2017 թվականի հուլիսի 22-ին Մոսկվայում – մահացել է հայազգի խորհրդային լեգենդար ձեռնարկատեր, Արտեմ Միխայիլի Տարասովը։ 

Հոր կողմից նա սերում էր Տարասովների հայ վաճառական ընտանիքից։  Ըստ նրա պաշտոնական կայքի տեղեկատվության՝ Արտյոմ Տարասովը բարերար Նիկոլայ Տարասովի մեծ եղբոր որդին էր և Գավրիիլ (Գրիգոր) Տարասովի ժառանգը, ում պատվերով ճարտարապետ Ի.Վ. Տարասովը, որն ինքնակենսագրականում  նշում է, որ իր նախնիները ժամանակին տուն են ունեցել Նաշչոկինսկի նրբանցքում։

22 июля 2017 года в Москве – скончался Артем Михайлович Тарасов- легендарный советский предприниматель армянского происхождения , первый официальный миллионер в СССР. С отцовской стороны, он происходил из армянской купеческой семьи Тарасовых. Согласно информации на его официальном сайте, Артём Тарасов приходился внучатым племянником меценату Николаю Тарасову и потомком — Гавриилу (Григорию) Тарасову, по заказу которого архитектором И. В. Жолтовским был построен дом в Москве по адресу Спиридоновка, 30. В своей книге, носящей автобиографический характер, Тарасов указывает, что его предкам в свое время принадлежал дом в Нащокинском переулке.

On July 22, 2017, Artem Mikhailovich Tarasov died in Moscow – the legendary Soviet businessman of Armenian origin, the first official millionaire in the USSR.  On his father’s side, he came from the Armenian merchant family of the Tarasovs.  According to the information on his official website, Artyom Tarasov came to be the great-nephew of the philanthropist Nikolay Tarasov and his descendant – Gavriil (Grigory) Tarasov, commissioned by the architect I.  V.  Zholtovsky built a house in Moscow at Spiridonovka, 30. In his autobiographical book, Tarasov points out that his ancestors at one time owned a house in Nashchokin Lane.

1992′ թվականի հուլիսի 21 ին  Երևանում- մահացել է Հովհաննես Մկրտչի Զարդարյանը- գեղանկարիչ, ՀԽՍՀ ժողովրդական նկարիչ (1963), ԽՍՀՄ գեղարվեստի ակադեմիայի ակադեմիկոս (1988), պրոֆեսոր։

Պատերազմից հետո հայկական գեղանկարչության մեջ ի հայտ եկած նոր որակները մեծ չափով կապված էին Հովհաննես Զարդարյանի անվան հետ։ Մեծ հայրենականն իր հետքը թողեց նկարչի ամբողջ արվեստի վրա։ Պատերազմի տարիների լարված աշխատանքը նպաստեց նկարչի գաղափարագեղարվեստական սկզբունքների վաղ ձևավորմանը և նրա բազմաժանր ստեղծագործության անհատական առանձնահատկությունների երևան գալուն։ հարազատ ժողովրդի պատմությանը և այդ օրերի կյանքին նվիրված կոմպոզիցիոն կտավները հաստատեցին նրա մուտքն իբրև թեմատիկ նկարների վարպետի, որի նշանակությունը դուրս է գալիս ազգային արվեստի շրջանակներից։ Այս ժանրում նրան մեծ ճանաչում բերեցին։ Զարդարյանի գլուխգործոցն է համարվում «Գարուն» (1956 թ.) սիմվոլիկ-այլաբանական հայտնի կտավը, որը «ձնհալքի» խորհրդանիշն էր և որը նկարչին միութենական համբավ բերեց և դարձավ ողջ խորհրդային կերպարվեստի լավագույն նմուշներից մեկը։ Այստեղ նկարիչը չի բավարարվել զուտ բնանկարային լուծումով։ Որպես գարնան ու վերածննդի, Արագածի կենարար ուժի խորհրդանիշ, նա կտավում պատկերել է կուժը ձեռքին մի գեղջկուհու։ Ջրով լի կուժը Արագածի բարիքների խորհրդանիշն է։ Այստեղ հավատի մեծ ուժ, ապագայի հանդեպ մեծ ձգտում, նաև կյանք ու շարժում կա

