Դարձավ խորհրդային առաջին ծաղրածուներից մեկը՝

1972 թվականի հուլիսի 25-ին Մոսկվայում վախճանվել է կրկեսի  ծաղրածուական ժանրի արտիստ, գրող, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1971) Լեոնիդ Գևորգի Ենգիբարյանը

Ենգիբարովը գեղեցկությունը գտնում էր ցանկացած «աննշանության» մեջ՝ ստեղծելով գեղարվեստական պատկերներ սովորական, գրեթե առօրյա իրերից՝ հասցնելով դրանք մետաֆիզիկական, հոգևոր և բանաստեղծական բարձունքների։
Նա լիրիկայռվ  լցրեց ավանդական կատակներն ու գրոտեսկային տեսարանները, դարձավ խորհրդային առաջին ծաղրածուներից մեկը՝ բանաստեղծական ինտելեկտուալ ծաղրային ժանրի ստեղծողը, հանդեսատեսին ստիպեց մտածել, և ոչ միայն ծիծաղել։
Վիսոցկին նրան նվիրեց «Էնգիբարովին` հանդիսատեսից» բանաստեղծությունը։

25 июля 1972 года в Москве- скончался Леонид Енгибарян Геворгович-  артист цирка в жанре клоунады, писатель, народный артист СССР (1971).
Енгибаров находил красоту в любой “незначительности”, создавая художественные образы из обыденных, почти бытовых вещей, доводя их до метафизических, духовно-поэтических высот.
Он наполнил лирикой традиционные шутки и гротескные сцены, стал одним из первых советских клоунов – создателей поэтической интеллектуальной клоунады, заставил зрителя думать, а не только смеяться, начал устраивать клоунские шутки, которые были не смешными, а очень грустными.
Высоцкий посвятил ему стихотворение “Енгибарову – от зрителей”, и эти великие строки говорят нам о нем не меньше, чем биографический фильм.

“Ну а он, как будто в воду канув,

Вдруг при свете, нагло, в две руки

Крал тоску из внутренних карманов

Наших душ, одетых в пиджаки . . .”

On July 25, 1972, Leonid Yengibaryan Gevorgovich, a circus artist in the genre of clownery, writer, People’s Artist of the USSR (1971), died in Moscow.
Engibarov found beauty in any “insignificance,” creating artistic images from ordinary, almost everyday things, bringing them to metaphysical, spiritual and poetic heights.
He filled traditional jokes and grotesque scenes with lyrics, became one of the first Soviet clowns – the creators of poetic intellectual clownery, made the viewer think, and not just laugh, and began to make clown jokes that were not funny, but very sad.
Vysotsky dedicated the poem “To Engibarov – from the audience” to him, and these great lines tell us no less about him than the biographical film.

“Well, as if he had sunk into the water,

Suddenly, in the light, brazenly, in two hands

Stole melancholy from inner pockets

Our souls dressed in jackets.  .  “