1980 թվականի հուլիսի 25-ին Մոսկվայում մահացավ Վլադիմիր Սեմենովիչ Վիսոցկին

Մի օր ընկերական հավաքի ժամանակ դեռևս անհայտ Վիսոցկին կատարեց իր երգերից մեկը։  Նրա ընկեր Լևոն Քոչարյանը թաքուն ձայնագրել է և հենց այս ձայնագրությունը, որը լայն հնչեղություն առաջացրեց ողջ ԽՍՀՄ-ում, բացահայտեց Վիսոցկին աշխարհին։
Վլադիմիր Վիսոցկու կյանքում եղել են մի քանի հայեր, ովքեր ազդել են նրա անձի ձևավորման, ճակատագրի և ստեղծագործական գործունեության վրա։  Մանկուց իր կողքին խորթ մայրը ծնունդով Եվգենյա Լիխալատովան (ծն. Մարտիրոսովա), ում Վիսոցկին կուռք էր տալիս, և նա սիրում էր նրան իր որդու պես։  Վիսոցկին միշտ դրական է արտահայտվել իր Ժենեչկայի մասին (այդպես է Վիսոցկին անվանել իր խորթ մորը):
Վլադիմիրի կյանքում մեծ դեր է խաղացել նաեւ ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ Լեոնիդ Ենգիբարյանը, ում անսպասելի մահը շատ ծանր է տարել Վիսոցկու համար։  «Տխուր ծաղրածու» Ենգիբարովի մասին Վիսոցկին մի անգամ ասել է. «Իմ սիրելի արտիստներից կա մեկը, ում համար քնքշությունը անսահման է»:
Վլադիմիրը ընկերություն էր անում նաև լեգենդար Սերգեյ Փարաջանովի հետ, ով իր և Մարինա Վլադիի համար կազմակերպեց անմոռանալի մեղրամիս Վրաստան։
Նրա ընկեր Էդմոնդ Քեոսայանն այն մարդկանցից է, ում շնորհիվ երկիրը իմացավ, թե ինչ տեսք ունի իր կուռքը։  1965 թվականին Քեոսայանը նկարահանել է Վիսոցկու «Խոհարարը» մելոդրամատիկ կատակերգությունը։
Վիսոցկին Հայաստան է այցելել միայն մեկ անգամ, սակայն այս այցի մասին լեգենդներ դեռևս շրջանառվում են։  Վլադիմիրն ու նրա ընկերը՝ թարգմանիչ Դավիթ Կարապետյանը, սարսափելի վթարի են ենթարկվել, որից հրաշքով ողջ են դուրս եկել։  Խոսակցություններ կան, որ այս դեպքից հետո Վիսոցկին մկրտվել է հայկական եկեղեցիներից մեկում։  Դավիթ Կարապետյանն իր ընկեր Վիսոցկու մասին հուշերի գիրք է թողել.  Նա դեռ ողջ է այսօր, ապրում է Մոսկվայի և հայրենի Երևանի միջև։

25 июля 1980 года в Москве- скончался Владимир Семенович Высоцкий- Однажды, во время  дружеской  посиделки, ещё никому не известный Высоцкий исполнил одну из своих песен. Его друг Левон Кочарян тайно записал его и именно эта запись, вызвавшая широкий резонанс по всему СССР, открыла миру Высоцкого.
В жизни Владимира Высоцкого было несколько армян, повлиявших на формирование его личности, на его судьбу и творчество. С детства рядом с ним была мачеха — армянка по происхождению Евгения Лихалатова (в девичестве Мартиросова), которую Высоцкий боготворил, а она его любила как родного сына. Высоцкий всегда положительно отзывался о своей Женечке (так называл Высоцкий мачеху)”.
Большую роль в жизни Владимира сыграл также народный артист СССР Леонид Енгибарян, скоропостижную смерть которого Высоцкий переживал очень тяжело. О “грустном клоуне” Енгибарове Высоцкий как то сказал: “среди моих любимых артистов есть один, нежность к которому безгранична. Его зовут Енгибаров”.
Владимир дружил и с человеком-легендой, эпатажным Сергеем Параджановым, который организовал незабываемое свадебное путешествие в Грузию ему  с Мариной Влади.
Его друг Эдмонд Кеосаян- один из людей, благодаря которым, страна узнала как выглядит ее кумир. Кеосаян в 1965-м году снял Высоцкого в мелодраматической комедии «Стряпуха».
В Армении Высоцкий был всего раз, однако легенды об этом визите ходят до сих пор. Владимир и его друг, переводчик Давид Карапетян попали в страшную аварию, из которой чудом вышли живыми. Поговаривают, что после этого случая Высоцкий крестился в одной из армянских церквей. О своем друге Высоцком Давид Карапетян оставил книгу воспоминаний. Жив поныне, живет между Москвой и родным Ереваном.

