Լեգենդար հայդուկը, Անդրանիկի անձնական քարտուղարը և  ամենամոտ զորակիցը։

1875 թվականի օգոստոսի 27-ին Մուշում ծնվել է Սմբատ Բարոյանը՝ Զորավար Սմբատը կամ Մախլուտոն՝

1900 թվականին անդամագրվել է ՀՅԴ «Մուշ»-ի «Երկաթ» խմբին։   Անդրանիկի՝ Հրայր Ջոխքի հետ ահաբեկել է  Ախփյուր Սերոբին դավաճանողներից մեկին ։   1901 թվականին Անդրանիկ Օզանյանի գլխավորությամբ մասնակցել է Առաքելոց վանքի ճակատամարտին։   1904 թվականին Սասունան ինքնապաշտպանության ժամանակ Գեւորգ Չավուշի հետ գլխավորել է Իշխանաձորի մոտ տեղի ունեցած մարտերը։  Անդրանիկի ղեկավարությամբ մասնակցել է 1904 թ.   Աղթամարի ճակատամարտում, ապա մեկնել Կովկաս, ակտիվորեն մասնակցել 1905-1906 թթ. հայ-թաթարական պատերազմներին։
1914 թվականին միացել է Անդրանիկի առաջին կամավորական գնդին, դարձել Անդրանիկի օգնականը և եղել Առաջին գնդի վաշտի հրամանատարը։   Այնուհետեւ Անդրանիկի հետ մասնակցել է Դիլմանի ճակատամարտին (1915 թ. ապրիլի 16-18), Բիթլիսի ազատագրմանը (1916 թ. փետրվար) եւ բազմաթիվ այլ մարտերի։   1917 թվականին մայիսին կայացած արեւմտահայերի առաջին համագումարում Մախլուտոն ընտրվել է Արեւմտահայերի Ազգային խորհրդի անդամ։   1917 թվականի ամռանը նշանակվել է Ալաշկերտում գործող հայկական ջոկատի հրամանատար։   1918 թվականի գարնանը Մախլուտոն Անդրանիկի հատուկ ջոկատի կազմում կռվել է Ջալալօղլուի և Էրզրումի ճակատամարտերում (1918 թ. փետրվար-մարտ), մասնակցել Գարաքիլիսի մարտերին (1918 թ. մայիս)։   Այնուհետեւ Անդրանիկի հետ Դիլիջանով անցել է Ելենովկա (Սեւան)-Նոր Բայազետ-Նախիջեւան-Ջուլֆա-Խոյ, մասնակցել Ջուղայի կամրջի համար մղվող ճակատամարտին 1918թ.   Հունիսի 23 – շրջափակման մեջ և գրավում է Խոյը։
1920 թվականին Անդրանիկից բաժանվելուց հետո Սմբատի գլխավորությամբ զորամասը Կարսի ճակատում մասնակցում է թուրք-հայկական պատերազմին։   Ալեքսանդրապոլի անկումից հետո 1920 թվականի նոյեմբերին Մախլուտոն նահանջում է Ալագյազի բարձունք, որտեղ մարտերում ծանր վիրավորվում և տեղափոխվում է Երևանի հիվանդանոց։
1921 թվականի Փետրվարյան ապստամբության ժամանակ Մախլուտոն Տալլինից և Աշտարակից Երևան շարժվող զորքերի հրամանատարն էր։   Դարալագյազում համագործակցել է Գարեգին Նժդեհի հետ, ապա նահանջող ուժերի հետ անցել Պարսկաստան՝ Թավրիզ, որտեղ երկրորդ անգամ է ամուսնացել։   Թավրիզից Սմբատ Բարոյանը մեկնել է Եգիպտոս, ապա ԱՄՆ եւ բնակություն հաստատել Ֆրեզնոյում։
1933 թվականից հաստատվել է Մարսելում։
Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին (1939-1945) մասնակցել է ֆաշիզմի դեմ պայքարին։   Նա Ֆրանսիայի Դիմադրության շարժման մարտիկներից էր, ընդհատակյա հակաֆաշիստական կազմակերպության անդամ Միսակ Մանուշյանի մտերիմը։
1947 թվականին վերադարձել է Խորհրդային Հայաստան և աշխատել որպես պարկապահ՝ մահանալով 1956 թվականին։  ըստ իր ցանկության՝ թաղվել է Էջմիածնի Սուրբ Գայանե վանքի բակում՝ Խենթի հարեւանությամբ։

