Եվգենիա Արմանի Մեդվեդևա Բաբասյանը ծնվել է 1999 թվականի նոյեմբերի 19-ին Մոսկվայում։ Ռուս գեղասահորդուհի կանանց մենասահքում, 2016 թվականի աշխարհի և Եվրոպայի չեմպիոն, 2015 թվականի Գրան պրիի եզրափակչի հաղթող, 2016 թվականի Ռուսաստանի չեմպիոն, Ռուսաստանի սպորտի վաստակավոր վարպետ, ազատ ծրագրում համաշխարհային ռեկորդակիր, հայկական արմատներով (հայրը՝ Արման Բաբասյանը հայ գործարար է)։ Մայրը՝ Ժենյա Դևյատովան, նախկին գեղասահորդուհի։

Ավարտել է Մոսկվայի գեղասահքի «Խրուստալնի» դպրոցը, 2017 թվականից՝ Ռուսաստանի պետական ֆիզիկական կուլտուրայի, սպորտի, երիտասարդության և զբոսաշրջության պետական համալսարանի ուսանող։ 

Եվգենիա Մեդվեդևան դարձել է գեղասահքի պատմության ամենավառ աստղերից՝ իր տեխնիկայով, արտիստիզմով և «Աննա Կարենինա», «Սայլոր Մուն» ծրագրերով, որոնք դարձել են գեղասահքի դասականներ։ Նրա հայկական արմատները (հայրը՝ Արման Բաբասյան) և հայկական ազգանունը (Բաբասյան) խորհրդանշում են հայկական սփյուռքի հպարտությունը՝ ռուսական բեմում։ Մեդվեդևան հաճախ խոսել է իր հայկական ժառանգության մասին, այցելել Հայաստան և արտահայտել սեր հայ ժողովրդի նկատմամբ։ Եվգենիա Մեդվեդևան մնաց Մոսկվայից աշխարհ տանող գեղասահքի կամուրջը՝ իր սահքով, երաժշտությամբ և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայկական արյան և ռուսական գեղասահքի գեղեցկությամբ։

—

### Русский
Звезда фигурного катания с армянскими корнями

Евгения Армановна Медведева Бабасян родилась 19 ноября 1999 года в Москве, Россия. Российская фигуристка в женском одиночном катании, чемпионка мира и Европы 2016 года, победительница финала Гран-при 2015 года, чемпионка России 2016 года, заслуженный мастер спорта России, рекордсменка мира в произвольной программе, с армянскими корнями (отец — Арман Бабасян, армянский бизнесмен). Мать — Женя Девятова, бывшая фигуристка. Окончила московскую школу «Хрустальный», с 2017 года — студентка Российского государственного университета физической культуры, спорта, молодёжи и туризма.

Евгения Медведева стала одной из ярчайших звёзд фигурного катания благодаря технике, артистизму и программам «Анна Каренина», «Sailor Moon», ставшим классикой. Её армянские корни (отец Арман Бабасян) и армянская фамилия (Бабасян) символизируют гордость армянской диаспоры на русской арене. Медведева часто говорила о своём армянском наследии, посещала Армению и выражала любовь к армянскому народу. Евгения Медведева осталась мостом фигурного катания от Москвы до мира — своим катанием, музыкой и безграничной преданностью, вдохновляя поколения красотой армянской крови и русского фигурного катания.

—

### English
Figure Skating Star with Armenian Roots

Evgenia Armanovna Medvedeva Babasyan was born on November 19, 1999, in Moscow, Russia. Russian figure skater in women’s singles, 2016 World and European champion, 2015 Grand Prix Final winner, 2016 Russian champion, Honored Master of Sports of Russia, world record holder in free skating, with Armenian roots (father — Arman Babasyan, Armenian businessman). Mother — Zhenya Devyatova, former figure skater. Graduated from Moscow’s “Khrustalny” school, since 2017 — student at Russian State University of Physical Education, Sport, Youth and Tourism.

Evgenia Medvedeva became one of the brightest stars in figure skating with her technique, artistry, and programs *Anna Karenina*, *Sailor Moon*, which became classics. Her Armenian roots (father Arman Babasyan) and Armenian surname (Babasyan) symbolize the pride of the Armenian diaspora on the Russian stage. Medvedeva often spoke about her Armenian heritage, visited Armenia, and expressed love for the Armenian people. Evgenia Medvedeva remained the bridge of figure skating from Moscow to the world — with her skating, music, and boundless dedication, inspiring generations with the beauty of Armenian blood and Russian figure skating.

—



### Headlines (English)
1. Evgenia Medvedeva: Figure Skating Star with Armenian Roots 
2. Evgenia Medvedeva: World Champion and Armenian Pride 
3. Evgenia Medvedeva: Princess of the Ice *Anna Karenina* 
4. Evgenia Medvedeva: Russian Star with Babasyan Surname 
5. Evgenia Medvedeva: Armenian Voice on the Ice

Արամ Բոգոսյանը ծնվել է 1929 թվականի նոյեմբերի 17-ին Ռիո դե Ժանեյրոյում, Բրազիլիա՝ հայ ծնողների ընտանիքում, ովքեր Մալաթիայից (Թուրքիա) գաղթել էին 1915 թվականի ցեղասպանությունից հետո Լիբանան, ապա 1923 թվականին հաստատվել Բրազիլիայում։

Նրա ծնողները հայկական ծագմամբ էին, և Արամը 6 տարեկանում սկսել է լողանցքով զբաղվել Տիխուկայում՝ զուգահեռաբար խաղալով բասկետբոլ, սակայն լողը դարձել է նրա գլխավոր մարզաձևը, որտեղ նա ձեռք է բերել միջազգային ճանաչում՝ դառնալով բրազիլական լողի պիոներներից մեկը հայկական արմատներով։ 

1948 թվականի Լոնդոնի օլիմպիական խաղերում 100 մ մետր ազատ ոճով հասել է կիսաեզրափակիչ (14-րդ տեղ), իսկ 4×200 մ ազատ ոճի էստաֆետում Բրազիլիայի թիմի հետ դուրս է եկել եզրափակիչ (8-րդ տեղ), կոտրելով Բրազիլիայի ռեկորդը, որը գերազանցվել է միայն 1956 թվականին Հարոլդո Լարայի կողմից։ 1951 թվականի առաջին Պանամերիկյան խաղերում Բուենոս Այրեսում նվաճել է արծաթե մեդալ 4×200 մ ազատ ոճի էստաֆետում (Ռիկարդո Էսպերարդի, Ժոաո Գոնսալվես Ֆիլհուի և Տետսուո Օկամոտոի հետ)։ 1952 թվականի Հելսինկի օլիմպիադայում դուրս է մնացել նախնական փուլերից։ 

