1928 թվականի հուլիսի 20-ին Ջաջուր գյուղում ծնվել է Մինաս Կարապետի Ավետիսյանը՝

Նա ստեղծեց հակապատկերային  գույն՝ լցված արևով:  Արվեստի պատմաբանները կարծում են, որ նրա նկարները բազմաշերտ են, կարմիրն ու կապույտը միայն գույներ չեն, նա դրանք ստացել է ներկի բազմաշերտ կիրառման շնորհիվ։  Նրա նկարները բազմաշերտ են՝ բառի ուղիղ և փոխաբերական իմաստով։  Մինասը փիլիսոփա է, ով երբեք չի կրկնօրինակել իրականությունը։  Նրա ստեղծագործությունները զգացմունքների կամ վերաբերմունքի արտահայտություն են։  Նա իր բոլոր հուզական փորձառությունները փոխանցեց կտավի վրա:

20 июля 1928 года в селе Джаджур – родился Минас Карапетович Аветисян- Властелин цвета, армянский Матисс – так называли великого армянского художника . Он создавал контрастный колорит, наполненный солнцем. Искусствоведы считают, что его картины многослойны, его красный и синий – это не просто цвета, их он получал благодаря многослойному нанесению краски. Его картины многослойны в прямом и переносном смысле этого слова. Минас – философ, который никогда не копировал реальность. Его работы – это выражение чувств или отношения. Все душевные переживания он переносил на полотно.

On July 20, 1928, in the village of Dzhajur, Minas Karapetovich Avetisyan was born – Lord of Color, Armenian Matisse – that was the name of the great Armenian artist.  It created a contrasting color filled with sun.  Art historians believe that his paintings are multi-layered, his red and blue are not just colors, he received them thanks to the multi-layer application of paint.  His paintings are multi-layered in the literal and figurative sense of the word.  Minas is a philosopher who has never copied reality.  His works are an expression of feelings or attitudes.  He transferred all his emotional experiences onto the canvas.

2011 թվականի հուլիսի 20-ին Երևանում մահացել է հայագետ, աղբյուրագետ, կովկասագետ Պարույր Մամբրեի Մուրադյանը։

Հայագիտության համար մեծ երևույթ էր «Վրաստանի ժամանակագրության» ամբողջական թարգմանությունն ու հրատարակումը հին վրացերենից հայերեն
Կազմել է «Արմենո-Վրաստանի» ժամանակագրությունը, Մուրադյանի մենագրությունները՝ «Հայաստանի վրացական արձանագրությունները», «Վրաստանի հայերեն արձանագրությունները» (2 հատոր), «Ագաթանգելոսի հին վրացերեն հրատարակությունները», «Շուշանիկի վկայության հայերեն և վրացերեն հրատարակությունները»։
Մուրադյանը թողել է հսկայական գիտական ժառանգություն՝ ավելի քան 300 հրատարակված աշխատություններ։
  Կազմել և հրատարակել է «Կովկաս և Բյուզանդիա», «Հայագիտություն», «Հայկական գրադարան», «Հուշարձան» մատենաշարերը, խմբագրել բազմաթիվ հայագետների մենագրություններ, կազմել և հրատարակել նշանավոր հայագետների գիտական ժառանգությունն ամփոփող ժողովածուներ (Ն. Մար, Հ. Օրբելի։ Խաչիկյան, Լ. Մելիքսեթ-Բեկ, Երվանդ Տեր-Մինասյան, Մկրտիչ Ներսիսյան և այլք։
Եղել է մի շարք գիտական, գիտամեթոդական և խմբագրական խորհուրդների անդամ։   Գիտական զեկուցումներով մասնակցել է բազմաթիվ միջազգային գիտաժողովների և կոնգրեսների ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ արտասահմանյան շատ երկրներում, կազմակերպել է «Քրիստոնեական Արևելք» միջազգային գիտաժողովը Հայաստանում և հրատարակել դրա նյութերը։
Պատմական գիտությունների դոկտոր (1986), պրոֆեսոր (1989)։

20 июля 2011  года – скончался Паруйр Мамбреевич  Мурадян- армяновед, источниковед, кавказовед
Большим явлением для арменоведения стал его  полный перевод и издание «Хронологии Грузии» с древнегрузинского на армянский
Составил хронологию «Армено-Грузия»,  Монографии Мурадяна: «Грузинские надписи Армении», «Армянские надписи Грузии» (2 тома), «Старогрузинские издания Агафангелоса», «Армянские и грузинские издания свидетельства Шушаник».
Мурадян оставил огромное научное наследие: более 300 печатных работ.
Он составил и издал серии «Кавказ и Византия», «Арменоведение», «Армянская библиотека», «Памятник», редактировал монографии многих арменоведов, составил и издал сборники, обобщающие научное наследие известных арменоведов (Н. Мар, Х. Орбели), Л. Хачикян, Л. Меликсет-Бек, Ерванд Тер-Минасян, Мкртыч Нерсисян и другие).
Был членом ряда научных, научно-методических и редакционных советов.  Он участвовал во многих международных конференциях и конгрессах с научными докладами как в Армении, так и во многих зарубежных странах, организовал в Армении международную конференцию «Христианский Восток» и опубликовал ее материалы.
Доктор исторических наук (1986 г.), профессор (1989 г.).

