Հայկական Արևի և Սևանի Գույները՝ «Ծիրանի ծառ»-ի Հեղինակ

Ալբերտ Ստեփանի Պապիկյանը մահացել է 1997 թվականի նոյեմբերի 11-ին Մոսկվայում՝ կյանքի 71-րդ տարում, թողնելով հետևում հայկական գունային արևի անմար ճառագայթները՝ որպես Ռարվեստի վաստակավոր նկարիչ Ռուսաստանի Դաշնությունում (1971) և ՀԽՍՀ գեղարվեստի ակադեմիայի արծաթե մեդալակիր (1979)։

Ծնվել է 1926 թվականի օգոստոսի 25-ին Նալբանդ գյուղում (Ալեքսանդրապոլի գավառ, այժմ՝ Շիրակի մարզ)։ 1939-1941 թթ. սովորել է Մոսկվայի գեղարվեստի դպրոցում, 1942-1943 թթ.՝ Թբիլիսիի գեղարվեստի ակադեմիայում, 1949 թվականին ավարտել Լենինգրադի Իլյա Ռեպինի անվան գեղարվեստի ինստիտուտը։ 1950 թվականից մասնակցել է ցուցահանդեսների, նույն թվականին անհատական ցուցահանդես է ունեցել Լենինգրադում։ 

Նրա կտավները՝ տաք, արևահար գույներով լի բնանկարներ, դիմանկարներ, նատյուրմորտներ՝ դարձել են հայկական բնության և մարդու հոգու ճշմարիտ արտացոլումը։ Ամենահայտնի գործերից են՝ «Ամպրոպից առաջ» (1969), «Ծիրանի ծառ» (1970), «Սևան» (1977), «Հողմահույզ օր» (1974), «Սևանշինի ստախանովականները», «Հիվանդ բարեկամի մոտ», «Հացը», «Պուշկինը Հայաստանում», «Հայաստան», «Սևանա լիճ»։ Նրա վրձնով Սևանա լիճը շնչում է, ծիրանի ծառը ծաղկում է, իսկ հայկական լեռները խոսում են։ Ալբերտ Պապիկյանը մնաց Նալբանդից Մոսկվա տանող գունային կամուրջը՝ իր կտավներով ոգեշնչելով սերունդներին հայրենի հողի անսպառ գեղեցկությամբ և արևի ջերմությամբ։

—

### Русский
Художник абрикосовых ветвей Севана

Альберт Степанович Папикян скончался 11 ноября 1997 года в Москве на 72-м году жизни, оставив неугасающие лучи армянского цветового солнца как заслуженный художник Российской Федерации (1971) и серебряный медалист Академии художеств Армянской ССР (1979). Родился 25 августа 1926 года в селе Налбанд (Александропольский уезд, ныне Ширакская область). В 1939–1941 гг. учился в Московской художественной школе, в 1942–1943 гг. — в Тбилисской академии художеств, в 1949 году окончил Ленинградский институт живописи, скульптуры и архитектуры им. И. Е. Репина. С 1950 года участвовал в выставках, в том же году провёл персональную выставку в Ленинграде.

Его полотна — тёплые, солнечные пейзажи, портреты, натюрморты — стали подлинным отражением армянской природы и души человека. Среди самых известных: «Перед грозой» (1969), «Абрикосовое дерево» (1970), «Севан» (1977), «Ветреный день» (1974), «Стахановцы Севанстроя», «У больного друга», «Хлеб», «Пушкин в Армении», «Армения», «Озеро Севан». На его картинах озеро Севан дышит, абрикосовое дерево цветёт, а армянские горы говорят. Альберт Папикян остался цветовым мостом от Налбанда до Москвы, вдохновляя поколения неиссякаемой красотой родной земли и теплом солнца.

—

### English
Painter of Sevan’s Apricot Branches

Albert Stepanovich Papikyan passed away on November 11, 1997, in Moscow at the age of 71, leaving behind the undying rays of Armenian color as Honored Artist of the Russian Federation (1971) and silver medalist of the Armenian SSR Academy of Arts (1979). Born on August 25, 1926, in Nalband village (Alexandropol district, now Shirak Province). Studied at the Moscow Art School (1939–1941), Tbilisi Academy of Arts (1942–1943), and graduated from the Ilya Repin Leningrad Institute of Painting, Sculpture and Architecture in 1949. From 1950 participated in exhibitions, held a solo exhibition in Leningrad the same year.

His canvases — warm, sun-drenched landscapes, portraits, still lifes — became the true reflection of Armenian nature and human soul. Among the most famous: *Before the Storm* (1969), *Apricot Tree* (1970), *Sevan* (1977), *Windy Day* (1974), *Stakhanovites of Sevanstroy*, *At a Sick Friend’s*, *Bread*, *Pushkin in Armenia*, *Armenia*, *Lake Sevan*. On his paintings, Lake Sevan breathes, the apricot tree blooms, and the Armenian mountains speak. Albert Papikyan remained the colorful bridge from Nalband to Moscow, inspiring generations with the inexhaustible beauty of his native land and the warmth of the sun.

—