Ինժեներության կրթություն է ստացել, 60 տարեկանում վերադարձել լողին՝ masters կատեգորիայում, և աշխատել ընտանեկան բիզնեսում։ Մինչև 2004 թվականը շարունակել է լողել։ Արամ Բոգոսյանը մնաց Մալաթիայի հայկական արմատների բրազիլական օլիմպիական հպարտությունը՝ իր լողի ռեկորդներով, մեդալներով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին հայ-բրազիլական մշակութային կամուրջով և սպորտի հզորությամբ։

—

### Русский
Пионер плавания Бразилии

Арам Богоссиан (порт. Aram Boghossian) родился 17 ноября 1929 года в Рио-де-Жанейро, Бразилия, в семье армян из Малатьи (Турция), спасшихся от геноцида 1915 года в Ливан, а затем в 1923 году поселившихся в Бразилии. Родители армянского происхождения, Арам начал плавать в 6 лет в Тихуке, параллельно играя в баскетбол, но выбрал плавание как основной вид спорта, где добился международного признания, став одним из пионеров бразильского плавания с армянскими корнями.

На Олимпиаде 1948 года в Лондоне в 100 м вольным стилем вышел в полуфинал (14-е место), а в эстафете 4×200 м вольным стилем с командой Бразилии вышел в финал (8-е место), побив бразильский рекорд, превзойдённый лишь в 1956 году Гарольдо Ларой. На первых Панамериканских играх 1951 года в Буэнос-Айресе завоевал серебро в эстафете 4×200 м вольным стилем (с Рикардо Эсперардом, Жоао Гонсалвеш Фильо и Тэцуо Окамото). На Олимпиаде 1952 года в Хельсинки выбыл на предварительных этапах.

Окончил инженерное образование, в 60 лет вернулся к плаванию в категории masters и управляет семейным бизнесом. До 2004 года продолжал плавать. Арам Богоссиан остался олимпийской гордостью армянских корней из Малатьи — своими рекордами, медалями и безграничной преданностью, вдохновляя поколения мостом армянско-бразильской культуры и силой спорта.

—

### English
Pioneer of Brazilian Swimming

Aram Boghossian (Port. Aram Boghossian) was born on November 17, 1929, in Rio de Janeiro, Brazil, to Armenian parents from Malatya (Turkey) who fled the 1915 Genocide to Lebanon and settled in Brazil in 1923. Of Armenian origin, Aram started swimming at age 6 in Tijuca, also playing basketball, but chose swimming, achieving international recognition as one of Brazil’s swimming pioneers with Armenian roots.

At the 1948 London Olympics, in 100 m freestyle he reached semifinals (14th place), and in 4×200 m freestyle relay with the Brazilian team reached finals (8th place), breaking Brazil’s record surpassed only in 1956 by Haroldo Lara. At the first Pan American Games 1951 in Buenos Aires, won silver in 4×200 m freestyle relay (with Ricardo Esperard, João Gonçalves Filho, and Tetsuo Okamoto). At the 1952 Helsinki Olympics, eliminated in preliminaries.

Graduated in engineering, at 60 returned to swimming in masters category and manages family business. Continued swimming until 2004. Aram Boghossian remains the Olympic pride of Malatya’s Armenian roots — with his records, medals, and boundless dedication, inspiring generations as a bridge of Armenian-Brazilian culture and sports power.

—

### Португальский (бразильский вариант)
Pioneiro da natação brasileira

Aram Boghossian (port. Aram Boghossian) nasceu em 17 de novembro de 1929 no Rio de Janeiro, Brasil, filho de pais armênios de Malatya (Turquia) que fugiram do Genocídio de 1915 para o Líbano e se estabeleceram no Brasil em 1923. De origem armênia, Aram começou a nadar aos 6 anos em Tijuca, também jogando basquete, mas escolheu a natação como esporte principal, alcançando reconhecimento internacional como um dos pioneiros da natação brasileira com raízes armênias.

Nas Olimpíadas de 1948 em Londres, nos 100 m livre chegou às semifinais (14º lugar), e no revezamento 4×200 m livre com a equipe brasileira chegou à final (8º lugar), quebrando o recorde do Brasil, superado apenas em 1956 por Haroldo Lara. Nos primeiros Jogos Pan-Americanos de 1951 em Buenos Aires, conquistou prata no revezamento 4×200 m livre (com Ricardo Esperard, João Gonçalves Filho e Tetsuo Okamoto). Nas Olimpíadas de 1952 em Helsinque, foi eliminado nas eliminatórias.

Formado em engenharia, aos 60 anos voltou à natação na categoria masters e gerencia o negócio familiar. Continuou nadando até 2004. Aram Boghossian permaneceu o orgulho olímpico das raízes armênias de Malatya — com seus recordes, medalhas e dedicação ilimitada, inspirando gerações como ponte da cultura armênio-brasileira e do poder do esporte.

—

Դիեգո Արմանդո Մարադոնան ծնվել է 1960 թվականի հոկտեմբերի 30-ին Բուենոս Այրեսում, Արգենտինա։ Արգենտինացի ֆուտբոլիստ, համաշխարհահռչակ լեգենդ, աշխարհի չեմպիոն (1986), ՖԻՖԱ-ի «դարի ֆուտբոլիստ» (2000), ով իր կյանքում խոր կապեր է ունեցել հայկական համայնքի հետ՝ ֆուտբոլի, բարեգործության և անձնական հարգանքի միջոցով։

Մարադոնայի հայկական կապը սկսվել է 1996 թվականին, երբ Հայաստանի հավաքականը հյուրընկալվել է Արգենտինայում, և նրա «Բոկա Ժունիորս» ակումբը խաղացել է հայ ֆուտբոլիստների դեմ։ Դիեգոն առաջարկել է խաղալ մեկ խաղակես հայկական հավաքականի կազմում՝ ցույց տալով հարգանք։ Արամայիս Թոնոյանը հիշում է, որ Մարադոնան խաղից հետո հյուրասիրել է հայերին ռեստորան ու հայերեն «Ձեր կենաց» արտասանելով և ասել է , որ հայերն  «ամենից հարգալից պրոֆեսիոնալներն են»։ Արմեն Շահգելդյանը հիշում է, որ Մարադոնան հայկական ֆուտբոլիստներին անվանել է «հայկական եղբայրներ», պարել հայկական երաժշտության տակ և ասել. «Միայն հայերն են այսպես»։