On July 25, 1980, Vladimir Semenovich Vysotsky died in Moscow. One day, during a friendly gathering, the still unknown Vysotsky performed one of his songs.  His friend Levon Kocharyan secretly recorded it and it was this recording, which caused a wide resonance throughout the USSR, that revealed Vysotsky to the world.
In the life of Vladimir Vysotsky there were several Armenians who influenced the formation of his personality, his fate and creativity.  From childhood, he had a stepmother next to him – an Armenian by birth, Evgenia Likhalatova (nee Martirosova), whom Vysotsky idolized, and she loved him like her own son.  Vysotsky always spoke positively about his Zhenechka (that’s what Vysotsky called his stepmother).”
People’s Artist of the USSR Leonid Yengibaryan also played a major role in Vladimir’s life, whose sudden death was very difficult for Vysotsky.  About the “sad clown” Yengibarov, Vysotsky once said: “among my favorite artists there is one for whom tenderness is boundless. His name is Yengibarov.”
Vladimir was also friends with a legendary man, the outrageous Sergei Parajanov, who organized an unforgettable honeymoon trip to Georgia for him and Marina Vladi.
His friend Edmond Keosayan is one of the people thanks to whom the country learned what its idol looks like.  In 1965, Keosayan directed Vysotsky in the melodramatic comedy “The Cook.”
Vysotsky visited Armenia only once, but legends about this visit still circulate.  Vladimir and his friend, translator David Karapetyan, were in a terrible accident, from which they miraculously emerged alive.  Rumor has it that after this incident, Vysotsky was baptized in one of the Armenian churches.  David Karapetyan left a book of memories about his friend Vysotsky.  He is still alive today, lives between Moscow and his native Yerevan.

1975 թվականի հուլիսի 25-ին Երևանում – ծնվել է Արմեն Գևվորգի  Աշոտյանը – քաղաքական գործիչ։

2018 թվականից անցել է ընդդիմադիր գործունեության՝ լինելով գործող իշխանության ամենաակտիվ հակառակորդներից մեկը, Ներկայումս նա կասկածվում է պետականությանը վնաս պատճառած ծառայողական հանցագործությունների և եսասիրական գործողություններ կատարելու մեջ։

25 июля 1975 года в Ереване- родился Ашотян Армен Геворгович- занимал ряд ключевых государственных и политических должностей, с 2018 года перешел к оппозиционной деятельности , являясь одним из самых активных противников действующей власти. В настоящий момент находится под следствием- подозревается в совершении должностных преступлений и в корыстных  действиях нанесших ущерб государству.В некоторых кругах Армении  это считают политическим преследованием.

On July 25, 1975 in Yerevan – Ashotyan Armen Gevorgovich was born – he held a number of key government and political positions, since 2018 he switched to opposition activities, being one of the most active opponents of the current government.  Currently under investigation, he is suspected of committing official crimes and selfish actions that caused damage to the state. In some circles in Armenia this is considered political persecution.

1975 թվականի հուլիսի 25-ին Երևանում – ծնվել է Արմեն Գևվորգի  Աշոտյանը

Ներկայումս նա կասկածվում է պետականությանը վնաս պատճառած ծառայողական հանցագործությունների և եսասիրական գործողություններ կատարելու մեջ։

25 июля 1975 года в Ереване- родился Ашотян Армен Геворгович- занимал ряд ключевых государственных и политических должностей, с 2018 года перешел к оппозиционной деятельности , являясь одним из самых активных противников действующей власти. В настоящий момент находится под следствием- подозревается в совершении должностных преступлений и в корыстных  действиях нанесших ущерб государству.В некоторых кругах Армении  это считают политическим преследованием.

