1942 թվականի հուլիսի 27-ին Փարիզում- ծնվել է Կլոդ Զարեխի Մութաֆյանը- ֆրանսահայ մաթեմատիկոս, պատմաբան, հայագետ։

Հայաստանի գիտությունների ազգային ակադեմիայի արտասահմանյան անդամ, Երևանի պետական համալսարանի պատվավոր դոկտոր, Սորբոնի համալսարանի պրոֆեսոր։ Կիլիկիայի Հայոց թագավորության պատմության և մշակույթի վերաբերյալ բազմաթիվ ֆրանսերէն աշխատությունների հեղինակ է։ 1988 թվականին լույս է տեսել «Կիլիկյան կայսրությունների խաչմերուկներում» երկհատոր աշխատությունը, թարգմանվել նաև հայերեն, իսկ 2002 թվականին՝ «Կիլիկիայի հայկական թագավորությունը, 12րդ-14րդ դդ.» (“Le Royaume Arménien de Cilicie, XIIe-XIVe siècle”) աշխատութիւնը։ 2010 թվականին լույս է տեսել «Հայաստանի 12 մայրաքաղաքները» («Les douze capitales d’Arménie») ֆրանսերեն գիրքը (խմբագիրներ՝ Կլոդ-Արմեն Մութաֆյան, Պատրիկ Տոնապետյան), իսկ 2012 թվականին՝ Կլոդ-Արմեն Մութաֆյանի «Լևանտյան Հայաստան» աշխատությունը։
Կլոդ-Արմեն Մութաֆյանը երեք մեծ ցուցահանդես է կազմակերպել

Клод Зарехи Мутафян родился 27 июля 1942 года в Париже – франко-армянский математик, историк, арменовед, иностранный член Национальной академии наук Армении, почетный доктор Ереванского государственного университета, профессор университета Сорбонны.  Он автор многих работ на французском языке по истории и культуре Армянского Киликийского королевства.  В 1988 году вышел в свет двухтомный труд «На перекрестке Киликийских империй», также переведенный на армянский язык, а в 2002 году — «Армянское Киликийское царство, XII-XIV вв.».  (“Le Royaume Arménien de Cilicie, XIIe-XIVe век”) работа.  В 2010 году вышла французская книга «12 столиц Армении» («Les douze Capitales d’Arménie») (редакторы: Клод-Армен Мутафян, Патрик Тонапетян), а в 2012 году — работа «Левантийская Армения» Клода- Армен Мутафян.
Клод-Армен Мутафян организовал три большие выставки

Claude Zarekhi Mutafyan was born on July 27, 1942 in Paris – French-Armenian mathematician, historian, Armenologist, foreign member of the National Academy of Sciences of Armenia, honorary doctor of Yerevan State University, professor of Sorbonne University.  He is the author of many works in French on the history and culture of the Armenian Kingdom of Cilicia.  In 1988, the two-volume work “At the Crossroads of the Cilician Empires” was published, also translated into Armenian, and in 2002, “The Armenian Kingdom of Cilicia, 12th-14th centuries.”  (“Le Royaume Arménien de Cilicie, XIIe-XIVe siècle”) work.  In 2010, the French book “The 12 Capitals of Armenia” (“Les douze capitales d’Arménie”) was published (editors: Claude-Armen Mutafyan, Patrick Tonapetyan), and in 2012, the work “Levantian Armenia” by Claude-Armen Mutafyan.
Claude-Armen Mutafyan organized three big exhibitions

2020 թվականի հուլիսի 21-ին Լոս Անջելեսում մահացել է Բորիս Արկադիի Դավիդյանը, ով ավելի հայտնի է որպես Բոկա

իր ալբոմներում, թեև երգերի մեծ մասը նրա ստեղծագործությունն է երգել է նաև Վլադիմիր Վիսոցկու և Արկադի Հյուսիսային ստեղծագործությունները։  Նա իր երգերը կատարոըմ էր արևելյան հատուկ բուրմունքով։
1989 թվականին տեղի ունեցած հայկական ջարդերի ժամանակ նա ստիպված է եղել լքել Բաքուն։  1996 թվականի սկզբին ապրել է Երևանում։  Թողարկել է մի շարք երաժշտական ալբոմներ։
1995 թվականին Դավիդյանի դեմ քրեական գործ է հարուցվել զենք պահելու համար, ինչն էլ պատճառ է դարձել նրա արտագաղթին ԱՄՆ։  Նա շատ է ելույթ ունեցել կալանավայրերում, շրջել աշխարհով մեկ։  Մշտապես ապրել է Լոս Անջելեսում։
Նրա կատարած ամենահայտնի ստեղծագործություններից են «Դոլյա վոռովսկայա » և «Բեժենցի » երգը։