Մարադոնայի հարգանքը հայերի նկատմամբ արտահայտվել է նաև 1981 թվականի ապրիլի 24-ին, երբ ի հիշատակ Հայոց ցեղասպանության զոհերի և ի պատիվ Նորայր Նաքիսի՝ Արգենտինայի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի անդամի, Մարադոնան դաշտ է դուրս եկել եռագույն հայկական դրոշով։ Նաքիսը, ով 1978 թվականից կազմակերպել է աշխարհի առաջնությունը, 1981-2013 թվականներին մասնակցել Ալբիսելեստեի խաղերին, 2011 թվականին դարձել ֆեդերացիայի փոխնախագահ, հետագայում՝ Ինդեպենդիենտե ակումբի փոխնախագահ և Արմենո Դեպորտիվո ակումբի նախագահ, ասել է. «Ոչ մի պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլիստ, ով ունի Մարադոնայի ներուժի 10%-ը, այդպես չէր անի, նույնիսկ եթե խնդրեին։ Մարադոնան գիտակցաբար գնաց այդ քայլին, քանի որ հարգում է հայերին և գիտի Հայաստանի մասին»։

Մարադոնան շարունակել է աջակցել հայկական համայնքին, մասնակցել ցեղասպանության հիշատակի միջոցառումներին, իսկ 2018 թվականին Երևանում հանդիպել հայ ֆուտբոլիստներին՝ ասելով, որ «հայերը ֆուտբոլում կռվում են հոգով»։ 2020 թվականի մահից հետո հայ ֆուտբոլիստները հարգանքի տուրք են մատուցել նրան՝ հիշելով 1996-ի ջերմությունը և 1981-ի դրոշը։ Մարադոնան հայերի համար խորհրդանիշ է հարգանքի, որը գերազանցում է սպորտը՝ ցույց տալով ֆուտբոլի կամրջող ուժը, և նրա հիշատակը ոգեշնչում է հայ ֆուտբոլիստներին։

—

### Русский
Диего Марадона, Армения и армяне

Диего Армандо Марадона родился 30 октября 1960 года в Буэнос-Айресе, Аргентина. Аргентинский футболист, всемирная легенда, чемпион мира (1986), лучший футболист XX века по версии ФИФА (2000), чья жизнь была тесно связана с армянами через футбол, благотворительность и личное уважение. Связь Марадоны с армянами началась в 1996 году во время турне сборной Армении по Латинской Америке, когда его «Бока Хуниорс» сыграл с армянами. Диего предложил провести один тайм за сборную Армении, показав уважение. Арамаис Тоноян вспоминает тост на армянском «За вас» и слова о том, что армяне  — «самые уважительные профессионалы». Армен Шахгельдян помнит, как Марадона называл армян «армянскими братьями», танцевал под армянскую музыку и говорил: «Только армяне так могут».

Уважение Марадоны к армянам проявилось 24 апреля 1981 года, когда в память о жертвах Геноцида армян и в честь Норайра Накиса — члена Федерации футбола Аргентины — он вышел на поле с трёхцветным армянским флагом. Накис, организатор ЧМ-1978, участник матчей Альбиселесте в 1981–2013 годах, вице-президент федерации (2011), позже вице-президент «Индепендьенте» и президент «Армено Депортиво», сказал: «Ни один профессионал с 10% потенциала Марадоны не сделал бы этого, даже по просьбе. Марадона сделал сознательно, потому что уважает армян и знает об Армении».

Марадона продолжал поддерживать армянскую общину, участвовал в мероприятиях памяти геноцида, а в 2018 году в Ереване сказал, что «армяне играют в футбол душой». После смерти в 2020 году армянские футболисты почтили его, вспомнив 1996 год и флаг 1981-го. Для армян Марадона — символ уважения за пределами спорта, мост между народами, и его память вдохновляет армянских футболистов.

—

### English
Diego Maradona, Armenia, and Armenians

Diego Armando Maradona was born on October 30, 1960, in Buenos Aires, Argentina. Argentine footballer, global legend, world champion (1986), FIFA’s Player of the 20th Century (2000), whose life was deeply connected to Armenians through football, charity, and personal respect. Maradona’s Armenian ties began in 1996 during Armenia’s Latin American tour, when his “Boca Juniors” played against Armenians. He offered to play one half for Armenia, showing respect. Aramayis Tonoyan recalls the Armenian toast “To You” and Maradona’s words that Armenians are “the most respectful professionals.” Armen Shahgeldyan remembers Maradona calling Armenians “Armenian brothers,” dancing to Armenian music, and saying: “Only Armenians can do this.”

Maradona’s respect peaked on April 24, 1981, when, in memory of Armenian Genocide victims and honoring Norayr Nakis — a member of Argentina’s Football Federation — he took the field with the tricolor Armenian flag. Nakis, organizer of the 1978 World Cup, involved in Albiceleste matches from 1981–2013, vice-president of the federation (2011), later vice-president of Independiente and president of Armenio Deportivo, said: “No professional with 10% of Maradona’s potential would do this, even if asked. Maradona did it consciously because he respects Armenians and knows about Armenia.”

Maradona continued supporting the Armenian community, attending genocide commemorations, and in 2018 in Yerevan said Armenians “play football with soul.” After his 2020 death, Armenian footballers honored him, recalling 1996 warmth and the 1981 flag. For Armenians, Maradona is a symbol of respect beyond sport, a bridge between peoples, and his memory inspires Armenian footballers.

—

Ժան Ջորկաեֆը (ֆր.՝ Jean Djorkaeff) ծնվել է 1939 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Շարվիեում, Իզեր, Ֆրանսիա։ Ֆրանսիացի ֆուտբոլիստ, մարզիչ, հայ-կալմիկ-լեհ ծագմամբ։ 1960-ականներին նշանակալի դերակատար է եղել ֆրանսիական ֆուտբոլում՝ լինելով Ֆրանսիայի ազգային հավաքականի ավագը։

Մասնակցել է 1966 թվականի Անգլիայի աշխարհի առաջնությանը, երկու անգամ ճանաչվել Ֆրանսիայի լավագույն ֆուտբոլիստ։ Ֆրանսիայի կրկնակի գավաթակիր է՝ 1964 թվականին «Լիոնի» և 1969 թվականին «Մարսելի» կազմում։ Ֆրանսիայի հավաքականում անցկացրել է 48 հանդիպում, խփել 3 գոլ, մասնակցել Լև Յաշինի հրաժեշտի խաղին։