On July 20, 2011, in Yerevan, Paruyr Mambreevich Muradyan, an Armenian scholar, source scholar, and Caucasus scholar, died
A great phenomenon for Armenian studies was its complete translation and publication of the “Chronology of Georgia” from ancient Georgian into Armenian
Compiled the chronology of “Armeno-Georgia”, Muradyan’s monographs: “Georgian inscriptions of Armenia”, “Armenian inscriptions of Georgia” (2 volumes), “Old Georgian editions of Agathangelos”, “Armenian and Georgian editions of the Shushanik testimony”.
Muradyan left a huge scientific legacy: more than 300 published works.
  He compiled and published the series “Caucasus and Byzantium”, “Armenology”, “Armenian Library”, “Monument”, edited monographs of many Armenologists, compiled and published collections summarizing the scientific heritage of famous Armenologists (N. Mar, H. Orbeli), L.  . Khachikyan, L. Melikset-Bek, Ervand Ter-Minasyan, Mkrtich Nersisyan and others).
He was a member of a number of scientific, scientific-methodological and editorial councils.   He participated in many international conferences and congresses with scientific reports both in Armenia and in many foreign countries, organized the international conference “Christian East” in Armenia and published its materials.
Doctor of Historical Sciences (1986), Professor (1989).

1990 թվականի հուլիսի 20-ին Երևանում վախճանվեց  Սերգեյ Իոսիֆի  Փարաջանովը (Սարգիս Հովսեփի Փարաջանյան),

Ով մեծ ներդրում ունեցավ համաշխարհային կինոյում «Մոռացված նախնիների ստվերները» (1965) և «Մոռացված նախնիների ստվերները» ֆիլմերով։ Նռան գույնը» (1968):  Բազմաթիվ կինոմրցանակների դափնեկիր, Ուկրաինական ԽՍՀ (1990 թ., հետմահու) և Հայկական ԽՍՀ (1990 թ.) ժողովրդական արտիստ։
«Ես Վրաստանում ծնված հայ եմ, բանտարկվել եմ ուկրաինական ազգայնականության համար»։
Չլինելով դասական այլախոհ, Սերգեյ Փարաջանովը, այնուամենայնիվ, բացահայտ քննադատում էր խորհրդային մշակութային քաղաքականությունը և դեմ էր գրաքննությանն ու դատական հաշվեհարդարներին ուկրաինական մտավորականության դեմ։  Արդյունքում 1974 թվականին ռեժիսորը քաղաքական դրդապատճառներով դատապարտվել է միասեռական հարաբերությունների մեղադրանքով։  4 տարի բանտում անցկացնելուց հետո Փարաջանովն ազատ է արձակվել խորհրդային ստեղծագործ մտավորականության և այդ կապակցությամբ միջազգային արշավի ճնշման ներքո։
Բացի ֆիլմերից Սերգեյ Փարաջանովը ստեղծել է բազմաթիվ վիզուալ գործեր՝ գծանկարներ, կոլաժներ, ինստալացիաներ, քանդակներ։
Փարաջանովի համար ամենամեծ ցնցումը նրա առաջին կնոջ՝ Նիգար Սերաևայի սպանությունն էր։  Նրա կինը, ազգությամբ թաթար, սպանվել է հարազատների կողմից հավատուրացության համար։
Հուլիսի 20-ին բժշկական չվերթով տնօրենին Փարիզից (որտեղ նա բուժման կուրս էր անցնում Ֆրանսիայի նախագահ Ֆրանսուա Միտերանի հրավերով) Երեւան է բերել, որտեղ նույն օրը մահացել է հանրապետական հիվանդանոցում։
Հուլիսի 25-ին Հայաստանի օպերայի և բալետի թատրոնում տեղի ունեցավ Փարաջանովին հրաժեշտը։  Թաղված է բազմահազարանոց երթից հետո Կոմիտասի անվան այգու պանթեոնում

