: 1983-1984 թվականներին աշխատել է Գեղագիտության ազգային կենտրոնում, իսկ 1984-1991 թվականներին սովորել է Մոսկվայի թատերական արվեստի պետական ինստիտուտի ռեժիսուրայի ֆակուլտետում, ձեռք բերելով ռեժիսորական հմտություններ, որոնք հետագայում օգտագործել է իր բեմադրություններում: 1985-1988 թվականներին նա եղել է «Պոպուլյար» վոկալ-գործիքային անսամբլի երաժիշտ: 1992 թվականին նշանակվել է Հայաստանի Ազգային ֆիլհարմոնիկ գործակալության նախագահ, իսկ մինչև 1994 թվականը ղեկավարել է Հայաստանի պետական ջազ նվագախումբը: 1994 թվականին նա հիմնադրել է Հայաստանի երգի պետական թատրոնը, որի գեղարվեստական ղեկավարն է եղել՝ ստեղծելով բազմաթիվ երաժշտական ծրագրեր և համերգներ: 1995-1998 թվականներին եղել է Երևանի Երիտասարդական պալատի տնօրենը, իսկ 2001 թվականից՝ Հայաստանի Հանրային հեռուստառադիոընկերության խորհրդի անդամ, 2009 թվականից՝ խորհրդատու:

Արթուր Գրիգորյանը հեղինակել է բազմաթիվ երաժշտական ստեղծագործություններ, ներառյալ երգեր, մանկական մյուզիքլներ, մասսայական միջոցառումներ, փառատոներ և էստրադային համերգներ: Նրա կողմից ստեղծված ծրագրերը, ինչպիսիք են «Այո», «777», «Ասուպ», «Ընծա» մրցանակաբաշխությունները, «Հենց այսպես» և «Տես» հեռուստահաղորդումները, «Կանաչ գոտի» և «Արցախի ձայներ» նախագծերը, մեծ ճանաչում են ձեռք բերել: Նա նաև նախաձեռնել է Հայաստանի «Զաքյան» ֆոնդի հովանավորչական ամենամյա հեղինակ-կատարողների մրցանակաբաշխությունը և ղեկավարել Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտի էստրադային կուրսը՝ նպաստելով երիտասարդ տաղանդների զարգացմանը:

Արթուր Գրիգորյանի ներդրումը հայ երաժշտության մեջ անգնահատելի է: Նրա աշխատանքները արտացոլում են հայկական մշակույթի խորությունը՝ համատեղելով ավանդական և ժամանակակից երաժշտական տարրեր: Նրա ղեկավարությամբ Հայաստանի երգի պետական թատրոնը դարձել է կարևոր մշակութային կենտրոն, որը միավորել է տարբեր սերունդների երաժիշտներին և արվեստագետներին:

Արթուր Գրիգորյանը պարգևատրվել է բազմաթիվ մրցանակներով, այդ թվում՝ Մովսես Խորենացու մեդալ (1996), Հայաստանի Հանրապետության արվեստի վաստակավոր գործիչ (2003), Արցախի Հանրապետության «Վաչագան Բարեպաշտ» մեդալ (2005), «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալ (2008) և Հայաստանի Հանրապետության ժողովրդական արտիստի կոչում (2011):

—

### Биография на русском языке

Звезда армянской музыки

Артур (Арташес) Григорьевич Григорян родился 31 июля 1958 года в Ереване, Армянская ССР. Он был армянским композитором, певцом и народным артистом Армении (2011). В течение своей карьеры он основал Государственный театр песни Армении и был его художественным руководителем, внёс значительный вклад в развитие армянской музыки и культуры.

Артур Григорян начал музыкальное образование в Ереванской музыкальной школе имени Тиграна Чухаджяна, обучаясь по классу фортепиано, а затем композиции. В 1975–1979 годах продолжил обучение в Ереванском музыкальном училище имени Романоса Меликяна. В 1981–1983 годах и с 1987 года преподавал в эстрадной студии «Айамерг», способствуя воспитанию молодых музыкантов. В 1983–1984 годах работал в Национальном центре эстетики, а в 1984–1991 годах учился на режиссёрском факультете Государственного института театрального искусства в Москве, приобретя навыки режиссуры, которые позже использовал в своих постановках. В 1985–1988 годах был музыкантом вокально-инструментального ансамбля «Популяр». В 1992 году был назначен председателем Национального филармонического агентства Армении, а до 1994 года руководил Государственным джазовым оркестром Армении. В 1994 году он основал Государственный театр песни Армении, став его художественным руководителем и создав множество музыкальных программ и концертов. В 1995–1998 годах был директором Ереванского Дворца молодёжи, а с 2001 года — членом совета Общественной телерадиокомпании Армении, с 2009 года — её консультантом.