On July 25, 1975 in Yerevan – Ashotyan Armen Gevorgovich was born – he held a number of key government and political positions, since 2018 he switched to opposition activities, being one of the most active opponents of the current government.  Currently under investigation, he is suspected of committing official crimes and selfish actions that caused damage to the state. In some circles in Armenia this is considered political persecution.

1996 թվականի հուլիսի 25-ին Սոչիում մահացել է  կոմպոզիտոր Միքայել Լեոնի Թարիվերդիևը

ՌՍՖՍՀ ժողովրդական արտիստ։  Ծնվելով Թբիլիսիում՝ հայ ընտանիքում, ընդունվել է Երևանի կոնսերվատորիա, որտեղ սովորել է մեկուկես տարի։  Այս ընթացքում նա ուսումնասիրել է հայոց լեզուն և լավ տիրապետել դրան։  1953 – 1957 թվականներին սովորել է Մոսկվայի Գնեսինների անվան երաժշտական մանկավարժական ինստիտուտում (Ա. Ի. Խաչատրյանի կոմպոզիցիայի դասարան)
Միքայել Թարիվերդիև անունը առավել հայտնի է իր երաժշտությամբ այնպիսի հայտնի ֆիլմերի համար, ինչպիսիք են «Գարնան տասնյոթ պահերը», «Ճակատագրի հեգնանքը»:  Բացի այդ, կոմպոզիտորը երաժշտություն է գրել 132 ֆիլմի համար, նա կամերային վոկալ ցիկլերի, չորս բալետների, չորս օպերաների և երգեհոնային երաժշտության հեղինակ է։
Թաղված է Մոսկվայի հայկական գերեզմանատանը

25 июля 1996 года в Сочи— скончался Таривердиев Микаэл Леонович- советский и российский композитор. Народный артист РСФСР. Родился в Тбилиси в армянской семье, поступил в Ереванскую консерваторию, в которой проучился полтора года. За это время изучил армянский язык и неплохо им владел. С 1953 по 1957 учился в Московском музыкально-педагогическом институте имени Гнесиных (класс композиции А. И. Хачатуряна)
Имя Микаэла Таривердиева больше знают по музыке к популярным фильмам, таким как «Семнадцать мгновений весны», «Ирония судьбы». Помимо этого композитор написал музыку к 132 кинофильмам, он автор камерных вокальных циклов, четырёх балетов, четырёх опер, органной музыки.
Похоронен на Армянском кладбище Москвы

On July 25, 1996, Tariverdiev Mikael Leonovich, a Soviet and Russian composer, died in Sochi.  People’s Artist of the RSFSR.  Born in Tbilisi into an Armenian family, he entered the Yerevan Conservatory, where he studied for a year and a half.  During this time, he studied the Armenian language and spoke it well.  From 1953 to 1957 he studied at the Moscow Gnessin Musical Pedagogical Institute (composition class of A.I. Khachaturian)
The name Mikael Tariverdiev is best known for his music for popular films such as “Seventeen Moments of Spring”, “The Irony of Fate”.  In addition, the composer wrote music for 132 films, he is the author of chamber vocal cycles, four ballets, four operas, and organ music.
Buried at the Armenian Cemetery in Moscow

1972 թվականի հուլիսի 25-ին Մոսկվայում վախճանվել է կրկեսի  ծաղրածուական ժանրի արտիստ, գրող, ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ (1971) Լեոնիդ Գևորգի Ենգիբարյանը

Ենգիբարովը գեղեցկությունը գտնում էր ցանկացած «աննշանության» մեջ՝ ստեղծելով գեղարվեստական պատկերներ սովորական, գրեթե առօրյա իրերից՝ հասցնելով դրանք մետաֆիզիկական, հոգևոր և բանաստեղծական բարձունքների։
Նա լիրիկայռվ  լցրեց ավանդական կատակներն ու գրոտեսկային տեսարանները, դարձավ խորհրդային առաջին ծաղրածուներից մեկը՝ բանաստեղծական ինտելեկտուալ ծաղրային ժանրի ստեղծողը, հանդեսատեսին ստիպեց մտածել, և ոչ միայն ծիծաղել։
Վիսոցկին նրան նվիրեց «Էնգիբարովին` հանդիսատեսից» բանաստեղծությունը։