20 июля 1990 года в Ереване – скончался Сергей Иосифович Параджанов  (Саркис Овсепович Параджанян)-  представитель волны  поэтического кино, который внёс большой вклад в мировой кинематограф фильмами «Тени забытых предков» (1965) и «Цвет граната» (1968). Лауреат множества кинопремий, народный артист Украинской ССР (1990, посмертно) и Армянской ССР (1990).
Про себя шутя говорил- “я армянин рожденный в Грузии, сидел за украинский национализм”.
Не будучи классическим диссидентом, Сергей Параджанов, однако, открыто критиковал советскую культурную политику, выступал против цензуры и судебных расправ над украинской интеллигенцией. В результате в 1974 году режиссёр по политическим мотивам был осуждён по обвинению в однополых отношениях. Пробыв в тюрьме 4 года, Параджанов освободился под давлением советской творческой интеллигенции и международной кампании в этой связи.
Помимо фильмов, Сергей Параджанов создал множество изобразительных произведений: рисунки, коллажи, инсталляции, скульптуры.
Сильнейшим потрясением  для  Параджанова стало убийство  первой жены Нигяр Сераевой. Его жена татарка по национальности  была убита своими родственниками за вероотступничество.
20 июля медицинский борт доставил режиссёра из Парижа( где он находился на лечении по приглашению президента Франции Франсуа Миттерана)  в Ереван, где он умер в тот же день в республиканской больнице.
Прощание с Параджановым прошло 25 июля в Армянском театре оперы и балета. Похоронен после многотысячного шествия в Пантеоне парка имени Комитаса

On July 20, 1990, in Yerevan, Sergei Iosifovich Parajanov (Sarkis Ovsepovich Parajanyan) died, a representative of the wave of poetic cinema, who made a great contribution to world cinema with the films “Shadows of Forgotten Ancestors” (1965) and “The Color of Pomegranates” (1968).  Winner of many film awards, People’s Artist of the Ukrainian SSR (1990, posthumously) and the Armenian SSR (1990).
He jokingly said to himself, “I am an Armenian born in Georgia, I was imprisoned for Ukrainian nationalism.”
Not being a classic dissident, Sergei Parajanov, however, openly criticized Soviet cultural policy and opposed censorship and judicial reprisals against the Ukrainian intelligentsia.  As a result, in 1974, the director was convicted for political reasons on charges of same-sex relations.  After spending 4 years in prison, Parajanov was released under pressure from the Soviet creative intelligentsia and the international campaign in this regard.
In addition to films, Sergei Parajanov created many visual works: drawings, collages, installations, sculptures.
The greatest shock for Parajanov was the murder of his first wife Nigar Seraeva.  His wife, a Tatar by nationality, was killed by her relatives for apostasy.
On July 20, a medical flight brought the director from Paris (where he was undergoing treatment at the invitation of French President Francois Mitterrand) to Yerevan, where he died on the same day in a republican hospital.
Farewell to Parajanov took place on July 25 at the Armenian Opera and Ballet Theater.  Buried after a procession of thousands in the Pantheon of Komitas Park

1991 թվականի հուլիսի 20-ին Վերին-Շեն գյուղում զոհվել է  Ջիվան Զավենի  Աբրահամյանը

Ջիվան Աբրահամյանը եղել է հատուկ գնդի առաջին վաշտի հրամանատարը, ակտիվ մասնակցել է ԼՂՀ Արարատի, Կապանի, Վարդենիսի, Սիսիանի, Գորիսի, Նոյեմբերյանի, Վայքի, Տավուշի և Շաումյանի շրջանների ինքնապաշտպանական և ազատագրական մարտերին։   Աչքի է ընկել Շաումյանի շրջանի Էրքեջ, Բուզլուխ, Մանաշիդ, Վերին Շեն գյուղերի ինքնապաշտպանության գործում։   Մահացել է 1991թ.   Հուլիսի 20-ին Շաումյանովսկի շրջանի Վերին Շեն գյուղի պաշտպանության ժամանակ։
Թաղվել է Եռաբլուրում։

20 июля  2011 года в селе Верин- Шен- погиб Дживан Абраамян Завенович- один из организаторов Национальной Армии РА, военный деятель, национальный герой Армении (1996, посмертно).
Дживан Абрамян был командиром первой роты специального полка, принимал активное участие в самообороне и освободительных боях Араратского, Капанского, Варденисского, Сисианского, Горисского, Ноемберянского, Вайкского, Тавушского и Шаумяновского районов НКР.  Отличился при самообороне сел Эркедж, Бузлух, Манашид, Верин Шен Шаумяновского района.  Умер в 1991 году.  20 июля при обороне поселка Верин Шен Шаумяновского района.
Похоронен в Ераблуре.

