Մխիթարյան Ժառանգության և Գրական Ստեղծագործության Միավորում

Վահան Պողոսի Հովհաննիսյանը ծնվել է 1894 թվականի սեպտեմբերի 1-ին Նորշենում, Ախալքալաքի գավառ, Ռուսական կայսրություն։ Հայ գրող, մանկավարժ, հոգևոր գործիչ։

Նախնական կրթությունն ստացել է ծննդավայրում։ 1908-1913 թվականներին սովորել է Վենետիկի Մխիթարյան միաբանությունում, 1913 թվականին դարձել է միաբանության անդամ։ 1922 թվականին ավարտել է Հռոմի համալսարանի փիլիսոփայության ֆակուլտետը։ 1924-1926 թվականներին դասավանդել է Մուրատ-Ռափայելյան վարժարանում, հետագայում եղել է վարժարանի տնօրեն և տեսուչ։ 1929-1930 թվականներին խմբագրել է «Բազմավեպ» ամսագիրը։ 1931-1937 թվականներին դասավանդել է Փարիզի Սամուել-Մուրադյան վարժարանում, իսկ 1937-1941 թվականներին ղեկավարել է Ադիս Աբեբայի Գևորգյան հայկական վարժարանը։ Իտալիա-եթովպական պատերազմի ժամանակ գերվել է անգլիացիների կողմից և պահվել Քենիայում։ 1947 թվականին Վենետիկում հիմնադրել է «Մխիթարյան ընտանիք» ամսագիրը և խմբագրել այն։ 1948-1956 թվականներին եղել է Հալեպի Մխիթարյան վարժարանի տնօրեն։ Բազմիցս այցելել է Խորհրդային Հայաստան։ Հրատարակել է բանաստեղծական ժողովածուներ՝ «Հայրենի կրակարան», «Սրտերու երգը. Վանքի ծաղիկներ», «Մարեմական», «Հայրենի հող», «Մաշտոցական», «Հոգիներու հանգրվան», ինչպես նաև վեպեր՝ «Անիեն քար մը բեր», «Արգինայի զանգակները», «Լեռներու երգը»։ Կազմել է «Պատմություն հայոց» բազմահատոր դասագիրքը սփյուռքահայ դպրոցների համար։ Հեղինակել է «Տավրոսի առյուծը», «Դեպի Ավարայր», «Շուշան Վարդենի» դրամատիկական գործերը։ Նրա բանաստեղծությունները տպագրվել են նաև իտալերեն։ 1965 թվականին ընտրվել է Վենետիկի ակադեմիայի անդամ։ Վահան Հովհաննիսյանի ստեղծագործությունները, որոնք արծարծում են հայրենասիրության, հոգևոր արժեքների և պատմության թեմաներ, կարևոր ներդրում են հայ սփյուռքի գրականության և կրթության մեջ։ 

—

**Русский** 

Объединение мхитаристского наследия и литературного творчества

Ваан Погосович Ованнисян родился 1 сентября 1894 года в селе Норшен, Ахалкалакский уезд, Российская империя. Армянский писатель, педагог, духовный деятель. Начальное образование получил на родине. В 1908–1913 годах учился в Мхитаристском монастыре в Венеции, в 1913 году стал членом конгрегации. В 1922 году окончил философский факультет Римского университета. В 1924–1926 годах преподавал в школе Мурата-Рафаэляна, позже был её директором и инспектором. В 1929–1930 годах редактировал журнал «Базмавеп». В 1931–1937 годах преподавал в школе Самуэля-Мурадяна в Париже, а в 1937–1941 годах руководил армянской школой Геворгяна в Аддис-Абебе. Во время итало-эфиопской войны был пленён англичанами и содержался в Кении. В 1947 году основал в Венеции журнал «Мхитаристская семья» и редактировал его с перерывами. В 1948–1956 годах был директором Мхитаристской школы в Алеппо. Неоднократно посещал Советскую Армению. Издал поэтические сборники: «Родной очаг», «Песнь сердец: Цветы монастыря», «Маремакан», «Родная земля», «Маштоцакан», «Приют душ», а также романы: «Анийский камень», «Колокола Аргин», «Песнь гор». Составил многотомный учебник «История армян» для школ диаспоры. Автор драматических произведений «Лев Тавроса», «К Аварайру», «Шушан Варден». Его стихи публиковались на итальянском языке. В 1965 году избран членом Венецианской академии. Творчество Ваана Ованнисяна, затрагивающее темы патриотизма, духовных ценностей и истории, внесло значительный вклад в литературу и образование армянской диаспоры. 

—

**English** 

Uniting Mkhitarist Heritage and Literary Creation

Vahan Poghosovich Hovhannisyan was born on September 1, 1894, in Norshen, Akhalkalaki District, Russian Empire. An Armenian writer, educator, and spiritual figure. He received his primary education in his hometown. From 1908 to 1913, he studied at the Mkhitarist Congregation in Venice, becoming a member in 1913. In 1922, he graduated from the philosophy faculty of the University of Rome. From 1924 to 1926, he taught at the Murat-Raphaelian School, later serving as its director and inspector. In 1929–1930, he edited the *Bazmavep* journal. From 1931 to 1937, he taught at the Samuel-Muradian School in Paris, and from 1937 to 1941, he led the Gevorgyan Armenian School in Addis Ababa. During the Italo-Ethiopian War, he was captured by the British and held in Kenya. In 1947, he founded the *Mkhitarist Family* journal in Venice and edited it intermittently. From 1948 to 1956, he was the director of the Mkhitarist School in Aleppo. He visited Soviet Armenia multiple times. He published poetry collections including *Native Hearth*, *Song of Hearts: Monastery Flowers*, *Maremakan*, *Native Land*, *Mashtotsakan*, and *Haven of Souls*, as well as novels such as *An Ani Stone*, *Bells of Argina*, and *Song of the Mountains*. He compiled a multi-volume *History of Armenians* textbook for diaspora schools. He authored dramatic works like *The Lion of Tavros*, *To Avarayr*, and *Shushan Varden*. His poetry was also published in Italian. In 1965, he was elected a member of the Venetian Academy. Vahan Hovhannisyan’s works, exploring themes of patriotism, spiritual values, and history, made a significant contribution to Armenian diaspora literature and education. 

—