25 июля 1972 года в Москве- скончался Леонид Енгибарян Геворгович-  артист цирка в жанре клоунады, писатель, народный артист СССР (1971).
Енгибаров находил красоту в любой “незначительности”, создавая художественные образы из обыденных, почти бытовых вещей, доводя их до метафизических, духовно-поэтических высот.
Он наполнил лирикой традиционные шутки и гротескные сцены, стал одним из первых советских клоунов – создателей поэтической интеллектуальной клоунады, заставил зрителя думать, а не только смеяться, начал устраивать клоунские шутки, которые были не смешными, а очень грустными.
Высоцкий посвятил ему стихотворение “Енгибарову – от зрителей”, и эти великие строки говорят нам о нем не меньше, чем биографический фильм.

“Ну а он, как будто в воду канув,

Вдруг при свете, нагло, в две руки

Крал тоску из внутренних карманов

Наших душ, одетых в пиджаки . . .”

On July 25, 1972, Leonid Yengibaryan Gevorgovich, a circus artist in the genre of clownery, writer, People’s Artist of the USSR (1971), died in Moscow.
Engibarov found beauty in any “insignificance,” creating artistic images from ordinary, almost everyday things, bringing them to metaphysical, spiritual and poetic heights.
He filled traditional jokes and grotesque scenes with lyrics, became one of the first Soviet clowns – the creators of poetic intellectual clownery, made the viewer think, and not just laugh, and began to make clown jokes that were not funny, but very sad.
Vysotsky dedicated the poem “To Engibarov – from the audience” to him, and these great lines tell us no less about him than the biographical film.

“Well, as if he had sunk into the water,

Suddenly, in the light, brazenly, in two hands

Stole melancholy from inner pockets

Our souls dressed in jackets.  .  “

2002 թվականի հուլիսի 24-ին Մոսկվայում մահացել է խորհրդային և ռուսական թատրոնի և կինոյի դերասանուհի Նինա Մամիկոնի Տեր-Օսիպյանը։ 

  Տեր-Օսիպյանը հիվանդության պատճառով հետ է ուղարկվել Մոսկվա և սկսել է ելույթ ունենալ մայրաքաղաքի միակ թատրոնի` դրամատիկական թատրոնի բեմում:  Պատերազմի ավարտին Հեղափոխության թատրոնը միաձուլվեց այս թատրոնին և հայտնի դարձավ որպես Մոսկվայի Մայակովսկու թատրոն, որում Նինա Տեր-Օսիպյանը ծառայեց մինչև իր կյանքի վերջը։
Թատրոնի առաջատար դերասանուհիներից մեկը՝ նա վառ, հիշարժան կերպարներ է ստեղծել «Ճակատ», «Սովորական մարդ», «Ամպրոպ», «Սիրո լեգենդը», «Քեռու երազ» պիեսներում։  Դերասանուհու տաղանդը նոր թափով ի հայտ է եկել վերջին տարիներին, հատկապես «Վանյուշինի երեխաները», «Մայրամուտ» և «Դոն Ժուանի զվարճանքը» ներկայացումներում։
Տեր-Օսիպյանը բավականին շատ է նկարահանվել ֆիլմերում. նա խաղացել է Աշուրայի դերը «Լեռնային կին» ֆիլմում, մորաքույր փաշայի դերը՝ «Կինը հեռվից», մորաքույր Աշխենը՝ «Մեծ որդի», տատիկի դերը՝ «Տատիկի թոռը» ֆիլմում։ », իսկ հարեւան «Հինգ երեկոներ»-ում։  Դրվագներ են եղել «Սինեգորիա», «Սիցիլիական պաշտպանություն», «Փնտրիր կին», «Սոմերստո գլխի վրայով», «Չեն հասցրել», «Կին-ձա-ձա», «Անձնագիր» ֆիլմերում։ .
Կինոյում դերասանուհու վերջին գործերից են Գեորգի Դանելիայի «Նաստյա» ֆիլմում գունագեղ տատիկ-կախարդուհին և Էլդար Ռյազանովի «Հին Նագս» (2000) ֆիլմում Յոսիի մայրը:
Թաղված է Մոսկվայի հայկական գերեզմանատանը