On July 20, 2011, in the village of Verin-Shen, Jivan Abrahamyan Zavenovich, one of the organizers of the National Army of the Republic of Armenia, a military figure, a national hero of Armenia, died (1996, posthumously).
Jivan Abrahamyan was the commander of the first company of a special regiment, took an active part in the self-defense and liberation battles of the Ararat, Kapan, Vardenis, Sisian, Goris, Noyemberyan, Vayk, Tavush and Shaumyan regions of the NKR.   He distinguished himself in self-defense of the villages of Erkej, Buzlukh, Manashid, Verin Shen of the Shaumyan region.   Died in 1991.   On July 20, during the defense of the village of Verin Shen, Shaumyanovsky district.
He was buried in Erablur.

1955 թվականի հուլիսի 20-ին Լիսաբոնում մահացավ Գալուստ Սարգիսի Գյուլբենկյանը ՝

Գյուլբենկյանը ողջ կյանքում երազել է տեղափոխվել Հայաստան և իր ողջ հարստությունը կտակել Հայաստանին։   Իր վերջին ապաստանում՝ Պորտուգալիայում, նա ապրեց ընդամենը տասներեք տարի։
1922 թվականին նրա միջոցներով կառուցվել է Լոնդոնի Սուրբ Մինաս հայկական եկեղեցին։  Գյուլբենկյանը 400 հազար դոլար է նվիրաբերել Էջմիածնի Մայր տաճարի վերականգնման համար և օգնել Երևանի կառուցմանը։  1929 թվականին Գյուլբենկյանը Երուսաղեմում կառուցել է Հայոց պատրիարքարանի գրադարանը։
1930-ականներին Գյուլբենկյանը եղել է Հայկական բարեգործական ընդհանուր միության նախագահ։  Նրա նվիրատվություններն օգնեցին հիվանդանոցներ կառուցել Մերձավոր Արևելքի հայ համայնքների համար:  Գյուլբենկյանի ստեղծած բարեգործական հիմնադրամը, որը ղեկավարում է Պորտուգալիան, դեռևս օգնություն է ցուցաբերում Հայաստանին, նրա կամքի համաձայն, մասնավորապես Մատենադարանին պարբերաբար միջոցներ են հատկացվում հնագույն ձեռագրերի պահպանման և վերականգնման համար։
Ռուսաստանում լայնորեն հայտնի է  հայ նավթային մագնատի անունը։  Գյուլբենկյանը արվեստի աշխարհի խոշորագույն կոլեկցիոներներից էր և դարձավ Էրմիտաժի գլուխգործոցների առաջին գնորդը, երբ Խորհրդային Միության իշխանությունները որոշեցին վաճառել դրանք:  Այնուհետեւ Գյուլբենկյանին հաջողվել է Էրմիտաժից գնել 51 ցուցանմուշ, որի համար այնուհետ վճարել է մոտ 300 հազար ֆունտ ստեռլինգ։

20 июля 1955 года в Лиссабоне- скончался Галуст Гюльбенкян Саргисович- богатейший человек того времени, нефтяной магнат. Всю свою жизнь Гюльбенкян мечтал переехать в Армению и завещать Армении все свое богатство.  В своем последнем пристанище, в Португалии, он прожил всего тринадцать лет.
В 1922 году на его средства была воздвигнута армянская церковь Сурб Минас в Лондоне. Гюльбенкян пожертвовал 400 тысяч долларов на восстановление Эчмиадзинского собора, помогал в строительстве Еревана. В 1929 году Гюльбенкян построил Библиотеку армянской патриархии в Иерусалиме․
В 30-ые годы Гюльбенкян занимал пост председателя «Всеобщего армянского благотворительного Союза». На его пожертвования были построены больницы для армянских общин по всему Ближнему Востоку. Созданный Гюльбенкяном благотворительный фонд, управляемый Португалией до сих пор оказывает помощь Армении, согласно его завещанию , в частности Матенадарану регулярно выделяются средства на сохранение и реставрацию древних манускриптов.
В России имя армянского нефтяного магната также широко известно. Гюльбенкян был одним из крупнейших в мире коллекционеров предметов искусства и стал первым покупателем шедевров Эрмитажа, когда власти Советского Союза приняли решение об их продаже. Тогда Гюльбенкяну удалось выкупить у Эрмитажа 51 экспонат, за которые он тогда заплатил около 300 тысяч фунтов.