21 июля 1992 года в Ереване скончался Оганес Мкртчи Зардарян – живописец, Народный художник СССР (1963), академик Академии художеств СССР (1988), профессор.  После войны новые качества, появившиеся в армянской живописи, во многом были связаны с именем Ованнеса Зардаряна.  Великий патриот оставил свой след во всем творчестве художника.  Напряженная работа военных лет способствовала раннему формированию идейно-художественных принципов художника и проявлению индивидуальных особенностей его многожанрового творчества.  композиционные картины, посвященные истории своего народа и жизни тех дней, подтвердили его вступление в качестве мастера тематических картин, смысл которых выходит за рамки национального искусства.  Они принесли ему большое признание в этом жанре.  Шедевром Зардаряна является известная символико-аллегорическая картина «Весна» (1956), которая была символом «таяния снегов» и принесла художнику общесоюзную известность и стала одним из лучших образцов всего советского изобразительного искусства.  Здесь художника не удовлетворило чисто пейзажное решение.  Как символ весны и возрождения, живительной силы Арагаца он изобразил на полотне крестьянку, держащую кувшин.  Кувшин с водой – символ добра Арагаца.  Здесь великая сила веры, великое стремление к будущему, а также жизни и движению.

On July 21, 1992, Hovhannes Mkrtchi Zardaryan died in Yerevan – painter, People’s Artist of the USSR (1963), academician of the Fine Arts Academy of the USSR (1988), professor.  The new qualities that appeared in Armenian painting after the war were largely connected with the name of Hovhannes Zardaryan.  The great patriot left his mark on the entire art of the artist.  The intense work of the war years contributed to the early formation of the artist’s ideological and artistic principles and the emergence of individual features of his multi-genre work.  The compositional paintings dedicated to the history of his people and the life of those days confirmed his entry as a master of thematic paintings, the meaning of which goes beyond the scope of national art.  They brought him great recognition in this genre.  Zardaryan’s masterpiece is the well-known symbolic-allegorical painting “Spring” (1956), which was a symbol of “snowmelt” and which brought the artist Soviet fame and became one of the best samples of the entire Soviet fine art.  Here the artist was not satisfied with a purely landscape solution.  As a symbol of spring and rebirth, the life-giving power of Aragats, he depicted a peasant woman holding a jug in the canvas.  A jug full of water is a symbol of the good things of Aragats.  Here there is a great power of faith, a great desire for the future, also life and movement

1907 թվականի հուլիսի 8-ին ՀՀ Տավուշի մարզի Նորաշեն գյուղում- ծնվել է Արտավազդ Արշակի Ավագյանը-

կենսաբան և ծագումնաբան։ ԽՍՀՄ ԳԱ թղթակից անդամ 1946 թվականից։ուսումնասիրում էր բույսերի զարգացումը։ Արտավազդ Ավագյանի հետազոտությունները նվիրված են բուսական օրգանիզմների աճման ու զարգացման նպատակադիր ղեկավարման խնդիրներին, բույսերի բեղմնավորման երևույթների բացահայտմանը, ստադիականության տեսությանը, վեգետատիվ հիբրիդացմանը։ Տվել է բուսական օրգանիզմների երիտասարդացման երևույթի նոր մեկնաբանություն։

8 июля 1907 года в селе Норашен Тавушской области РА родился Артавазд Аршаки Авагян – биолог и специалист по генеалогии.  Член-корреспондент АН СССР с 1946 г. Изучал развитие растений.  Исследования Артавазда Авагяна посвящены проблемам целенаправленного управления ростом и развитием растительных организмов, открытию явлений оплодотворения растений, теории стадиальности и вегетативной гибридизации.  Дал новую  интерпретация явления омоложения растительных организмов.

On July 8, 1907, Artavazd Arshaki Avagyan – biologist and genealogist – was born in Norashen village of Tavush region of RA.  Corresponding member of the Academy of Sciences of the USSR since 1946. He studied the development of plants.  Artavazd Avagyan’s researches are devoted to the problems of purposeful management of the growth and development of plant organisms, the discovery of the phenomena of plant fertilization, the theory of stadiality, and vegetative hybridization.  A new interpretation of the phenomenon of rejuvenation of plant organisms was given.