Ժան Ջորկաեֆի հայրը՝ Արմադիկ Ջորկաեֆը, կալմիկ էր՝ Ռուսաստանից արտագաղթած, իսկ մայրը՝ լեհուհի։ Ժանն ամուսնացել է հայուհի Մարի Օհանյանի հետ, և նրանց որդիներից Յուրի Ջորկաեֆը դարձել է աշխարհի և Եվրոպայի չեմպիոն Ֆրանսիայի հավաքականի կազմում (82 խաղ)։ Նրանք ունեն ևս երկու որդի՝ Դենի և Միշա։ Ժանը հայկական սփյուռքի կարևոր դեմք է, քանի որ նրա ընտանիքը կապել է հայկական մշակույթը ֆրանսիական ֆուտբոլի հետ։ Նա աջակցել է հայկական համայնքին Ֆրանսիայում, մասնակցել հայկական միջոցառումներին։ Նրա որդի Յուրին, ով ժառանգել է հայկական արմատները, խոսել է իր հայկական ծագման մասին՝ ընդգծելով ընտանիքի կապը Հայաստանի հետ։ Ժան Ջորկաեֆի կարիերան և ընտանիքը խորհրդանշում են հայ սփյուռքի հաջողությունը՝ միավորելով սպորտը, մշակույթը և ինքնությունը։

—

### Русский
Французский футболист

Жан Джоркаефф (фр. Jean Djorkaeff) родился 27 октября 1939 года в Шарвьё, Изер, Франция. Французский футболист и тренер армянско-калмыцко-польского происхождения. В 1960-е годы был значимым игроком французского футбола, капитаном сборной Франции, участником чемпионата мира 1966 года в Англии, дважды признан лучшим футболистом Франции. Двукратный обладатель Кубка Франции: в 1964 году с «Лионом» и в 1969 году с «Марселем». За сборную Франции провёл 48 матчей, забил 3 гола, участвовал в прощальном матче Льва Яшина.

Его отец, Армадик Джоркаефф, был калмыком, эмигрировавшим из России, а мать — полькой. Жан женился на армянке Мари Оганян, их сын Юрий Джоркаефф стал чемпионом мира и Европы в составе сборной Франции (82 матча). У Жана и Мари есть ещё два сына — Дени и Миша. Жан — важная фигура армянской диаспоры, его семья связала армянскую культуру с французским футболом. Он поддерживал армянскую общину во Франции, участвовал в армянских мероприятиях. Его сын Юрий, унаследовавший армянские корни, говорил о своём армянском происхождении, подчёркивая связь семьи с Арменией. Карьера и семья Жана Джоркаеффа символизируют успех армянской диаспоры, объединяя спорт, культуру и идентичность.

—

### English
French Footballer

Jean Djorkaeff (fr. Jean Djorkaeff) was born on October 27, 1939, in Charvieu, Isère, France. A French footballer and coach of Armenian-Kalmyk-Polish descent. In the 1960s, he was a prominent figure in French football, captain of the French national team, participant in the 1966 World Cup in England, and twice named France’s best footballer. He won the French Cup twice: in 1964 with Lyon and in 1969 with Marseille. Played 48 matches for France, scoring 3 goals, and participated in Lev Yashin’s farewell match.

His father, Armadik Djorkaeff, was a Kalmyk who emigrated from Russia, and his mother was Polish. Jean married Armenian Marie Ohanian, and their son Youri Djorkaeff became a world and European champion with France (82 matches). Jean and Marie also have two other sons, Denis and Micha. Jean is a significant figure in the Armenian diaspora, as his family bridged Armenian culture with French football. He supported the Armenian community in France and participated in Armenian events. His son Youri, inheriting Armenian roots, has spoken about his Armenian heritage, emphasizing the family’s connection to Armenia. Jean Djorkaeff’s career and family symbolize the success of the Armenian diaspora, uniting sport, culture, and identity.

—

### Français
Footballeur français

Jean Djorkaeff (fr. Jean Djorkaeff) est né le 27 octobre 1939 à Charvieu, Isère, France. Footballeur et entraîneur français d’origine arménienne, kalmouk et polonaise. Dans les années 1960, il était une figure majeure du football français, capitaine de l’équipe nationale de France, participant à la Coupe du monde 1966 en Angleterre, et nommé deux fois meilleur footballeur de France. Il a remporté la Coupe de France à deux reprises : en 1964 avec Lyon et en 1969 avec Marseille. Il a disputé 48 matchs pour la France, marquant 3 buts, et a participé au match d’adieu de Lev Yachine.

Son père, Armadik Djorkaeff, était un Kalmouk émigré de Russie, et sa mère était polonaise. Jean a épousé l’Arménienne Marie Ohanian, et leur fils Youri Djorkaeff est devenu champion du monde et d’Europe avec la France (82 matchs). Jean et Marie ont également deux autres fils, Denis et Micha. Jean est une figure importante de la diaspora arménienne, sa famille ayant relié la culture arménienne au football français. Il a soutenu la communauté arménienne en France et a participé à des événements arméniens. Son fils Youri, héritier des racines arméniennes, a parlé de son ascendance arménienne, soulignant le lien de la famille avec l’Arménie. La carrière et la famille de Jean Djorkaeff symbolisent le succès de la diaspora arménienne, unissant sport, culture et identité.

—

### Калмыцки
Французский футболист

Жан Джоркаефф (фр. Jean Djorkaeff) родился 27 октября 1939 года в Шарвьё, Изер, Франция. Французский футболист и тренер армян-калмык-поляк происхожденийн. 1960-ч годудт Францин футболын тодлгч болв, Францин национальн багин капитан болв, 1966-ч году Англид болсн дэлхийн чемпионатт орлцв, хойр уда Францин хамгийн шовр футболист болв. Францин цом хойр уда хожв: 1964-ч году «Лион» багт, 1969-ч году «Марсель» багт. Францин багт 48 тоглов, 3 гол хавт, Лев Яшинин хайрлсн тогловт орлцв.

Тедн эцкнь, Армадик Джоркаефф, Ороснас бослгч калмык болв, эжинь поляк болв. Жан армян Мари Оганянт гергц болв, тедн хёвюн Юрий Джоркаефф Францин багт дэлхийн болн Европин чемпион болв (82 тоглов). Жан болн Маринь өөр хойр хёвюн бий — Денис болн Миша. Жан — армян диаспорин тодлгч хүн, тедн герин армян культурн Францин футболт холвв. Францын армян общинас туслав, армян мероприятид орлцв. Тедн хёвюн Юрий, армян удмин унрсн, армян өвкн тускар ярьв, герин Арменин холвсныг тодлв. Жан Джоркаеффин карьерин болн герин армян диаспорин амжлт болн, спорт, культурн болн идентичн нэгтгдг.

