44-օրյա պատերազմի և բանակի առաջնորդ 

Օնիկ Գասպարյանը ծնվել է 1970 թվականի հունվարի 6-ին Իջևանում՝ Հայաստանի ռազմական գործիչ, գեներալ-գնդապետ, Հայաստանի զինված ուժերի գլխավոր շտաբի պետ (2020 թվականից)։

Վերապատրաստվել է Ֆրունզեի անվան ռազմական ակադեմիայում և ՌԴ ԶՈՒ Գլխավոր շտաբի ռազմական ակադեմիայում։

1988–1990 թվականներին ծառայել է Խորհրդային բանակում։ 1990 թվականից մասնակցել է մարտական գործողություններին Իջևանի ջոկատի կազմում, որտեղ ծանր վիրավորվել է ոտքի շրջանում՝ հակահետևակային ականի պայթյունից։

1993–2010 թվականներին անցել է Իջևանի գնդի հրամանատարի տեղակալից մինչև գնդի հրամանատարի պաշտոններ։ 2010–2012 թվականներին եղել է 3-րդ բանակային կորպուսի շտաբի պետ։ 2012 թվականի ապրիլի 11-ին նշանակվել է 3-րդ բանակային կորպուսի հրամանատար (պայմանագրով 5 տարի ժամկետով)։ 2016 թվականի հուլիսի 7-ին դարձել է ՀՀ ԶՈՒ գլխավոր շտաբի պետի տեղակալ, 2017 թվականի հունիսի 15-ին՝ առաջին տեղակալ։ 2020 թվականի հունիսի 8-ին՝ ՀՀ զինված ուժերի գլխավոր շտաբի պետ։

Պարգևատրվել է գեներալ-մայոր (2015), գեներալ-լեյտենանտ (2019), գեներալ-գնդապետ (2020) կոչումներով, «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալով (2014), Արիության մեդալով (2011), Հայաստանի վարչապետի հուշամեդալով (2013) և այլ գերատեսչական պարգևներով։

Ամուսնացած է, ունի երկու զավակ։

Օնիկ Գասպարյանը մնաց Իջևանից մինչև Հայաստանի զինված ուժերի գլխավոր շտաբ տանող ռազմական կամուրջը՝ իր մարտական ուղով, վիրավորումներով և առաջնորդությամբ ոգեշնչելով սերունդներին հայկական բանակի անկոտրում ոգով և պաշտպանության պատրաստակամությամբ։


**Русский** 

руководитель армянской армией во время 44-дневной войны
Оник Гаспарян родился 6 января 1970 года в Иджеване — армянский военный деятель, генерал-полковник, начальник Генерального штаба Вооружённых сил Армении (с 2020 года).

Прошёл переподготовку в Военной академии им. Фрунзе и Военной академии Генерального штаба ВС РФ.

В 1988–1990 годах служил в Советской армии. С 1990 года участвовал в боевых действиях в составе иджаванского отряда, где получил тяжёлое ранение ноги от взрыва противопехотной мины.

В 1993–2010 годах прошёл путь от заместителя командира батальона иджаванского полка до командира полка. В 2010–2012 годах — начальник штаба 3-го армейского корпуса. 11 апреля 2012 года назначен командиром 3-го армейского корпуса (контракт на 5 лет). 7 июля 2016 года стал заместителем начальника Генштаба ВС РА, 15 июня 2017 года — первым заместителем. 8 июня 2020 года назначен начальником Генерального штаба ВС РА.

Награждён званиями генерал-майор (2015), генерал-лейтенант (2019), генерал-полковник (2020), медалью «За заслуги перед Родиной» 1-й степени (2014), медалью «За отвагу» (2011), памятной медалью премьер-министра Армении (2013) и другими ведомственными наградами.

Женат, имеет двоих детей.

Оник Гаспарян остался военным мостом от Иджевана до Генерального штаба Армении — своим боевым путём, ранениями и руководством вдохновляя поколения несгибаемым духом армянской армии и готовностью к защите.



**English** 

Leader of the 44-Day War and the Army 
Onik Gasparyan  was born on January 6, 1970, in Ijevan — Armenian military figure, Colonel General, Chief of the General Staff of the Armed Forces of Armenia (since 2020).

Underwent retraining at the Frunze Military Academy and the Military Academy of the General Staff of the Russian Armed Forces.

In 1988–1990 served in the Soviet Army. Since 1990 participated in combat operations as part of the Ijevan detachment, where he was seriously wounded in the leg by an anti-personnel mine explosion.

In 1993–2010 progressed from deputy battalion commander of the Ijevan regiment to regimental commander. In 2010–2012 — Chief of Staff of the 3rd Army Corps. On April 11, 2012, appointed commander of the 3rd Army Corps (5-year contract). On July 7, 2016, became Deputy Chief of the General Staff of the RA Armed Forces, on June 15, 2017 — First Deputy. On June 8, 2020, appointed Chief of the General Staff of the RA Armed Forces.

Awarded ranks of Major General (2015), Lieutenant General (2019), Colonel General (2020), Medal “For Services to the Fatherland” 1st degree (2014), Medal “For Courage” (2011), commemorative medal of the Prime Minister of Armenia (2013), and other departmental awards.

Married, has two children.

Onik Gasparyan remained the military bridge from Ijevan to the General Staff of Armenia — with his combat path, wounds, and leadership inspiring generations with the indomitable spirit of the Armenian army and readiness for defense.