2005 թվականի հուլիսի 21- ին Մոսկվայում- մահացել է- Վլադիկ Սմբատի Ներսեսյանցը- գիտնական-իրավաբան, իրավունքի փիլիսոփայության, քաղաքական և իրավական ուսմունքների մասնագետ։

Իրավունքի փիլիսոփայության, պետության և իրավունքի տեսության, քաղաքական և իրավական ուսմունքների մեծալուրջ աշխատությունների հեղինակ, պետության և իրավունքի տեսության լիբերտար-իրավաբանական բնօրինակ փիլիսոփա-իրավական կոնցեպցիայի մշակող։ Եղել է Սոցիալական և իրավական փիլիսոփայության միջազգային ասոցիացիայի ռուսաստանյան բաժնի նախագահ, «Փիլիսոփայական ժառանգություն» սերիայի խմբագրական կոլեգիայի անդամ, Նոր փիլիսոփայական հանրագիտարանի հեղինակակից

21 июля 2005 года в Москве скончался Владик Смбатович Нерсесянц, учёный-юрист, специалист в области философии права, политических и правовых учений.  Автор крупных трудов по философии права, теории государства и права, политико-правовым учениям, разработчик оригинальной либертарианско-правовой концепции государства и теории права.  Он был президентом российской секции Международной ассоциации социальной и правовой философии, членом редколлегии серии «Философское наследие», соавтором «Новой философской энциклопедии».

On July 21, 2005, Vladik Smbati Nersesyants died in Moscow, a scientist-lawyer, specialist in the philosophy of law, political and legal teachings.  The author of major works on the philosophy of law, the theory of the state and law, political and legal teachings, the developer of the original libertarian-legal concept of the state and the theory of law.  He was the president of the Russian section of the International Association of Social and Legal Philosophy, a member of the editorial board of the “Philosophical Heritage” series, co-author of the New Philosophical Encyclopedia.

1947:թվականի հուլիսի 21- ին  Երևանում- մահացել է Ստեփան Սարգսի Մալխասյանցը-  ակադեմիկոս՝ հայ ականավոր հայագետ, բանասեր ու բառարանագիր է։ Բանասիրական գիտությունների դոկտոր (1940)։ ՀԽՍՀ ԳԱ հիմնադիր կազմի ակադեմիկոս (1943)։

Հայագիտության բնագավառում Մալխասյանցը հիմնականում չորս կարևոր ուղղություններով է զբաղվել՝ բանասիրություն, լեզվաբանություն, թարգմանություն, բառարանագրություն։ Սրանց զուգահեռ նա նաև հայտնի լրագրող էր։ Ստ. Մալխասյանցի առաջին երկու հոդվածները տպագրվել են «Արարատ» ամսագրի 1878 թվականի 4-րդ և 5-րդ համարներում՝ Թոմաս Էդիսոնի պատրաստած առաջին ձայնագրիչ ապարատի և Փարիզի Սենի ափին կազմակերպված հայկական ձեռագրերի ու հնատիպ գրքերի ցուցահանդեսի մասին։ Նրա համագործակցությունը «Արարատ» ամսագրի հետ շարունակվել է մինչև «Արարատի» փակումը 1919 թ։ 1944 թ. հունվարից, երբ լույս է տեսել «Էջմիածին» հանդեսի առաջին համարը, Մալխասյանցը եղել է նաև նրա մշտական թղթակիցը։ Նա բազմաթիվ հոդվածներով հանդես է եկել մի շարք այլ հանդեսներում ու լրագրերում, որոնցից են՝ «Մշակ», «Հանդէս ամսօրեայ», «Մարտակոչ», ԳԱ «Տեղեկագիր»։ Ինչպես գրում է բանասիրական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Խաչիկ Բադիկյանը՝ «Պետք է հատուկ ընդգծել, որ Մալխասյանցի՝ մամուլում հրատարակված հոդվածները միայն տեղակատվական բնույթ չեն կրում. նրա հոդվածներն ավելի շատ տեսական և բանավիճային բնույթի են և շատ կարևոր արժեք են ներկայացնում»։