—

Անդրեյ Նիկոլայի Մովսեսյանը ծնվել է 1975 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Մոսկվայում, ԽՍՀՄ։ Ռուս ծագմամբ հայ ֆուտբոլիստ, կիսապաշտպան, Ռուսաստանի և Հայաստանի ազգային հավաքականների խաղացող։

Ծնվել է Ռուսաստանում, սակայն հայկական արմատներով, և իր կարիերան կապել է հայկական ֆուտբոլի հետ՝ խաղալով Հայաստանի հավաքականում 18 խաղ, խփելով 2 գոլ, սկսած Լիտվայի հետ ընկերական խաղից։ Մոսկվայի «Սպարտակի» սան էր, խաղացել է երկրորդ թիմում, ապա տարբեր ակումբներում բարձրագույն, առաջին, երկրորդ և երրորդ դիվիզիոններում, այդ թվում՝ «Լոկոմոտիվ Մոսկվայում» (142 խաղ, 20 գոլ Ռուսաստանի Պրեմիեր լիգայում), «Թերեկում» (2007 թվականի առաջին դիվիզիոնի արծաթ) և «Ավանգարդ Պոդոլսկում» (2009-2010)։ Ռուսաստանի հավաքականի պատանեկան կազմում խաղացել է, ապա անցել Հայաստանի հավաքական՝ ցույց տալով իր հայկական ինքնությունը ֆուտբոլի միջոցով։ Մասնակցել է ՈՒԵՖԱ գավաթին ԲԿՄԱ-ի կազմում (2 խաղ)։ Ֆուտբոլի կարիերան ավարտել է 2010 թվականին, դառնալով Ռուսաստանի Պրեմիեր լիգայի արծաթե մեդալակիր «Լոկոմոտիվի» կազմում (1998) և «Թերեկի» կազմում (2007)։ Անդրեյ Մովսեսյանը հայկական սփյուռքի հաջողության խորհրդանիշ է, նրա խաղը կամրջել է ռուս և հայ ֆուտբոլը՝ ոգեշնչելով երիտասարդ սերունդներին հայկական արմատներով ֆուտբոլային փառքի հասնելուն։

—

### Русский
Русско-армянский футболист

Андрей Николаевич Мовсисян родился 27 октября 1975 года в Москве, СССР. Русско-армянский футболист, полузащитник, игрок сборных России и Армении. Родился в России, но с армянскими корнями, и связал карьеру с армянским футболом, сыграв за сборную Армении 18 матчей и забив 2 гола, начиная с товарищеского матча с Литвой. Воспитанник «Спартака» Москва, играл за вторую команду, затем в различных клубах высшей, первой, второй и третьей лиг, включая «Локомотив» Москва (142 матча, 20 голов в Российской Премьер-лиге), «Терек» (серебро Первой лиги 2007) и «Авангард» Подольск (2009–2010). Играл за юношескую сборную России, затем перешёл в сборную Армении, демонстрируя свою армянскую идентичность через футбол. Участвовал в Кубке УЕФА с БКМА (2 матча). Завершил карьеру в 2010 году, став серебряным призёром Российской Премьер-лиги с «Локомотивом» (1998) и Первой лиги с «Тереком» (2007). Андрей Мовсисян — символ успеха армянской диаспоры, его игра связала русский и армянский футбол, вдохновляя новое поколение на футбольную славу с армянскими корнями.

—

### English
Russian-Armenian Footballer

Andrey Nikolayevich Movsisyan was born on October 27, 1975, in Moscow, USSR. Russian-Armenian footballer, midfielder, player for the national teams of Russia and Armenia. Born in Russia but with Armenian roots, he tied his career to Armenian football, playing 18 matches for Armenia and scoring 2 goals, starting with a friendly against Lithuania. A youth product of Spartak Moscow, he played for the second team, then in various clubs in the top, first, second, and third divisions, including Lokomotiv Moscow (142 matches, 20 goals in the Russian Premier League), Terek (silver in First Division 2007), and Avangard Podolsk (2009–2010). Played for Russia’s youth team, then switched to Armenia, showcasing his Armenian identity through football. Participated in UEFA Cup with BKMA (2 matches). Retired in 2010, winning silver in the Russian Premier League with Lokomotiv (1998) and First Division with Terek (2007). Andrey Movsisyan is a symbol of Armenian diaspora success; his play bridged Russian and Armenian football, inspiring the next generation to reach football glory with Armenian roots.

—

Արսեն Չիլինգարյանը ծնվել է 1965 թվականի հոկտեմբերի 12-ին հայտնի ֆուտբոլիստ: Նրա անունը փայլում է հայկական ֆուտբոլի պատմության մեջ՝ որպես Երևանի «Արարատ» ակումբի խիզախ խաղացող, ով չորս մրցաշրջան անցկացրեց ԽՍՀՄ բարձրագույն խմբում:

Նրա կարիերան, սակայն, ողբերգականորեն ընդհատվեց 1987 թվականի նոյեմբերի 8-ին Խարկովում՝ «Մետալիստ» ակումբի դեմ խաղի ժամանակ: Տանտերերի խաղացող Վիկտոր Վաշչենկոյի կողմից հասցված ծանր վնասվածքը ստիպեց Չիլինգարյանին վաղաժամ ավարտել խաղացողի կարիերան: 
Այդուհանդերձ, Արսենը չհանձնվեց: Նա իր կիրքն ու նվիրվածությունը ֆուտբոլին փոխանցեց մարզչական աշխատանքին՝ գլխավորելով հայկական «Վան», «Գանձասար», «Արմավիր», «Կոտայք» և «Ուլիս» ակումբները, ինչպես նաև Հայաստանի պատանեկան հավաքականը: Նրա ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել երիտասարդ ֆուտբոլիստներին: Չիլինգարյանը հեռացավ կյանքից ընդամենը 48 տարեկանում, սակայն նրա լույսը մնում է հայկական սպորտի երկնակամարում: 

Путь Рыцаря Футбола
12 октября 1965 года родился Арсен Чилингарян — выдающийся футболист. Его имя золотыми буквами вписано в историю армянского футбола. Чилингарян провел четыре сезона в высшей лиге СССР, защищая цвета ереванского «Арарата». Однако его карьера трагически оборвалась 8 ноября 1987 года в Харькове, во время матча с «Металлистом». Игрок хозяев Виктор Ващенко нанес Чилингаряну тяжелейшую травму, после которой Арсену пришлось завершить карьеру игрока. 
Но дух Чилингаряна остался несгибаемым. Он посвятил себя тренерской работе, возглавив армянские клубы «Ван», «Гандзасар», «Армавир», «Котайк» и «Улисс», а также юношескую сборную Армении. Его труд и страсть к футболу вдохновляли новое поколение спортсменов. Арсен ушел из жизни в возрасте 48 лет, но его наследие продолжает сиять в мире армянского спорта. 

