Գույների և զգացմունքների երիտասարդ մաեստրոն

1968 թվականի դեկտեմբերի 24-ին Երևանում ծնվեց Պետրոս Հակոբի Պետրոսյանը՝ հայ գեղանկարիչ, որի կտավները դարձան ժամանակակից հայկական արվեստի վառ խորհրդանիշները մինչև իր վաղաժամ մահը 2012 թվականի դեկտեմբերի 15-ին:

Այս տաղանդավոր արվեստագետը, ծնված դերասաններ Հակոբ և Վերա Պետրոսյանների ընտանիքում, իր մանկությունից սկսած շնչեց արվեստի աշխարհը՝ 1984-ին ավարտելով Հակոբ Կոջոյանի անվան գեղարվեստի դպրոցը և ընդունվելով Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարան, որն ավարտեց 1988-ին: Այնուհետև 1988-1994 թվականներին սովորեց Երևանի գեղարվեստի ակադեմիայի գեղանկարչության բաժնում՝ պրոֆեսոր Մկրտիչ Սեդրակյանի արվեստանոցում, որտեղ ձևավորվեց նրա յուրահատուկ ոճը՝ լցված խորունկ զգացմունքներով և վառ գույներով: 1998 թվականից եղել է Հայաստանի նկարիչների միության և ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի կերպարվեստի միջազգային ասոցիացիայի անդամ՝ մասնակցելով բազմաթիվ ցուցահանդեսների, այդ թվում՝ 1997-ի անհատականը Երվանդ Քոչարի թանգարանում, 1999-ի անհատականը ԱՄՆ-ում, 2000-ի անհատականները Ժամանակակից արվեստի թանգարանում և ՄԱԿ-ի գրասենյակում, ինչպես նաև խմբակայինները Հայաստանում և Կիպրոսում 2002-ին: Նրա ստեղծագործությունները՝ «Ծառահատում» (1994), «Կեսօր» (1995), «Ճանապարհ» (1996), «Թախիծ» և «Եղերերգություն» (1997), «Դիմակներ» և «Ցուրտ հիշողություն» (1998), «Անթառամներ» և «Թիթեռներ» (1998), «Մեր օրերի երգը» (1998), «Մոլորակի միայնակ մարդը» (1999), «Տիրամայր» և «Խաչելություն» (2001), «Ադամ և Եվա» (2001)՝ լցված են խորունկ փիլիսոփայությամբ, մարդկային զգացմունքներով և հայկական բնության գեղեցկությամբ: Պետրոս Պետրոսյանը մնաց որպես երիտասարդ տաղանդ, որի կտավները շարունակում են ոգեշնչել սերունդներին՝ հավերժացնելով հայկական գեղանկարչության նոր ալիքը:

#### Русская версия

Молодой мастер красок и эмоций

24 декабря 1968 года в Ереване родился Петрос Акопович Петросян — армянский художник, чьи полотна стали яркими символами современного армянского искусства до его преждевременной смерти 15 декабря 2012 года. Этот талантливый художник, родившийся в семье актёров Акопа и Веры Петросян, с детства дышал миром искусства — в 1984 году окончил Художественную школу имени Акопа Коджояна и поступил в Художественное училище имени Паноса Терлемезяна, которое окончил в 1988-м. Затем с 1988 по 1994 год учился на факультете живописи Ереванской Академии художеств в мастерской профессора Мкртича Седракяна, где сформировался его уникальный стиль, полный глубоких эмоций и ярких красок. С 1998 года был членом Союза художников Армении и Международной ассоциации изобразительных искусств ЮНЕСКО, участвовал в многочисленных выставках, включая персональные в 1997-м в Музее Ерванда Кочара, в 1999-м в США, в 2000-м в Музее современного искусства и в представительстве ООН, а также групповые в Армении и на Кипре в 2002-м. Его произведения — «Вырубка деревьев» (1994), «Полдень» (1995), «Дорога» (1996), «Грусть» и «Элегия» (1997), «Маски» и «Холодная память» (1998), «Увядающие» и «Бабочки» (1998), «Песня наших дней» (1998), «Одинокий человек планеты» (1999), «Богоматерь» и «Распятие» (2001), «Адам и Ева» (2001) — наполнены глубокой философией, человеческими эмоциями и красотой армянской природы. Петрос Петросян остался как молодой талант, чьи полотна продолжают вдохновлять поколения, увековечив новую волну армянской живописи.

#### English Version

The Young Maestro of Colors and Emotions

On December 24, 1968, in Yerevan, Petros Hakobi Petrosyan was born — an Armenian artist whose canvases became vibrant symbols of contemporary Armenian art until his untimely death on December 15, 2012. This talented artist, born into the family of actors Hakob and Vera Petrosyan, breathed the world of art from childhood — graduating from the Hakob Kojoyan Art School in 1984 and entering the Panos Terlemezian Art College, which he completed in 1988. Then from 1988 to 1994, he studied at the Painting Department of the Yerevan Academy of Fine Arts in Professor Mkrtich Sedrakyan’s studio, where his unique style formed, full of deep emotions and bright colors. From 1998, he was a member of the Artists’ Union of Armenia and UNESCO’s International Association of Art, participating in numerous exhibitions, including solo ones in 1997 at the Ervand Kochar Museum, in 1999 in the USA, in 2000 at the Museum of Modern Art and the UN office, as well as group ones in Armenia and Cyprus in 2002. His works — “Tree Felling” (1994), “Noon” (1995), “Road” (1996), “Sadness” and “Elegy” (1997), “Masks” and “Cold Memory” (1998), “Withering” and “Butterflies” (1998), “Song of Our Days” (1998), “Lonely Man of the Planet” (1999), “Virgin Mary” and “Crucifixion” (2001), “Adam and Eve” (2001) — are filled with profound philosophy, human emotions, and the beauty of Armenian nature. Petros Petrosyan remained as a young talent whose canvases continue to inspire generations, eternalizing a new wave of Armenian painting.