21 июля 1947 года в Ереване скончался Степан Саргисович Малхасянц.  Доктор филологических наук (1940).  Академик учредительного состава Академии наук СССР (1943).  В области арменоведения Малхасянц в основном занимался четырьмя важными направлениями: филологией, лингвистикой, переводом, лексикографией.  Наряду с этим он был еще и известным журналистом.   Первые две статьи Малхасянца были опубликованы в 4-м и 5-м номерах журнала «Арарат» за 1878 год о первом записывающем устройстве, изготовленном Томасом Эдисоном, и выставке армянских рукописей и древних книг, организованной на берегу Сены в Париже. .  Его сотрудничество с журналом «Арарат» продолжалось до закрытия «Арарата» в 1919 году.  В 1944 году  с января, когда вышел первый номер журнала “Эчмиадзин”, Малхасянц был и его постоянным корреспондентом.  Он опубликовал множество статей в ряде других журналов и газет, в том числе «Мшак», «Хандес Амсорай», «Мартакоч», «Вестник Г.А.».  Как пишет доктор филологических наук, профессор Хачик Бадикян: «Следует особо подчеркнуть, что статьи, публикуемые Малхасянц в прессе, носят не только описательный характер.  его статьи носят скорее теоретический и дискуссионный характер и имеют большую ценность».

On July 21, 1947, Stepan Sargsi Malkhasyants died in Yerevan.  Doctor of Philological Sciences (1940).  Academician of the founding staff of the Academy of Sciences of the USSR (1943).  In the field of Armenian studies, Malkhasyants was mainly engaged in four important directions: philology, linguistics, translation, lexicography.  Along with these, he was also a famous journalist.  St.  The first two articles of Malkhasyants were published in the 4th and 5th issues of the “Ararat” magazine in 1878, about the first recording device made by Thomas Edison and the exhibition of Armenian manuscripts and ancient books organized on the banks of the Seine in Paris.  His cooperation with “Ararat” magazine continued until the closing of “Ararat” in 1919.  In 1944  since January, when the first issue of “Echmiadzin” magazine was published, Malkhasyants was also its permanent correspondent.  He has published many articles in a number of other magazines and newspapers, including “Mshak”, “Handes Amsoreai”, “Martakoch”, GA “Bulletin”.  As the doctor of philology, professor Khachik Badikyan writes, “It should be specially emphasized that the articles published by Malkhasyants in the press are not only descriptive in nature.  his articles are more of a theoretical and debating nature and are of great value.”

1905 թ. հուլիսի 21-ին Արցախի Ծմակահող գյուղում- ծնվել է Անդրանիկ Գևոնդի Իոսիֆյանը-  ճարտարագետ, ֆիզիկոս և գյուտարար, տեխնիկական գիտությունների դոկտոր (1941), ԳԱԱ ակադեմիկոս (1950)։

30-ական թվականներից սկսած խորհրդային կառավարությունը Անդրանիկ Իոսիֆյանի գիտական գործունեությունը պահում էր գաղտնի։ Հայրենական պատերազմի տարինաերին նա ղեկավարում էր ռազմական նշանակության գործարան՝ ստեղծելով զենք և զինամթերք։ Հայազգի գիտնականը, պատերազմից հետո էլ շարունակում էր մնալ քողարկված։ Նա ռազմական և տիեզերական հրթիռաշինության գլխավոր կոնստրուկտորներից մեկն էր, ում անունները հայտնի են դառնում մահից հետո միայն։ Առաջին տիեզերանավերը ամբողջությամբ հագեցած էին Իոսիֆյանի ստեղծած եզակի էլեկտրասարքավորումներով։ Մասնագետներն Իոսիֆյանի անունը դասում էին Կուրչատովի, Կորոլյովի և Կելվիշի կողքին։

խորհրդային կառավարությունը նրան բազմիցս պարգևատրել պետական և Լենինյան մրցանակներով, սոցիալիստական աշխատանքի հերոսի կոչումով, Մոսկվայի պաշտպանության համար մեդալով, 4 անգամ՝ Լենինի, 2 անգամ՝ Աշխատանքային կարմիր դրոշի և Հոկտեմբերյան հեղափոխության շքանշաններով։ Նա երեք անգամ ընտրվել է Հայկական ՍՍՀ գիտությունների ակադեմիայի փոխնախագահ և արժանացել ակադեմիկոսի կոչման։

21 июля  1905 года Андраник Гевондович Иосифян в Арцахском селе Цмакахог- родился   Андраник Гевондович Иосифян-  инженер, физик и изобретатель, доктор технических наук (1941), академик Национальной академии наук (1950).  С 1930-х годов советское правительство держало в секрете научную деятельность Андраника Иосифяна.  В годы Отечественной войны руководил военным заводом, производящим оружие и боеприпасы.  Армянский учёный продолжал скрываться даже после войны.  Он был одним из главных конструкторов военной и космической ракетной техники, имена которого стали известны только после его смерти.  Первые космические корабли были полностью оснащены уникальным электрооборудованием, созданным Иосифьяном.  Эксперты поставили имя Иосифьяна рядом с Курчатовым, Королевом и Кельвишем.