On July 20, 1955, Galust Gyulbenkian Sargisi, the richest man of that time, an oil tycoon, died in Lisbon.  All his life, Gulbenkian dreamed of moving to Armenia and bequeathing all his wealth to Armenia.   In his last refuge, in Portugal, he lived only thirteen years.
In 1922, the Armenian Church of Surb Minas in London was erected at his expense.  Gulbenkian donated 400 thousand dollars for the restoration of the Etchmiadzin Cathedral and helped in the construction of Yerevan.  In 1929, Gulbenkian built the Library of the Armenian Patriarchate in Jerusalem․
In the 1930s, Gulbenkian served as chairman of the General Armenian Benevolent Union.  His donations helped build hospitals for Armenian communities throughout the Middle East.  The charitable foundation created by Gulbenkian, managed by Portugal, still provides assistance to Armenia, according to his will, in particular, funds are regularly allocated to the Matenadaran for the preservation and restoration of ancient manuscripts.
In Russia, the name of the Armenian oil magnate is also widely known.  Gulbenkian was one of the world’s largest art collectors and became the first buyer of Hermitage masterpieces when the authorities of the Soviet Union decided to sell them.  Then Gulbenkian managed to buy 51 exhibits from the Hermitage, for which he then paid about 300 thousand pounds.

1914 թվականի հուլիսի 20-ին Ծավ գյուղում (Սյունիք) ծնվել է Հունան Մկրտիչի Ավետիսյանը- 

Նովոռոսիյսկի մերձակայքում տեղի ունեցած հարձակողական մարտում իր մարմնով փակել է թշնամու գնդացրային  կրակակետը ՝ 

  Խորհրդային Միության հերոսի կոչումը հետմահու շնորհվել է 1944 թվականի մայիսի 16-ին։  Պարգևատրվել է Լենինի շքանշանով։
Հայաստանում պիոներական ջոկատները կրում էին Հունան Ավետիսյան անունը։  Նրան հուշարձաններ են կանգնեցվել Երեւանում, Կապանում, Ծավ գյուղում։  Նրա անունը կրում էր մեծ հզորությամբ մոտորանավը

20 июля 1914 года в селе Цав ( Сюник)- родился Унан Мкртычевич Аветисян-  в наступательном бою близ Новороссийска закрыл своим телом амбразуру вражеского дзота, тем самым дав возможность подразделению выполнить боевую задачу. Звание Героя Советского Союза присвоено 16 мая 1944 посмертно. Награждён орденом Ленина.
Пионерские отряды в  Армении носили  имя Унана Аветисяна. В Ереване, Капане, в селе Цав ему воздвигнуты памятники. Его имя носил  крупнотоннажный теплоход

On July 20, 1914, in the village of Tsav (Syunik), Unan Mkrtych Avetisyan was born.  The title of Hero of the Soviet Union was awarded posthumously on May 16, 1944.  Awarded the Order of Lenin.
Pioneer detachments in Armenia bore the name of Unana Avetisyan.  Monuments were erected to him in Yerevan, Kapane, in the village of Tsav.  His name was a large-tonnage locomotive

1975 թ-ի հուլիսի 15 -ն Երևանում-  ծնվել է Սուրեն Թադևոսյանը- ռեժիսոր, պրոդյուսեր։ Մահացել է 2016 թվականի ապրիլի 11-ին Իսպանիայի Վալենսիա քաղաքում։

1994-98 թվականներին եղել է Հայաստանի ՈւՀԱ լիգայի գլխավոր խմբագիրը։ 2004-2011 թվականներին եղել է հայաստանյան տարբեր հեռուստաընկերությունների գլխավոր ռեժիսոր, գլխավոր պրոդյուսեր և փոխտնօրեն։ Նկարահանվել է «Մեր բակը» ֆիլմի առաջին և երկրորդ մասերում։

Сурен Тадевосян родился 15 июля 1975 года в Ереване, режиссер, продюсер.  В составе команды КВН «ЕрМи»  становился чемпионом в Москве в 1992 и 1994 годах.   В 1994-98 годах был главным редактором Лиги КВН Армении.  В 2004-2011 годах он был главным режиссером, главным продюсером и заместителем директора различных армянских телеканалов.  Его снимали в первой и второй частях фильма «Наш двор».  Умер 11 апреля 2016 года в Валенсии, Испания.

Suren Tadevosyan was born on July 15, 1975 in Yerevan, director, producer.   As part of the KVN “ErMi” team, he became the champion in Moscow in 1992 and 1994.    In 1994-98, he was the chief editor of the KVN League of Armenia.   In 2004-2011, he was the chief director, chief producer and deputy director of various Armenian TV channels.   He was filmed in the first and second parts of the film “Our yard”.   Died on April 11, 2016 in Valencia, Spain.