21 июля 2020 года  в Лос-Анджелесе- скончался Борис Аркадьевич  Давидян , более известный как Бока —  певец и автор-исполнитель, считается «классиком шансона».В его альбомах большинство песен — его собственного творения, хотя он пел также композиции Владимира Высоцкого и Аркадия Северного. Свои песни исполнял с особым восточным колоритом.
Вынужден был покинуть Баку во время армянских погромов в декабре 1989 года. В начале 1996 года проживал в Ереване. Выпустил ряд музыкальных альбомов.
В 1995 году на Давидяна было заведено уголовное дело за хранение оружия, что послужило причиной его эмиграции в США. Много выступал в местах заключения, гастролировал по миру. Постоянно проживал в Лос-Анджелесе.
Самая знаменитая композиция исполняемая им “Доля воровская” и песня “Беженцы”.

Աբրահամ Ռուսսոն (Աբրահամ Ժանի Իփջյան) ծնվել է 1969 թվականի հուլիսի 21-ին Սիրիայի Հալեպ քաղաքում

հայազգի ռուս էստրադայի երգիչ։  «Տարվա երգ» փառատոնի մասնակից, «Ոսկե գրամոֆոն» մրցանակի քառակի դափնեկիր։  Չեչնիայի Հանրապետության ժողովրդական արտիստ (2010 թ.)։

21 июля 1969 года в Алеппо, Сирия —родился Авраам Руссо (Абрахам Жанович Ипджян)- российский эстрадный певец армянского происхождения. Участник фестиваля «Песня года», четырёхкратный обладатель премии «Золотой граммофон». Народный артист Чеченской Республики (2010).
В 2006 году пережил покушение на свою жизнь, которое осталось нераскрытым. После покушения живёт в Нью-Йорке

Abraham Russo (Abraham Zhan Ipdzhyan) was born on July 21, 1969 in Aleppo, Syria, a Russian pop singer of Armenian origin.  Participant of the Song of the Year festival, four-time winner of the Golden Gramophone award.  People’s Artist of the Chechen Republic (2010).
In 2006, he survived an attempt on his life, which remained unsolved.  After the assassination he lives in New York

2006 թվականի հուլիսի 20-ին Մոսկվայում մահացել է աշխարհահռչակ նկարչուհի, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Մարիամ Արշակի Ասլամազյանը։ 

Ասլամազյանը շատ գեղեցիկ գործեր ուներ, սակայն, ցավոք, նրա նախապատերազմական աշխատանքների մեծ մասը ոչնչացվել է Լենինգրադի պաշարման ժամանակ։  Պատերազմի տարիներին նա մեծ ուշադրություն է դարձրել տեսողական քարոզչությանը։  Մարիամն անձամբ է փակցրել իր ռազմական պաստառները՝ «Փոխանակենք նրանց, ովքեր գնացել են ռազմաճակատ», «Վրեժ լուծիր», «Վերականգնիր», «Հայրենիքի համար վճռական ճակատամարտում» և այլն՝ ռազմական Լենինգրադի փողոցներում։

Ասլամազյանն ուներ նաև իր տաղանդի մեկ այլ կողմը՝ մոնումենտալ և դեկորատիվ կոմպոզիցիաներ ստեղծելու կարողությունը։  Մոնումենտալ գեղանկարչության բնագավառում աշխատանքը տևել է 1938-1955 թվականներին։  Այս ընթացքում նրանք քրոջ հետ հսկայական պանելներով զարդարել են Համառուսաստանյան գյուղատնտեսական ցուցահանդեսի ՀԽՍՀ տաղավարը, Մոսկվայի պետական համալսարանի աշխարհագրության թանգարանը և Մոսկվայի «Արարատ» սրճարանը։

Նկարիչը շատ է ճանապարհորդել աշխարհով մեկ և մեծ ճանաչում է ունեցել։  1958 թվականին Մարիամը սկսեց հետաքրքրվել կերամիկայով։  Նրա կերամիկան արտահայտիչ ու դեկորատիվ էր։  Նա կենտրոնացրել է իր նկարչական տեխնիկան և դրանց միջոցով արտահայտել գունագեղ ներկապնակի էությունը։

