Թբիլիսահայ Գրականության Անմար Ձայն

Բենիկ Մկրտչի Սեյրանյանը ծնվել է 1913 թվականի դեկտեմբերի 12-ին Ղազախի գավառի Կոթիգեղ (Կոթի) գյուղում՝ հայ խորհրդային արձակագիր, դրամատուրգ, թարգմանի

Վրացական ԽՍՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ (1971), Վրաստանի գրողների միության հայկական մասնաճյուղի նախագահ, «Կամուրջ» տարեգրքի խմբագրական խորհրդի նախագահ, ով իր կյանքը նվիրել է թբիլիսահայ գրականությանը՝ դառնալով «Քարափների կածանը» (1935), «Ծիրանաքար» (1945), «Ծաղկած հուշարձան» (1946), «Լեռնային բյուրեղ» (1949), «Ձուլարանի կրակները» (1950), «Աղբյուրներ» (1953), «Աստղերի հովիտ» (1959), «Աստղաձոր» (1963), «Ճամփաներ և ճակատագրեր» (1968) և 50-ից ավելի գրքերի հեղինակ։ Մահացել է 2003 թվականի մայիսի 24-ին Թբիլիսիում՝ կյանքի 90-րդ տարում, թաղված Խոջիվանքի պանթեոնում։ 

Փոքր տարիքից ապրել է Թբիլիսիում, 18 տարեկանում ավարտել մանկավարժական տեխնիկումը, աշխատել Օչամչիրեում և Թբիլիսիում որպես ուսուցիչ։ 1958 թվականին ավարտել Երևանի մանկավարժական ինստիտուտը։ 1933 թվականից՝ «Պրոլետար» (հետագայում՝ «Սովետական Վրաստան») թերթի խմբագրությունում, ապա՝ «Վրաստան» թերթի մշակույթի և գրականության բաժնի վարիչ։ Գրքերը հրատարակվել են Թբիլիսիում, Երևանում, Մոսկվայում, թարգմանվել վրացերեն, ռուսերեն։ 

Բենիկ Սեյրանյանը մնաց Կոթիգեղից Թբիլիսի տանող գրական կամուրջը՝ իր պատմվածքներով, վեպերով և անսահման նվիրումով ոգեշնչելով սերունդներին թբիլիսահայ գրականության խորքերով և խորհրդային մարդու հոգու գեղեցկությամբ։



### Русский
Неугасающий голос тбилисско-армянской литературы

Беник Мкртичевич Сейранян родился 12 декабря 1913 года в селе Котиге (Котих) Газахского уезда — армянский советский прозаик, драматург, переводчик, заслуженный деятель культуры Грузинской ССР (1971), председатель армянского отделения Союза писателей Грузии, председатель редколлегии альманаха «Камурдж», автор более 50 книг, в том числе «Карапнари катан» (1935), «Циранакар» (1945), «Цветущий памятник» (1946), «Горный хрусталь» (1949), «Огни плавильни» (1950), «Источники» (1953), «Долина звёзд» (1959), «Астхадзор» (1963), «Дороги и судьбы» (1968). Умер 24 мая 2003 года в Тбилиси на 90-м году жизни, похоронен в пантеоне Ходживанк.

С детства жил в Тбилиси, в 18 лет окончил педагогический техникум, работал учителем в Очамчире и Тбилиси. В 1958 окончил Ереванский педагогический институт. С 1933 — в редакции газеты «Пролетарий» (позже «Советская Грузия»), затем заведующий отделом культуры и литературы газеты «Врастан». Книги издавались в Тбилиси, Ереване, Москве, переводились на грузинский и русский.

Беник Сейранян остался литературным мостом от Котиге до Тбилиси — своими рассказами, романами и безграничной преданностью, вдохновляя поколения глубинами тбилисско-армянской литературы и красотой души советского человека.



### English
Undying Voice of Tbilisi-Armenian Literature

Benik Mkrtichi Seyranyan was born on December 12, 1913, in the village of Kotigegh (Koti), Ghazakh district — Armenian Soviet prose writer, playwright, translator, Honored Cultural Figure of the Georgian SSR (1971), chairman of the Armenian branch of the Writers’ Union of Georgia, chairman of the editorial board of the almanac *Kamurj*, author of over 50 books, including *Karapnari Katan* (1935), *Tsiranakar* (1945), *Blooming Monument* (1946), *Mountain Crystal* (1949), *Fires of the Foundry* (1950), *Sources* (1953), *Valley of Stars* (1959), *Astghadzor* (1963), *Roads and Fates* (1968). Died on May 24, 2003, in Tbilisi at the age of 89, buried in Khojivank Pantheon.

From childhood lived in Tbilisi, at 18 graduated from pedagogical technical school, worked as a teacher in Ochamchire and Tbilisi. In 1958 graduated from Yerevan Pedagogical Institute. From 1933 — in the editorial office of *Proletar* (later *Soviet Georgia*), then head of the culture and literature department of *Vrastan*. Books published in Tbilisi, Yerevan, Moscow, translated into Georgian and Russian.

Benik Seyranyan remained the literary bridge from Kotigegh to Tbilisi — with his stories, novels, and boundless dedication, inspiring generations with the depths of Tbilisi-Armenian literature and the beauty of the Soviet man’s soul.