The Journey of a Football Knight

On October 12 , 1965 , was born Arsen Chilingaryan, a renowned footballer, passed away. His name shines brightly in the annals of Armenian football as a valiant player for Yerevan’s “Ararat,” where he competed for four seasons in the Soviet Top League. Tragically, his playing career was cut short on November 8, 1987, in Kharkiv during a match against “Metalist.” A severe injury inflicted by home team player Viktor Vashchenko forced Chilingaryan to retire from the pitch. 
Yet, Arsen’s passion for football never wavered. He transitioned into coaching, leading Armenian clubs such as “Van,” “Gandzasar,” “Armavir,” “Kotayk,” and “Ulisses,” as well as the Armenian youth national team. His dedication inspired countless young athletes. Chilingaryan left this world at just 48 years old, but his legacy endures as a beacon in Armenian sports.

Արսեն Ավետիսյանը ծնվել է 1973 թվականի հոկտեմբերի 8-ին Երևանում, Հայկական ԽՍՀ, ԽՍՀՄ։ Հայ ֆուտբոլիստ, հարձակվող, Հայաստանի 1994 թվականի լավագույն ֆուտբոլիստ։

1994-1995 թվականների Հայաստանի առաջնությունում խփել է 39 գնդակ՝ դառնալով ոսկե խաղակոշիկի հավակնորդ, սակայն չի ստացել մրցանակը, քանի որ մրցանակի հանձնման արարողակարգը ընդհատվել էր 1991 թվականին և վերսկսվել միայն 1996-1997 թվականների առաջնությունում։ Ավետիսյանի խաղը առանձնանում էր գոլ խփելու բացառիկ կարողությամբ, ինչը նրան դարձրեց հայկական ֆուտբոլի նշանավոր դեմքերից մեկը։ Նրա 39 գոլը մեկ մրցաշրջանում մնում է հայկական ֆուտբոլի պատմության կարևոր ռեկորդներից մեկը, և նրա ներդրումը Հայաստանի ֆուտբոլի զարգացման գործում անգնահատելի է։ Ավետիսյանի կարիերան ոգեշնչում է երիտասարդ ֆուտբոլիստների համար, և նրա անունը մնում է հայկական սպորտի պատմության մեջ։

### Русский
Рекордсмен армянского футбола 

Арсен Аветисян родился 8 октября 1973 года в Ереване, Армянская ССР, СССР. Армянский футболист, нападающий, лучший футболист Армении 1994 года. В сезоне 1994–1995 годов чемпионата Армении забил 39 голов, став претендентом на «Золотую бутсу», но не получил награду, так как церемония вручения была приостановлена в 1991 году и возобновилась только в сезоне 1996–1997 годов. Игра Аветисяна отличалась исключительной способностью забивать голы, что сделало его одной из знаковых фигур армянского футбола. Его 39 голов за сезон остаются одним из значимых рекордов в истории армянского футбола, а вклад в развитие армянского спорта неоценим. Карьера Аветисяна вдохновляет молодых футболистов, и его имя остаётся в истории армянского спорта.

### English
Record Holder of Armenian Football 

Arsen Avetisyan was born on October 8, 1973, in Yerevan, Armenian SSR, USSR. An Armenian footballer, forward, and the best footballer in Armenia in 1994. During the 1994–1995 Armenian Premier League season, he scored 39 goals, becoming a contender for the Golden Boot, but did not receive it as the award ceremony was suspended in 1991 and resumed only in the 1996–1997 season. Avetisyan’s game was distinguished by his exceptional goal-scoring ability, making him one of the prominent figures in Armenian football. His 39 goals in a single season remain one of the significant records in Armenian football history, and his contribution to the development of Armenian sports is invaluable. Avetisyan’s career continues to inspire young footballers, and his name endures in the history of Armenian sports.

Սամվել Ռուբիկի Մնացյանը մահացել է 2019 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Ֆրայբուրգ-իմ-Բրայսգաուում, Գերմանիա, 29 տարեկանում, օնկոլոգիական հիվանդության հետևանքով։ Ռուս հոկեյիստ էր, պաշտպան, Օմսկի հոկեյի դաստիարակ, իր եղբայր Դավիթ Մնացյանի նման հոկեյիստ։

Ծնվել է 1990 թվականի մարտի 5-ին Օմսկում, Ռուսաստան։ Ուսումնասիրել է Օմսկի «Ավանգարդ» ակումբի երիտասարդական և պատանեկան թիմերում, սակայն չի կարողացել հասնել հիմնական կազմին։ 2010-2011 մրցաշրջանում խաղացել է չեխական «Կլադնո» թիմում, 7 խաղում չի հավաքել միավոր։ 2011 թվականին տեղափոխվել է Ղազախստան՝ «Արլան» թիմում, ապա «Բարիս» ակումբում (2012-2013)։ 2013 թվականին միացել է Նիժնի Նոգոռոդի «Նեֆտխիմիկ»-ին, խաղացել ՎՀԼ-ում «Մոլոտ-Պրիկամյե» (Պերմ) և «Նեֆտյանիկ» (Ալմետևսկ) թիմերում։ 2015 թվականի հունվարի 25-ին ստորագրել է «Ադմիրալ» ակումբի հետ (Վլադիվոստոկ), 2018 թվականին միացել «Սիբիր» թիմին (Նովոսիբիրսկ)։ 2018 թվականի օգոստոսին ախտորոշվել է օնկոլոգիական հիվանդություն, որը պահանջել է անմիջական բուժում։ 2018 թվականի խաղի ժամանակ ստացած հարվածը հանգեցրել է ուղեղիկի ուռուցքի, որը տարածվել էր լյարդին և միզահեռացման համակարգին։ Մնացյանի պայքարը հիվանդության դեմ աջակցություն է գտել հոկեյի համայնքից, սակայն նա մահացել է 2019 թվականի հոկտեմբերի 5-ին Գերմանիայում, որտեղ բուժվում էր։ Պատվահարգանքի տուրք է մատուցվել Օմսկի «Ավանգարդ» ակումբի կողմից, որտեղ հիշատակվել է նրա ջերմ հիշատակը որպես մարտական և ընկերական խաղացող։ Մնացյանի մահը խոր վշտ է հանգեցրել ռուս հոկեյի համայնքում, և նրա հիշատակը պահպանվում է որպես երիտասարդ տաղանդի կորուստ։

### Русский
Российский хоккеист армянин , талант Омска

Самвел Рубикович Мнацян умер 5 октября 2019 года в Фрайбурге-на-Брайсгау, Германия, в возрасте 29 лет, от онкологического заболевания. Российский хоккеист, защитник, воспитанник омского хоккея. Брат Давида Мнацяна, также хоккеиста. Родился 5 марта 1990 года в Омске, Россия. Начал карьеру в омском «Авангарде», играя в юношеских и молодёжных командах, но не смог пробиться в основной состав. В сезоне 2010/11 провёл сезон в молодёжной команде «Омские ястребы», затем перешёл в чешский «Кладно» из экстралиги, где в 7 матчах не набрал очков.