1893 թվականի հուլիսի 19-ին Քութայիսում ծնվել է Վլադիմիր Վլադիմիրովիչ Մայակովսկին

Մայակովսկու ծնողները ծանոթացել և ամուսնացել են Հայաստանում՝ Վանաձորում, հետո՝ Ղարաքիլիսում։  Մայակովսկու հայրը՝ Վլադիմիր Կոնստանտինովիչ Մայակովսկին, ծնվել է Ահլցխայում և մեծացել հայկական միջավայրում։  Հայրս գերազանց հայերեն էր խոսում և սիրում էր հայկական երգեր երգել։  Մայակովսկու քույրը՝ Օլգան, իր հուշերում գրել է, որ իրենք մեծացել են ռուսական, վրացական, հայկական երգեր ու Հայաստանի մասին առեղծվածային պատմություններ լսելով։  1882 թվականին Վլադիմիր Կոնստանտինովիչը նշանակվել է Էրիվան նահանգի Ալեքսանդրապոլի անտառտնտեսության անտառապետի օգնական։  Իսկ անտառապահը նրա եղբայր Միխայիլն էր՝ բանաստեղծի հորեղբայրը։  Նրանք շատ մոտ էին ապրում Լոռու մարզին և հաճախ էին այցելում այնտեղ ապրող ռուսներին։  Այնտեղ էր, որ Վլադիմիր Կոնստանտինովիչը հանդիպեց բանաստեղծի ապագա մորը՝ Ալեքսանդրա Պավլենկոյին։  1883 թվականին նրանք ամուսնացան, և Վլադիմիր Կոնստանտինովիչը նշանակվեց Կարակիլիսում անտառապահի օգնական։  Այդ ժամանակ նրանք մի փոքրիկ տուն էին վարձում Նիկիտինոյում (ժամանակակից Ֆիոլետովո)։  Մայակովսկու քույրը՝ Լյուդմիլան, իր հուշերում խոսում է Կարակիլիսայի ամենագեղեցիկ բնապատկերների մասին՝ նշելով, որ նույն գեղեցկությունը տեսել է միայն Մարտիրոս Սարյանի կտավներում։  1889 թվականին Վլադիմիր Կոնստանտինովիչը բարձրացում է ստանում և որպես երրորդ կարգի անտառապահ տեղափոխվել է Քութայիսի նահանգի Բաղդատի շրջան։  Հենց այնտեղ՝ հայ մեծահարուստ Անանովի տանը, ծնվեց 20-րդ դարի մեծագույն բանաստեղծներից մեկը։
Ե՛վ քույրերը, և՛ մայրն իրենց հուշերում մեծ ջերմությամբ են հիշել Հայաստանը և նշել, որ Մայակովսկու հայրը, որտեղ էլ հանդիպել է հայերի, միշտ զրույցի է բռնվել նրանց հետ, այն էլ՝ հայերենով։  Շատ հաճախ այս խոսակցությունների ականատեսն էր դառնում փոքրիկ Մայակովսկին, ով փոքր տարիքից ուղեկցում էր հորը գրեթե ամենուր։  Հավանաբար դա է պատճառը, որ Մայակովսկին, արդեն հայտնի բանաստեղծ դառնալով, հայերի հետ հանդիպելիս նրանց անվանել է «երկրացիներ»։
Ե՛վ Թիֆլիսում, և՛ Բաքվում Մայակովսկին շրջապատված էր հայերով, և թե՛ Թիֆլիսում, թե՛ Բաքվում այս մասին գերադասում են լռել։ Մայակովսկին շրջապատված էր հայերով, և այս մասին և՛ Թիֆլիսը, և՛ Բաքուն գերադասում են լռել։
Մայակովսկին գրել է «Բաքու» պոեմը և հիշատակել Բաքուն իր «Մայրաքաղաքների ծնված» արձակում։  Ադրբեջանում շատ խելամտորեն փորձում են շրջանցել այն, որ Մայակովսկու համար Բաքուն ամենևին էլ ադրբեջանական քաղաք չէր, ավելին, «Ծնված մայրաքաղաքներում» նա ոչ մի տեղ չի գրում «ադրբեջանցի» բառը։  Մի պարզ պատճառով՝ այն ժամանակ նման հասկացություն չկար։  Նա օգտագործում է «թուրք», «թուրք» բառերը։  Եվ անհասկանալի է, թե ինչու են Ադրբեջանում մարդիկ այդքան ուրախ և հպարտանում Մայակովսկու այս աշխատանքով, որն ուղղակիորեն ապացուցում է իրենց հորինած ազգային առասպելների կեղծ լինելը։  Նա Բաքվում էր 1924թ.  Ահա թե ինչ է գրում Մայակովսկին այս տարիների մասին. «Փոշոտ, տերևազուրկ.  Մշակույթը միջազգային է.  Լեզուն կենտրոնական ռուսերենն է՝ Մանթաշևսկուն վերցնում եմ, Մանթաշևսկուն տալիս եմ (խոսքը փողի մասին է)»։  Հարցումները պարզ են՝ մի կոպեկ վճարեք, մեկ ռուբլի նոկաուտի ենթարկեք:  Իսկ ո՞րն է թուրքերենի նպատակը։  Մանթաշևը կարող է առանց նրա Փարիզում կառավարել, բայց Մանթաշևի աշխատողը դեռևս կարդալ չգիտի։  Ես Բաքուն տեսել եմ 1924 թվականին»։