Советское правительство неоднократно награждало его государственными и Ленинскими наградами, званием Героя Социалистического Труда, медалью За оборону Москвы, 4 раза Ленина, 2 раза Трудового Красного Знамени и Октябрьской Революции.  Он трижды избирался вице-президентом Академии наук Армянской ССР и удостоился звания академика.

In 1905  Andranik Gevondi Iosifyan was born on July 21 in the Tsmakahog village of Artsakh – engineer, physicist and inventor, doctor of technical sciences (1941), academician of the National Academy of Sciences (1950).  Since the 1930s, the Soviet government kept Andranik Iosifyan’s scientific activities secret.  During the years of the Patriotic War, he managed a military factory, creating weapons and ammunition.  The Armenian scientist continued to remain hidden even after the war.  He was one of the main designers of military and space rocketry, whose names become known only after his death.  The first spaceships were fully equipped with unique electrical equipment created by Iosifyan.  Experts ranked Iosifyan’s name next to Kurchatov, Korolyov and Kelvish.

Who was Andranik Ghevondi Iosifyan?  For which the Soviet government awarded him many times with the state and Lenin awards, the title of hero of socialist labor, the medal for the defense of Moscow, 4 times with Lenin, 2 times with the Red Banner of Labor and the October Revolution.  He was elected three times as the vice-president of the Academy of Sciences of the Armenian SSR and was awarded the title of academician.

1948 թվականի հուլիսի 21-ին Շերմանում (Կոնեկտիկուտ, ԱՄՆ) – ինքնասպան է եղել Արշիլ Գորկին (Ոստանիկ Սեդրակի  Ադոյան)

1915 թվականին Օսմանյան կայսրությունում Հայոց ցեղասպանության ժամանակ մոր և երեք քույրերի հետ փախել է նախ Թիֆլիս, ապա՝ Երևան։  Այն բանից հետո, երբ 1919 թվականին մայրը սովից մահացավ Երևանում, Գորկին 1920 թվականին գաղթեց ԱՄՆ՝ միանալու հորը։
Նկարչի մահվան տարին լի էր ողբերգական իրադարձություններով.  Արշիլի մոտ քաղցկեղ է հայտնաբերվել, նա բաժանվել է կնոջից, և հրդեհը ոչնչացրել է նրա արվեստանոցը, բազմաթիվ նկարների հետ միասին։  Վերջին կաթիլը ավտովթար է եղել, որի արդյունքում նա կոտրել է ձեռքերն ու կորցրել նկարելու ունակությունը։

21 июля 1948 года в Шермане (штат Коннектикут, США)- покончил собой Аршил Горки (Востаник Седракович Адоян)-  Он считается одним из влиятельных американских художников XX века, его картины выставлены во всех крупнейших галереях США и Европы.
В 1915 году во время Геноцида армян в Османской империи он бежал вместе с матерью и тремя сёстрами сначала в Тифлис, а затем в Ереван. После того, как мать в 1919 году умерла от голода в Ереване, Горки эмигрировал в 1920 году в США, к отцу.
Год смерти художника был полон трагических событий. У Аршиля обнаружили рак, он расстался с женой, а пожар уничтожил его мастерскую вместе с большим количеством картин. Последней каплей стала автокатастрофа, вследствие которой он сломал руки и потерял возможность рисовать

On July 21, 1948, in Sherman (Connecticut, USA) – Arshile Gorky (Vostanik Sedrak Adoyan) committed suicide. He is considered one of the most influential American artists of the 20th century, his paintings are exhibited in all major galleries in the USA and Europe.
In 1915, during the Armenian Genocide in the Ottoman Empire, he fled with his mother and three sisters, first to Tiflis and then to Yerevan.  After his mother died of starvation in Yerevan in 1919, Gorki emigrated to the United States in 1920 to join his father.
The year of the artist’s death was full of tragic events.  Arshile was diagnosed with cancer, he separated from his wife, and a fire destroyed his studio along with a large number of paintings.  The last straw was a car accident, as a result of which he broke his arms and lost the ability to draw.