Артур Григорян создал множество музыкальных произведений, включая песни, детские мюзиклы, массовые мероприятия, фестивали и эстрадные концерты. Среди его проектов — премии «Айо», «777», «Асуп», «Ынза», телепередачи «Именно так» и «Тес», проекты «Зелёная зона» и «Голоса Арцаха», а также ежегодная премия авторов-исполнителей под патронажем фонда «Закиян» в Армении. Он инициировал и руководил эстрадным курсом Ереванского художественно-театрального института, способствуя развитию молодых талантов.

Вклад Артура Григоряна в армянскую музыку неоценим. Его работы отражают глубину армянской культуры, сочетая традиционные и современные музыкальные элементы. Под его руководством Государственный театр песни Армении стал важным культурным центром, объединившим музыкантов и артистов разных поколений.

Артур Григорян был удостоен множества наград, включая медаль Мовсеса Хоренаци (1996), звание заслуженного деятеля искусств Армении (2003), медаль Арцаха «Вачаган Барепашт» (2005), медаль «За заслуги перед Отечеством» 1-й степени (2008) и звание народного артиста Армении (2011).

—

### Biography in English

Star of Armenian Music

Arthur (Artashes) Grigori Grigoryan was born on July 31, 1958, in Yerevan, Armenian SSR. He was an Armenian composer, singer, and People’s Artist of Armenia (2011). Throughout his career, he founded the State Song Theatre of Armenia and served as its artistic director, making significant contributions to the development of Armenian music and culture.

Arthur Grigoryan began his musical education at the Tigran Chukhajian Music School in Yerevan, studying piano and later composition. From 1975 to 1979, he continued his studies at the Romanos Melikyan Music College in Yerevan. In 1981–1983 and from 1987, he taught at the “Hayhamerg” pop studio, contributing to the education of young musicians. In 1983–1984, he worked at the National Center for Aesthetics, and from 1984 to 1991, he studied at the directing faculty of the Moscow State Institute of Theatre Arts, acquiring directing skills that he later applied in his productions. From 1985 to 1988, he was a musician in the “Popular” vocal-instrumental ensemble. In 1992, he was appointed chairman of the National Philharmonic Agency of Armenia, and until 1994, he led the State Jazz Orchestra of Armenia. In 1994, he founded the State Song Theatre of Armenia, serving as its artistic director and creating numerous musical programs and concerts. From 1995 to 1998, he was the director of the Yerevan Youth Palace, and from 2001, he served as a member of the council of the Public Television and Radio Company of Armenia, becoming its consultant in 2009.

Arthur Grigoryan authored numerous musical works, including songs, children’s musicals, mass events, festivals, and pop concerts. His projects include the awards “Ayo,” “777,” “Asup,” and “Ynza,” the TV programs “Just Like That” and “Tes,” the initiatives “Green Zone” and “Voices of Artsakh,” and the annual singer-songwriter award under the patronage of the “Zakyan” Foundation in Armenia. He also initiated and led the pop course at the Yerevan Art and Theatre Institute, fostering the development of young talents.

Arthur Grigoryan’s contribution to Armenian music is invaluable. His works reflect the depth of Armenian culture, blending traditional and contemporary musical elements. Under his leadership, the State Song Theatre of Armenia became a vital cultural hub, uniting musicians and artists of different generations.

Arthur Grigoryan received numerous awards, including the Movses Khorenatsi Medal (1996), the title of Honored Artist of Armenia (2003), the Artsakh Republic’s “Vachagan Barepasht” Medal (2005), the “For Services to the Homeland” Medal 1st Degree (2008), and the title of People’s Artist of Armenia (2011).