Из Чехии перебрался в Казахстан, в «Арлан» из Кокшетау. Дебютировал в чемпионате Казахстана в 2011 году. На следующий сезон подписал контракт со столичным «Барысом» из КХЛ. Спустя год, в 2013 году, присоединился к нижнекамскому «Нефтехимику» и провёл два сезона в ВХЛ, выступая за пермский «Молот-Прикамье» и альметьевский «Нефтяник». 25 июня 2015 года подписал контракт с «Адмиралом» Владивосток. В 2018 году стал игроком «Сибири».

В августе 2018 года у Мнацяна диагностировано онкологическое заболевание, требующее немедленного лечения. Во время матча он получил удар в спину, что привело к опухоли на шестом позвонке, перешедшей в злокачественную форму с метастазами в печень и мочевыводящие пути. Борьба с болезнью вызвала поддержку хоккейного сообщества, но он скончался 5 октября 2019 года в Германии, где проходил лечение. В Омске «Авангард» почтил его память как боевого и дружелюбного игрока. Смерть Мнацяна стала глубоким ударом для российского хоккея, и его память сохраняется как потеря молодого таланта.

### English
Fighting Defender in the KHL

Samvel Rubikovich Mnatsyan died on October 5, 2019, in Freiburg im Breisgau, Germany, at the age of 29, from an oncological disease. A Russian hockey player and defenseman, he was a product of Omsk hockey. Brother of David Mnatsyan, also a hockey player. Born on March 5, 1990, in Omsk, Russia. He began his career with Omsk’s “Avangard,” playing in junior and youth teams but never breaking into the main squad. In the 2010/11 season, he played for the youth team “Omskie Yastreby,” then moved to Czech Extraliga’s “Kladno,” where he scored no points in 7 games.

From the Czech Republic, he went to Kazakhstan, joining “Arlan” in Kokchetau. He debuted in the Kazakhstan Championship in 2011. The next season, he signed with Astana’s “Barys” in the KHL. In 2013, he joined Nizhny Novgorod’s “Neftekhimik” and spent two seasons in the VHL, playing for Perm’s “Molot-Prikamye” and Almetyevsk’s “Neftekhimik.” On June 25, 2015, he signed with Vladivostok’s “Admiral.” In 2018, he joined “Siberia.”

In August 2018, Mnatsyan was diagnosed with an oncological disease requiring immediate treatment. A match injury led to a tumor on the sixth vertebra, which became malignant with metastases to the liver and urinary tract. His battle against the disease garnered support from the hockey community, but he passed away on October 5, 2019, in Germany. Omsk’s “Avangard” honored him as a combative and friendly player. Mnatsyan’s death was a profound loss to Russian hockey, remembered as the passing of a young talent.

Հովհաննես Հարությունի Զանազանյանը մահացել է 2015 թվականի հոկտեմբերի 4-ին Երևանում, Հայաստան, ծանր և երկարատև հիվանդությունից հետո։ Խորհրդային և հայ ֆուտբոլիստ, հարձակվող, սպորտի վարպետ (1970), միջազգային կարգի սպորտի վարպետ (1972)։ Ծնվել է 1946 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Աթենքում, Հունաստան։

1971 թվականին ավարտել է Հայկական գյուղատնտեսական ինստիտուտը, իսկ 1977 թվականին՝ Երևանի պետական համալսարանը։ Ֆուտբոլ սկսել է խաղալ 1959 թվականին Երևանի «Սպարտակ» ակումբում՝ մարզիչ Ղազարոս Թեքնեջյանի գլխավորությամբ։ 1965 թվականին տեղափոխվել է Ղափանի «Լեռնագործ», որտեղ դարձել է թիմի լավագույն ռմբարկուն ԽՍՀՄ առաջնության երկրորդ խմբի «Բ» դասում։ 1966 թվականին միացել է Երևանի «Արարատ» ակումբին (ավագ մարզիչ՝ Ա. Ֆալյան), որտեղ խաղացել է մինչև 1975 թվականը։ ԽՍՀՄ առաջնության բարձրագույն խմբում անցկացրել է 243 խաղ, խփել 56 գոլ, դարձել ԽՍՀՄ չեմպիոն (1973), գավաթակիր (1973, 1975) և արծաթե մեդալակիր։ Եղել է «Արարատ»-ի անփոխարինելի ավագը։ 1976 թվականին խաղացել է Մոսկվայի «Սպարտակում», իսկ կարիերան ավարտել է ՖԻՄԱ և «Ղարաբաղ» ակումբներում։ 1971-1972 թվականներին հանդես է եկել ԽՍՀՄ հավաքականում և 1972 թվականին Մյունխենի օլիմպիական խաղերում նվաճել բրոնզե մեդալ։ Մարզչական կարիերայի ընթացքում ղեկավարել է Բեյրութի ՀՄԸՄ-ն, Հայաստանի երիտասարդական հավաքականը, «Սպարտակ» և «Բանանց» ակումբները։ 2005 թվականից եղել է «Բանանց»-ի փոխնախագահ։ Զբաղեցրել է Ճարտարապետության և շինարարության Հայաստանի ազգային համալսարանի ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի ամբիոնի վարիչի պաշտոնը։ 2009 թվականին նշանակվել է ՀՀ Հանրային խորհրդի անդամ։ Պարգևատրվել է Հայաստանի Հանրապետության ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի վաստակավոր գործիչ կոչմամբ (2011) և «Հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար» 1-ին աստիճանի մեդալով (2013)։ Զանազանյանի նվաճումները ներառում են ԽՍՀՄ չեմպիոնի տիտղոս (1973), ԽՍՀՄ գավաթ (1973, 1975), օլիմպիական բրոնզե մեդալ (1972), ինչպես նաև մարզչական գործունեության ընթացքում «Բանանց»-ի հետ ՀՀ առաջնության բրոնզե (2001) և արծաթե (2003) մեդալներ։ Նրա մահը մեծ կորուստ էր հայկական ֆուտբոլի համար, և նրա ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել սերունդներին։