Ասլամազյանը ձևավորել է նաև թատերական ներկայացումներ։  Նկարչուհին սեր ուներ մեծ կոմպոզիցիաների նկատմամբ, և դա նրան տարավ դեպի դիզայներական արվեստ:  Մարիամը նաև Լենինի Կոմսոմոլի թատրոնում ձևավորել է «Քո հոգու կրակը» պիեսը։

Մարիամ Ասլամազյանի աշխատանքները պահվում են աշխարհի բազմաթիվ թանգարաններում՝ Բեռլինում, Սանկտ Պետերբուրգում, Վենետիկում, Տոկիոյում, Դելիում և այլն։
  Թաղված է Երևանի Կոմիտասի անվան պանթեոնում։

20 июля 2006 года в Москве- скончалась Мариам Аршаковна  Асламазян — всемирно известная художница, народный художник СССР. У Асламазян было много прекрасных работ, но к сожалению, большая часть ее довоенных произведений была уничтожена во время блокады Ленинграда. В военное время она уделяла много внимания наглядной агитации. Свои военные плакаты — «Заменим ушедших на фронт», «Отомстим», «Восстановим», «За Родину в решительный бой» и другие, Мариам собственноручно расклеивала на улицах военного Ленинграда.

У Асламазян была и другая грань таланта — умение создавать монументально-декоративные композиции. Работа в области монументальной росписи длилась с 1938 по 1955 год. За это время совместно с сестрой они украсили огромными панно павильон Армянской ССР на ВСХВ, музей землеведения МГУ и кафе «Арарат» в Москве.

Художница много путешествовала по всему миру и имела большое признание. В 1958 году Мариам начала увлекаться керамикой. Ее керамика была выразительна и декоративна. Она концентрировала свои живописные приемы и выражала через них суть красочной палитры.

Также Асламазян оформляла театральные спектакли. У художницы была любовь к большим композициям и привели ее к оформительскому искусству. Мариам также оформляла спектакль «Огонь твоей души» в театре Ленинского комсомола.

Работы Мариам Асламазян хранятся во многих музеях мира, в Берлине, в Санкт-Петербурге, Венеции, Токио, в Дели и других.
Похоронена в Пантеоне имени Комитаса в Ереване.

On July 20, 2006, Mariam Arshak Aslamazyan, a world-famous painter and People’ painters of the USSR, died in Moscow.  Aslamazyan had many beautiful works, but unfortunately, most of her pre-war works were destroyed during the siege of Leningrad.  During wartime, she paid a lot of attention to visual propaganda.  Mariam personally posted her war posters – “Let’s replace those who went to the front”, “Take revenge”, “Restore”, “For the Motherland in a decisive battle” and others – on the streets of military Leningrad.

Aslamazyan also had another side of her talent – the ability to create monumental and decorative compositions.  Work in the field of monumental painting lasted from 1938 to 1955.  During this time, together with their sister, they decorated with huge panels the pavilion of the Armenian SSR at the All-Russian Agricultural Exhibition, the Museum of Geography of Moscow State University and the Ararat cafe in Moscow.

The artist traveled a lot around the world and had great recognition.  In 1958, Mariam began to become interested in ceramics.  Her ceramics were expressive and decorative.  She concentrated her painting techniques and expressed through them the essence of the colorful palette.

Aslamazyan also designed theatrical performances.  The artist had a love for large compositions and that led her to the art of design.  Mariam also designed the play “The Fire of Your Soul” at the Lenin Komsomol Theater.

Mariam Aslamazyan’s works are stored in many museums around the world, in Berlin, St. Petersburg, Venice, Tokyo, Delhi and others.
  She was buried in the Komitas Pantheon in Yerevan.

1965 թվականի հուլիսի 20-ին  Լենինականում – մահացել է Արմեն Արմենյան (իսկական ազգանունը՝ Իփեկյան- դերասան, ռեժիսոր, ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1935)։