19 июля 1893 года в Кутаиси- родился Владимир Владимирович Маяковский- в Армении сформировалась семья Маяковского, здесь родились его сестры.
Родители Маяковского познакомились и поженились в Армении – в Ванадзоре, тогда – Каракилисе. Отец Маяковского – Владимир Константинович Маяковский, родился в  Ахлцихе и вырос в армянской среде. Отец отлично говорил на армянском языке и очень любил петь армянские песни. Сестра Маяковского Ольга в своих  воспоминаниях писала, что они росли, слушая российские, грузинские, армянские песни и загадочные рассказы об Армении. В 1882 году Владимира Константиновича назначили помощником лесника Александропольского лесничества Эриванской губернии. А лесником был его брат Михаил, дядя поэта. Они очень близко жили к району Лори и часто ходили в гости к живущим там русским. Именно там Владимир Константинович знакомится с будущей мамой поэта – Александрой Павленко. В 1883 году они женятся, и Владимира Константиновича назначают помощником лесника в Каракилисе. Они  в то время арендуют маленький дом в Никитино (современном Фиолетово). Сестра Маяковского Людмила в своих воспоминаниях рассказывает о красивейших пейзажах  Каракилисы, отмечая, что ту же самую красоту она видела только в  картинах Мартироса Сарьяна. В 1889 году Владимир Константинович получает повышение и как лесник третьего разряда переезжает в Багдатийский район Кутаисской губернии. Именно там, в доме богатого армянина Ананова, рождается один из крупнейших поэтов 20-го века.
И сестры, и мать в своих воспоминаниях с большой теплотой вспоминали Армению и отмечали, что отец Маяковского, где бы он ни встретил армян, обязательно вступал с ними в беседу, причем обязательно на армянском языке. Очень часто очевидцем этих бесед становился маленький Маяковский, который с юных лет почти везде сопровождал отца. Наверное, в этом причина, что, уже став знаменитым поэтом Маяковский, встречая армян, называл их «земляками».
Как в Тифлисе, так и в Баку Маяковский был в окружении армян, и как в Тифлисе, так и в Баку об этом предпочитают умалчивать.
Маяковский написал стихотворение «Баку» и упоминает Баку в своей прозе «Рожденные столицы». В Азербайджане очень ловко пытаются обойти тот факт, что Баку для Маяковского был совсем не азербайджанским городом, более того, в «Рожденные столицы» он нигде не пишет слово «азербайджанец». По одной простой причине- в то время такого понятия не было. Он использует слова «тюрк», «тюркский». И непонятно, почему в Азербайджане так радуются и гордятся этим произведением Маяковского, которое непосредственно доказывает фальшивость придуманных ими национальных мифов. Он был в Баку в 1924 году. Вот что пишет про эти годы Маяковский: «Пыльно, беслисто. Культура – интернациональная. Язык – среднрусский: беру манташевские, даю манташевские (речь идет о деньгах)». Запросы простые — заплатить копейку, вышибить рупь. А тюркский язык – к чему он? Манташев и без него в Париже обойдется, а манташевский рабочий читать все равно не умеет. Я видел Баку 1924 года».

On July 19, 1893, Vladimir Vladimirovich Mayakovsky was born in Kutaisi; the Mayakovsky family was formed in Armenia, his sisters were born here.
Mayakovsky’s parents met and got married in Armenia – in Vanadzor, then Gharakilis.  Mayakovsky’s father, Vladimir Konstantinovich Mayakovsky, was born in Ahltsikhe and grew up in an Armenian environment.  My father spoke excellent Armenian and loved to sing Armenian songs.  Mayakovsky’s sister Olga wrote in her memoirs that they grew up listening to Russian, Georgian, Armenian songs and mysterious stories about Armenia.  In 1882, Vladimir Konstantinovich was appointed assistant forester of the Alexandropol forestry of the Erivan province.  And the forester was his brother Mikhail, the poet’s uncle.  They lived very close to the Lori region and often went to visit the Russians living there.  It was there that Vladimir Konstantinovich met the poet’s future mother, Alexandra Pavlenko.  In 1883 they married, and Vladimir Konstantinovich was appointed assistant forester in Karakilis.  At that time they were renting a small house in Nikitino (modern Fioletovo).  Mayakovsky’s sister Lyudmila in her memoirs talks about the most beautiful landscapes of Karakilisa, noting that she saw the same beauty only in the paintings of Martiros Saryan.  In 1889, Vladimir Konstantinovich received a promotion and, as a third-class forester, moved to the Baghdati region of the Kutaisi province.  It was there, in the house of the wealthy Armenian Ananov, that one of the greatest poets of the 20th century was born.
Both the sisters and the mother recalled Armenia with great warmth in their memoirs and noted that Mayakovsky’s father, wherever he met Armenians, always entered into a conversation with them, and always in the Armenian language.  Very often, little Mayakovsky, who from a young age accompanied his father almost everywhere, became an eyewitness to these conversations.  This is probably the reason that, having already become a famous poet, Mayakovsky, when meeting Armenians, called them “countrymen.”
Both in Tiflis and in Baku, Mayakovsky was surrounded by Armenians, and both in Tiflis and in Baku they prefer to keep silent about this.