### Русский
Легендарный капитан «Арарата»

Оганес Арутюнович Заназанян умер 4 октября 2015 года в Ереване, Армения, после тяжелой и продолжительной болезни. Советский и армянский футболист, нападающий, мастер спорта (1970), мастер спорта международного класса (1972). Родился 10 декабря 1946 года в Афинах, Греция. В 1971 году окончил Армянский сельскохозяйственный институт, а в 1977 году — Ереванский государственный университет. Начал заниматься футболом в 1959 году в ереванском «Спартаке» под руководством тренера Газара Текнеджяна. В 1965 году перешёл в капанский «Лернагорц», где стал лучшим бомбардиром в классе «Б» второй группы чемпионата СССР. В конце сезона 1966 года присоединился к ереванскому «Арарату» (главный тренер А. Фалян), где выступал до 1975 года. В высшей лиге чемпионата СССР провёл 243 матча, забил 56 голов, стал чемпионом СССР (1973), обладателем Кубка СССР (1973, 1975) и серебряным призёром. Был незаменимым капитаном «Арарата». В 1976 году играл за московский «Спартак», а карьеру завершил в клубах ФИМА и «Карабах». В 1971–1972 годах выступал за сборную СССР, завоевав бронзовую медаль на Олимпийских играх 1972 года в Мюнхене. Как тренер руководил бейрутским ОМА, молодёжной сборной Армении, клубами «Спартак» и «Бананц». С 2005 года занимал пост вице-президента «Бананца». Был заведующим кафедрой физической культуры и спорта Национального университета архитектуры и строительства Армении. В 2009 году назначен членом Общественного совета Армении. Награждён званием заслуженного деятеля физической культуры и спорта Армении (2011) и медалью «За заслуги перед Отечеством» 1-й степени (2013). Его достижения включают титул чемпиона СССР (1973), Кубок СССР (1973, 1975), олимпийскую бронзу (1972), а также бронзовую (2001) и серебряную (2003) медали чемпионата Армении с «Бананцем» в качестве тренера. Смерть Заназаняна стала большой утратой для армянского футбола, а его наследие продолжает вдохновлять поколения.

### English
Devoted to Armenian Football

Hovhannes Harutyuni Zanazanyan passed away on October 4, 2015, in Yerevan, Armenia, after a long and severe illness. A Soviet and Armenian footballer, forward, Master of Sports (1970), and International Master of Sports (1972). Born on December 10, 1946, in Athens, Greece. He graduated from the Armenian Agricultural Institute in 1971 and Yerevan State University in 1977. He began playing football in 1959 with Yerevan’s “Spartak” under coach Ghazaros Teknejyan. In 1965, he joined Kapan’s “Lernagorts,” becoming the top scorer in the USSR Championship’s Second Group, Class B. At the end of the 1966 season, he moved to Yerevan’s “Ararat” (head coach A. Falyun), where he played until 1975. In the USSR Premier League, he played 243 matches, scored 56 goals, and won the USSR Championship (1973), the USSR Cup (1973, 1975), and a silver medal. He was the indispensable captain of “Ararat.” In 1976, he played for Moscow’s “Spartak,” and ended his career with FIMA and “Karabakh” clubs. From 1971 to 1972, he played for the USSR national team, earning a bronze medal at the 1972 Munich Olympics. As a coach, he led Beirut’s Homenmen, Armenia’s youth team, and the “Spartak” and “Banants” clubs. From 2005, he served as vice-president of “Banants.” He was head of the Physical Culture and Sports Department at Armenia’s National University of Architecture and Construction. In 2009, he was appointed a member of Armenia’s Public Council. He was awarded the title of Honored Figure of Physical Culture and Sports of Armenia (2011) and the Medal “For Services to the Homeland” 1st Degree (2013). His achievements include the USSR Championship title (1973), USSR Cup (1973, 1975), Olympic bronze (1972), and, as a coach, bronze (2001) and silver (2003) medals in the Armenian Premier League with “Banants.” Zanazanyan’s death was a significant loss for Armenian football, and his legacy continues to inspire generations.

Ստեփան Մաիլի Մարյանյանը ծնվել է 1991 թվականի սեպտեմբերի 21-ին Դինսկայայում, Կրասնոդարի երկրամաս, ՌԽՖՍՀ, ԽՍՀՄ։ Հայ հունահռոմեական ոճի ըմբշամարտիկ է, ով միջազգային մրցաշարերում ներկայացնում է Ռուսաստանը։

2013 թվականին դարձել է հունահռոմեական ըմբշամարտի աշխարհի առաջնության հաղթող։ 2015 թվականին զբաղեցրել է երկրորդ տեղը Ռուսաստանի ազգային հունահռոմեական ըմբշամարտի մրցաշարում։ Նույն թվականին Բաքվում անցկացված Եվրոպական խաղերում նվաճել է ոսկե մեդալ 59 կգ քաշային կարգում՝ դառնալով Ռուսաստանի համար առաջին ոսկե մեդալակիրը Եվրոպական խաղերում։ 2018 թվականին ճանաչվել է աշխարհի չեմպիոն 63 կգ քաշային կարգում։ Մարյանյանի ձեռքբերումները նշանակալի ներդրում են հայկական սպորտի ժառանգության մեջ՝ չնայած նա ներկայացնում է Ռուսաստանը։

### Русский

Армянский борец, представляющий Россию, получил золотую медаль от Алиева в Баку

Степан Маилович Марьянян родился 21 сентября 1991 года в станице Динская, Краснодарский край, РСФСР, СССР. Армянский борец греко-римского стиля, выступающий за Россию на международных турнирах. В 2013 году стал чемпионом мира по греко-римской борьбе. В 2015 году занял второе место на национальном чемпионате России по греко-римской борьбе. В том же году на Европейских играх в Баку завоевал золотую медаль в весовой категории 59 кг, став первым обладателем золотой медали для России на этих играх. В 2018 году стал чемпионом мира в весовой категории 63 кг. Достижения Марьяна являются значительным вкладом в наследие армянского спорта, несмотря на то, что он представляет Россию.

### English

Armenian wrestler representing Russia receives gold medal from Aliyev in Baku

Stepan Mailovich Maryanyan was born on September 21, 1991, in Dinskaya, Krasnodar Krai, RSFSR, USSR. An Armenian Greco-Roman wrestler, he represents Russia in international tournaments. In 2013, he won the World Championship in Greco-Roman wrestling. In 2015, he took second place at the Russian National Greco-Roman Wrestling Championship. In the same year, he won a gold medal in the 59 kg weight category at the European Games in Baku, becoming Russia’s first gold medalist at the European Games. In 2018, he became the world champion in the 63 kg weight category. Maryanyan’s achievements are a significant contribution to the legacy of Armenian sports, despite representing Russia.