27 августа 1875 года в Муше- родился  Смбат Бароян, Зоравар Смбат или Махлуто- легендарный  гайдук, личный секретарь и ближайший  соратник Андраника..
В 1900 году вступил в группу «Еркат» АРФ «Муш».  Вместе  с Андраником, Грайром Джокхком, терроризировал одного из предателей Ахпюра Сероба.  В 1901 году он участвовал в битве при монастыре Аракелоц под предводительством Андраника Озаняна.  В 1904 году во время самообороны Сасуна руководил боями под Ишханадзором вместе с Геворгом Чавушем. Участвовал в 1904 г. под руководством Андраника.  в битве при Ахтамаре ,затем отправился на Кавказ, активно участвовал в 1905-1906 годах а армяно-татарских войнах.
В 1914 году   вступил в первый добровольческий полк Андраника, стал помощником Андраника, был командиром роты Первого полка.  Затем  участвовал вместе с Андраником в сражении при Дильмане (16-18 апреля 1915 г.), освобождении Битлиса (февраль 1916 г.) и многих других сражениях.  В 1917 году  На состоявшемся в мае первом съезде западных армян Махлуто был избран членом Национального совета западных армян.  В 1917 году  Летом он был назначен командиром армянского отряда, действовавшего в Алашкерте.  В 1918 году  весной Махлуто сражался в составе особого отряда Андраника в боях при Джалалоглу и Эрзуруме (февраль-март 1918 г.), принимал участие в боях при Гаракилисе (май 1918 г.).  Затем переправился с Андраником через Дилижан в  Еленовку (Севан)-Нор Баязет-Нахиджеван-Джульфу-Хой, принял участие в бою за  Джульфинский  мост в 1918 году.  23 июня — в осаде и взятие Хоя.
После расставания с Андраником в  1920 году  воинская часть под руководством Смбата участвовала в турецко-армянской войне на Карсском фронте.  После падения Александрополя, в ноябре 1920 года, Махлуто отступил на высоту Алагяз, где в боях был тяжело ранен и доставлен в ереванский госпиталь.
Во время Февральского восстания 1921 года Махлуто был командующим войсками, двигавшимися из Таллинна и Аштарака в Ереван.  В Даралагиазе он сотрудничал с Гарегином Нжде, затем с отступающими силами переправился в Персию, в Тебриз, где женился во второй раз.  Из Тебриза Смбат Бароян отправился в Египет, затем в США и поселился во Фресно.
С 1933 года поселился в Марселе.
Во время Второй мировой войны (1939-1945) участвовал в борьбе с фашизмом.  Он был одним из бойцов французского движения Сопротивления, близким соратником Мисака Манушяна, члена подпольной антифашистской организации.
В 1947 году  вернулся  в Советскую Армению и работал  сторожем парка , умер в 1956 году. по его желанию он был похоронен во дворе монастыря Святой Гаяне в Эчмиадзине, рядом с Хентом.

On August 27, 1875, Smbat Baroyan, Zoravar Smbat or Makhluto, a legendary haiduk, personal secretary and close associate of Andranik, was born in Mush. In 1900, he joined the Erkat group of the ARF Mush. Together with Andranik, Grayr Jokhk, he terrorized one of the traitors of Aghbyur Serob. In 1901, he participated in the battle at the Arakelots Monastery under the leadership of Andranik Ozanyan. In 1904, during the self-defense of Sasun, he led the battles near Ishkhanadzor together with Gevorg Chavush. In 1904, under the leadership of Andranik, he participated in the battle of Akhtamar, then went to the Caucasus, actively participated in the Armenian-Tatar wars of 1905-1906.  In 1914, he joined Andranik’s First Volunteer Regiment, became Andranik’s assistant, and was a company commander in the First Regiment. Then, together with Andranik, he participated in the Battle of Dilman (April 16-18, 1915), the liberation of Bitlis (February 1916), and many other battles. In 1917, at the First Congress of Western Armenians held in May, Makhluto was elected a member of the National Council of Western Armenians. In the summer of 1917, he was appointed commander of the Armenian detachment operating in Alashkert. In the spring of 1918, Makhluto fought as part of Andranik’s special detachment in the battles of Jalaloglu and Erzurum (February-March 1918), and took part in the battles of Garakilis (May 1918).  Then he crossed with Andranik through Dilijan to Elenovka (Sevan)-Nor Bayazet-Nakhichevan-Julfa-Khoy, took part in the battle for the Julfa bridge in 1918. June 23 – in the siege and capture of Khoy.
After parting with Andranik in 1920, the military unit under the leadership of Smbat participated in the Turkish-Armenian war on the Kars front. After the fall of Alexandropol, in November 1920, Makhluto retreated to the heights of Alagyaz, where he was seriously wounded in battle and taken to a Yerevan hospital.
During the February Uprising of 1921, Makhluto was the commander of the troops moving from Tallinn and Ashtarak to Yerevan.  In Daralagiaz he collaborated with Garegin Nzhdeh, then with the retreating forces he crossed to Persia, to Tabriz, where he married for the second time. From Tabriz, Smbat Baroyan went to Egypt, then to the United States and settled in Fresno.
Since 1933 he settled in Marseille.
During World War II (1939-1945) he participated in the fight against fascism. He was one of the fighters of the French Resistance movement, a close associate of Misak Manouchian, a member of the underground anti-fascist organization.
In 1947 he returned to Soviet Armenia and worked as a park guard, died in 1956. At his request, he was buried in the courtyard of the Monastery of Saint Gayane in Echmiadzin, next to Khent.