Mayakovsky was surrounded by Armenians, and both Tiflis and Baku prefer to keep silent about this.
Mayakovsky wrote the poem “Baku” and mentions Baku in his prose “Born of Capitals”. In Azerbaijan they are very cleverly trying to get around the fact that for Mayakovsky Baku was not an Azerbaijani city at all; moreover, in “Born Capitals” he does not write the word “Azerbaijani” anywhere. For one simple reason – at that time there was no such concept. He uses the words “Turk”, “Turkic”. And it is not clear why people in Azerbaijan are so happy and proud of this work of Mayakovsky, which directly proves the falsity of the national myths they invented. He was in Baku in 1924. Here is what Mayakovsky writes about these years: “Dusty, leafless. Culture is international. The language is Central Russian: I take Mantashevsky, I give Mantashevsky (we are talking about money).” The requests are simple – pay a penny, knock out a ruble. And what is the purpose of the Turkic language? Mantashev can manage without him in Paris, but Mantashev’s worker still doesn’t know how to read. I saw Baku in 1924.”

Ատոմ Էգոյանը ծնվել է 1960 թվականի հուլիսի 19-ին Կահիրեում

2002 թվականին էկրան բարձրացավ Էգոյանի «Արարատ» ֆիլմը, որը պատմում է Հայոց ցեղասպանության մասին, սակայն արժանացավ Թուրքիայի դժգոհությանը, որը փորձեց խոչընդոտել դրա ցուցադրությունը Կաննի կինոփառատոնում։
Էգոյանն ապրում է Տորոնտոյում կնոջ՝ դերասանուհի Արսինե Խանջյանի, ծնունդով Բեյրութում հայուհի, ով նկարահանվել է Էգոյանի բազմաթիվ ֆիլմերում, և որդու՝ Արշիլի հետ։
Արսինե Խանջյանը և նրա ամուսինը ակտիվորեն աջակցել են Հայաստանում տեղի ունեցած «թավշյա հեղափոխությանը» և անձամբ Նիկոլ Փաշինյանին նրա քաղաքական պայքարում։  2018 թվականի սեպտեմբերին նրանք ՀՀ քաղաքացիություն են ստացել, նրանց անձնագրերն անձամբ է ներկայացրել Նիկոլ Փաշինյանը.

19 июля 1960 года в Каире — родился Атом Эгоян- канадский кинорежиссёр, сценарист, продюсер, актёр, монтажёр
В 2002 году вышел фильм Эгояна «Арарат» о геноциде армян, неодобрительно встреченный Турцией, которая пыталась препятствовать его показу на Каннском кинофестивале.
Эгоян живёт в Торонто вместе со своей женой актрисой Арсине Ханджян — армянкой, родившейся в Бейруте, снявшейся во многих фильмах Эгояна, и сыном Аршилом.
Арсине Ханджян и ее муж активно поддерживали “бархатную революцию” в Армении и лично Никола Пашиняна в его политической борьбе. В сентябре 2018 году они получили гражданство Армении , паспорта им лично вручил Никол Пашинян

Atom Egoyan was born on July 19, 1960 in Cairo, Canadian film director, screenwriter, producer, actor, editor.
In 2002, Egoyan’s film Ararat, about the Armenian genocide, was released, but was met with disapproval by Turkey, which tried to prevent its screening at the Cannes Film Festival.
Egoyan lives in Toronto with his wife, actress Arsine Khanjian, an Armenian born in Beirut who has appeared in many of Egoyan’s films, and their son Arshile.
Arsine Khanjyan and her husband actively supported the “velvet revolution” in Armenia and personally Nikol Pashinyan in his political struggle.  In September 2018, they received Armenian citizenship, their passports were personally presented to them by Nikol Pashinyan