Ճանաչված ռեժիսոր և դերասան էր, որ հանդես էր եկել բազմաթիվ դերերով։ Արմենյանի շնորհիվ «Աբելյան-Արմենյան» թատերախումբը մեծ հաջողություն ունեցավ։ Թատերախումբը կազմվել է 1908 թ. Աբելյանի նախաձեռնությամբ և գոյատևել է հինգ տարի։ Աբելյանը թատերախմբի ոգին էր, իսկ Արմենյանը նրա ռեժիսորը։ Արմենյանի բեմադրական հայտնի աշխատանք դա «Սասունցի Դավիթ» ժողովրդական ներկայացումն էր, որ ցուցադրվեց Լենինականում, 1922 թ. հուլիսի 8-ին և 31-ին։ Դա «Սասունցի Դավթի» բացօթյա ներկայացում էր, շուրջ 150 ձիավոր ու հետիոտն մասնակիցներով և տասը հազար հանդիսատեսներով, խմբերգերով ու փողային երաժշտությամբ։ Արմենյանը մոլիերյան ոճի դերասան էր, թեև նրա դերասանական կյանքում էական տեղ ունեն նաև շեքսպիրյան և շիլլերյան դերերը։ Վ.Փափազյանը նրան համարում էր մոլիերյան ավանդների կրողը հայ թատրոնում։ Դրա վկայությունն են Արգանը (Մոլիերի «Երևակայական հիվանդ») և Հարպագոնը (Մոլիերի «Ագահը»)

20 июля 1965 года в Ленинакане скончался Армен Арменян (настоящее имя: Ипекян – актёр, режиссёр, Народный артист СССР (1935). Он был известным режиссёром и актёром, сыгравшим множество ролей. Благодаря Армяну, Театральный коллектив «Абелян-Армян» Труппа была образована в 1908 году и просуществовала пять лет, а 8 и 31 июля в Ленинакане была показана знаменитая пьеса Армяна «Сасунци». Это был спектакль под открытым небом «Давид Сассунский». около 150 всадников и пешеходов и десяти тысяч зрителей, с хорами и духовой музыкой Арменян был актером мольеровского стиля, хотя в его актерской жизни важны также шекспировские и шиллеровские роли. В. Папазян считал его носителем мольеровского вклада. Армянский театр «Арган» («Мнимый больной» Мольера) и Гарпагон («Жадность» Мольера) тому свидетельство.

On July 20, 1965, in Leninakan, Armen Armenyan died (real name: Ipekyan – actor, director, People’s Artist of the USSR (1935). He was a well-known director and actor who played many roles. Thanks to Armenyan, the “Abelyan-Armenyan” theater group  The troupe was formed in 1908 and survived for five years, and Armenyan’s famous play “Sasuntsi” was performed in Leninakan on July 8  and 31. It was an open-air performance of “David of Sassoon”, with about 150 horsemen and pedestrians and ten thousand spectators, with choruses and brass music. Armenyan was an actor in the Moliere style, although Shakespearean and Schillerian roles are also important in his acting life.  V. Papazyan considered him the bearer of Moliere’s contributions to the Armenian theater. Argan (Moliere’s “Imaginary Patient”) and Harpagon (Moliere’s “The Greed”) are evidence of this.

1947 թվականի հուլիսի 20-ին  Նախիջևանի Արինջ  գյուղում- ծնվել է Արգամ Արարատի Այվազյանը պատմաբան, մատենագետ, հայագետ, նախիջևանագետ, լրագրող, մշակութաբան։

Ամբողջ կյանքը զբաղվում է Նախիջևանի տարածքի պատմությունով, մշակույթով, նա իր կյանքի 55 տարին նվիրել է այդ երկրամասի բազմաթիվ հուշարձանների և սրբավայրերի, մշակույթի ու արվեստի, ազգագրության ու վիմագրության, որմնանկարչության ու բարբառի ուսումնասիրությանը։ Ավելի քան 370 աշխատության հեղինակ է, որոնցից 60-ը լույս են տեսել առանձին գրքերով (մի մասը նաև անգլերեն և ռուսերեն)։ Արգամ Այվազյանը Նախիջևանի մասին ֆիլմի, կոնֆերանսների, քննարկումների, ցուցահանդեսների հեղինակ է։ 2003 թվականին իր լուսանկարչական հավաքածուի հիման վրա Այվազյանը նկարահանել է Նախիջևանի հուշարձաններին նվիրված «Բանտված Հայաշխարհ» տեսաֆիլմաշարը, որի առաջին ֆիլմը՝ 1 ժամ 40 րոպե տևողությամբ, «Խզված մեղեդին» է։ Ֆիլմում Ջուղայի և նրա խաչքարերի լուսանկարներից օգտագործվել է շուրջ 1000 լուսանկար։ Նրա գիտական գործունեությանն է հվիրված Հայաստանի զինվորական և քաղաքական գործիչ, գեներալ-մայոր Լևոն Ստեփանյանի «Նախիջևանյան երևելի մշակ-մատենագիր Արգամ Այվազյանը» գիրքը /Եր․, 2023/։

20 июля 1947 года в селе Ариндж Нахичеванской области родился Аграм Араратович Айвазян-  историк, библиограф, армяновед, журналист, культуролог.  Всю свою жизнь он занимается историей и культурой Нахичеванской области, 55 лет своей жизни он посвятил изучению многих памятников и святилищ, культуры и искусства, этнографии и литографии, настенной живописи и диалекта этого региона.  Он автор более 370 работ, 60 из которых опубликованы отдельными книгами (некоторые также на английском и русском языках).  Аргам Айвазян – автор фильма о Нахичеване, конференциях, дискуссиях и выставках.  В 2003 году на основе своей фотоколлекции Айвазян снял цикл видеофильмов «Заточенный армянский мир», посвященный памятникам Нахичевани, первый фильм из которого продолжительностью 1 час 40 минут – «Сломанная мелодия».  В фильме использовано около 1000 фотографий Джуги и его хачкаров.  Книга армянского военного и политического деятеля, генерал-майора Левона Степаняна «Аргам Айвазян, выдающийся нахиджеванский земледельец и летописец» посвящена его научной деятельности /Ер., 2023/.

On July 20, 1947, in the village of Arinj, Nakhichevan, Argam Ararat Ayvazyan a historian, bibliographer, Armenian scholar, journalist, cultural expert was born.  All his life he deals with the history and culture of Nakhichevan area, he devoted 55 years of his life to the study of many monuments and sanctuaries, culture and art, ethnography and lithography, mural painting and dialect of that region.  He is the author of more than 370 works, 60 of which were published as separate books (some also in English and Russian).  Argam Ayvazyan is the author of a film about Nakhichevan, conferences, discussions, and exhibitions.  In 2003, on the basis of his photo collection, Ayvazyan shot the video film series “Imprisoned Armenian World” dedicated to the monuments of Nakhichevan, the first film of which, lasting 1 hour and 40 minutes, is “Broken Melody”.  About 1000 photos of Jugha and his khachkars were used in the film.  The book of Armenian military and political figure, Major General Levon Stepanyan “Argam Ayvazyan, a Prominent Nakhijevanian Cultivator and Chronicler” is dedicated to his scientific activity /Yer., 2023/.

1976 թվականի հուլիսի 20-ին Բուլոն Բիյանկուր)- մահացել է Մաքս Մաքսուդյանը ֆրանսահայ դերասան։

1904 թվականին ավարտել է Փարիզի կոնսերվատորիայի դրամատիկական բաժինը, աշակերտել «Կոմեդի ֆրանսեզ» նշանավոր դերասան Սիլվենին։ Տրիպուլեի (Վիկտոր Հյուգոյի «Արքայն զբոսնու») մենախոսության համար արժանացել է ողբերգության առաջին մրցանակին։ Դերասանի արվեստին բնորոշ է եղել ողբերգական խաղաոճը, ներքին մեծ թափը, հստակ առոգանությունը, շարժուձևի ներդաշնակությունը, անկեղծ կատարումը, որոնց շնորհիվ էլ ընդունվել է Փարիզի «Օդեոն» ազգային թատրոն, հանդես եկել Մոլիերի «Ագահ», «Տարտյուֆ» և այլ պիեսներում։ Խաղացել է Սառա Բեռնարի խմբում՝ կատարելով գլխավոր դերեր, շրջագայել Եվրոպայում, Ամերիկայում (1911)։

1912-1949 թվականներին նկարահանվել է մի քանի տասնյակ կինոնկարներում

20 июля 1976 года, Булонь-Бийанкур, умер французско-армянский актер Макс Максудян.  В 1904 году он окончил драматический факультет Парижской консерватории, учился у знаменитого актера комедии Франсез Сильвена.  Он был удостоен первой премии в области трагедии за монолог Трипуле («Королевский ходок» Виктора Гюго).  Творчеству актера были свойственны трагическая манера игры, большой внутренний порыв, четкий акцент, гармония движений, искренняя игра, благодаря чему он был принят в национальный театр «Одеон» в Париже, играл в «Жадности» Мольера, «Тартюфе». ” и другие пьесы.  Играл в труппе Сары Бернар, исполняя ведущие партии, гастролировал по Европе, Америке (1911).

С 1912 по 1949 год он снялся в десятках фильмов.

On July 20, 1976, Boulogne-Billancourt) – French-Armenian actor Max Maksudyan died.  In 1904, he graduated from the drama department of the Paris Conservatory, studied with the famous Comedie Française actor Sylvain.  He was awarded the first prize in tragedy for his monologue by Tripulet (Victor Hugo’s “The Royal Walker”).  The actor’s art was characterized by the tragic playing style, great inner momentum, clear accent, harmony of movement, sincere performance, thanks to which he was accepted to the national theater “Odeon” in Paris, acted in Moliere’s “Greed”, “Tartufe” and other plays.  Played in Sarah Bernard’s troupe, performing leading roles, toured Europe, America (1911).

Between 1912 and 1949, he appeared in dozens of films

1943 թվականի հուլիսի 20 -ին Երևանում մահացել է- Արուս Տիգրանի Ոսկանյանը (օրիորդական անուն-ազգանունը՝ Արուսյակ Դարբասյան)-  հայ դերասանուհի։ ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1935)։

Ռւսուցչուհու գործը այնքան չէր գրավում նրան, որքան դերասանուհու աշխատանքը։ Եվ Արուսյակ Դարբասյանի համար առաջին առիթը եղավ երիտասարդ Վահրամ Փափազյանի ժամանելը Կոստանդնուպոլիս։ Աղջկան ոգևորում է երբեմնի դասընկերոջ առաջարկը՝ «Օթելլոյում» խաղալ Էմիլիայի դերը։ Նշանված օրիորդը շատ համարձակ է գտնվում և արհամարհում է դրության բարդ լինելը ու ստիպված է լինում նաև հատուցել դրա համար։ Շուտով փեսացուն հրաժարվում է նրանից, իսկ աղջկան ծնողները փախցնում են Բուլղարիա։ Նրա մեծաթիվ դերերի մեջ առանձին նշանակություն է ստանում Կատերինան («Ամպրոպ», 1935 թվական)։ Այս դերի վրա դերասանուհին աշխատել է շատ ու խորին բավականությամբ և հասել հաջողության։ Սկսվում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը և դերասանուհին, ով տանել չէր կարողանում տարեց կանաց դերերը՝ հանձն է առնում Մարիա Նիկոլաևնայի դերը «Ռուս մարդիկ» ներկայացման մեջ։ Դա նրա վերջին դերն է լինում, ինչպես Զեյնաբի («Դավաճանություն») դերակատարումը 1943 թվականի հունիսի 29-ին՝ վերջին խաղը։

20 июля 1943 года в Ереване скончалась Арус Тиграни Осканян, девичья фамилия: Арусяк Дарбасян, армянская актриса.  Народный артист СССР (1935).  Работа  учительницы не привлекала ее так сильно, как работа актрисы.  И первой возможностью для Арусяк Дарбасян стал приезд молодого Ваграма Папазяна в Константинополь.  Девушка взволнована предложением бывшего одноклассника сыграть роль Эмилии в «Отелло».  Будучи суженной  девушка очень смело,  игнорирует сложность ситуации и вынуждена  была за это расплатиться.  Вскоре жених отказывает ей, и родители девушки отправляют ее в Болгарию.  Среди ее многочисленных ролей особое значение имеет Катерина («Гром», 1935).  Актриса с большим удовольствием работала над этой ролью и добилась успеха.  Начинается Вторая мировая война и актриса, не выносившая роли пожилых женщин, соглашается на роль Марии Николаевны в спектакле «Русские люди».  Это ее последняя роль, как и роль Зейнаб («Предательство») 29 июня 1943 года, последняя игра.

On July 20, 1943, Arus Tigrani Oskanyan, maiden name: Arusyak Darbasyan, Armenian actress, died in Yerevan.  People’s Artist of the USSR (1935).  The work of a religious teacher did not attract her as much as the work of an actress.  And the first opportunity for Arusyak Darbasyan was the arrival of young Vahram Papazyan in Constantinople.  The girl is excited by the proposal of a former classmate to play the role of Emilia in “Othello”.  The betrothed girl is very brave and ignores the complexity of the situation and has to pay for it.  Soon, the groom refuses her, and the girl’s parents run away to Bulgaria.  Among her many roles, Katerina (“Thunder”, 1935) is of particular importance.  The actress worked on this role with great satisfaction and achieved success.  The Second World War begins and the actress, who could not stand the roles of older women, accepts the role of Maria Nikolaevna in the play “Russian People”.  It happens to be her last role, like the role of Zeinab (“Betrayal”) on June 29, 1943, the last game.