24 июля 2002 года в Москве — скончалась Нина Мамиконовна Тер- Осипян – советская и российская актриса театра и кино. Народная артистка РСФСР (1972).
Вскоре после начала Великой Отечественной войны ее театр был эвакуирован в Ташкент, Тер-Осипян по болезни была отправлена обратно  в Москву и стала  выступать на сцене Театра драмы — единственного театра, работавшего в полупустой столице. С этим театром по окончании войны был слит Театр Революции и стал называться Московским театром имени Маяковского, в котором Нина Тер-Осипян служила до конца жизни.
Одна из ведущих актрис театра, она создала яркие запоминающиеся образы в спектаклях «Фронт», «Обыкновенный человек», «Гроза», «Легенда о любви», «Дядюшкин сон». С новой силой талант актрисы проявился в последние годы, особенно в спектаклях «Дети Ванюшина», «Закат», «Забавы Дон-Жуана».
В кино Тер-Осипян снималась совсем немного: сыграла роль Ашуры в фильме «Горянка», тётю Пашу в «Женщине издалека», тётю Ашхен во «Взрослом сыне», бабушку в ленте «Бабушкин внук», соседку в «Пяти вечерах». Были эпизоды в картинах «Синегория», «Сицилианская защита», «Ищите женщину», «Кувырок через голову», «Не сошлись характерами», «Кин-дза-дза!», «Паспорт».
Среди последних работ актрисы в кинематографе — колоритная бабуся-волшебница в фильме Георгия Данелия «Настя» и мама Йоси в фильме Эльдара Рязанова «Старые клячи» (2000).
Нина Мамиконовна Тер-Осипян скончалась  на 94-м году жизни. Похоронена на Армянском кладбище в Москве

On July 24, 2002, in Moscow, Nina Mamikonovna Ter-Osipyan, a Soviet and Russian theater and film actress, died.  People’s Artist of the RSFSR (1972).
Soon after the start of the Great Patriotic War, her theater was evacuated to Tashkent. Ter-Osipyan was sent back to Moscow due to illness and began performing on the stage of the Drama Theater, the only theater operating in the half-empty capital.  At the end of the war, the Revolution Theater was merged with this theater and became known as the Moscow Mayakovsky Theater, in which Nina Ter-Osipyan served until the end of her life.
One of the leading actresses of the theater, she created bright, memorable images in the plays “Front”, “An Ordinary Man”, “The Thunderstorm”, “The Legend of Love”, “Uncle’s Dream”.  The actress’s talent has emerged with renewed vigor in recent years, especially in the performances “Vanyushin’s Children,” “Sunset,” and “The Fun of Don Juan.”
Ter-Osipyan acted in films quite a bit: she played the role of Ashura in the film “Mountain Woman,” Aunt Pasha in “A Woman from Afar,” Aunt Ashkhen in “Adult Son,” a grandmother in the film “Grandma’s Grandson,” and a neighbor in “Five Evenings.”  There were episodes in the films “Sinegoria”, “Sicilian Defense”, “Look for a Woman”, “Somersault Over the Head”, “They Didn’t Get Along”, “Kin-dza-dza!”, “Passport”.
Among the actress’s latest works in cinema are the colorful granny-sorceress in Georgy Danelia’s film “Nastya” and Yossi’s mother in Eldar Ryazanov’s film “Old Nags” (2000).
Nina Mamikonovna Ter-Osipyan died at the age of 94.  Buried at the Armenian Cemetery in Moscow

1950 թվականի հուլիսի 24-ին Երեւանում մահացել է բուսաբան, ԽՍՀՄ ԳԱ ակադեմիկոս Միքայել Գալուստոի Թումանյանը

  Նա Հայաստանում հայտնաբերել և ուսումնասիրել է վայրի ցորենի մի քանի տեսակներ, որոնք նպաստեցին մշակովի ցորենի ծագման ու զարգացման հարցերի պարզաբանմանը, Հայաստանում մշակվող ցորենի տեղական հնագույն սորտերի կատարելագործմանը (սպիտակահատ, գալգալոս, կարմիր սուլֆահաթ, կարմիր կունդիկ և այլն)։   Թումանյանը եղել է Անդրկովկասի ֆեդերացիայի Կենտգործկոմի անդամ (1935-1937), ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահության նախագահի տեղակալ (1944-1947 թթ.)։   Թումանյանի անունով է կոչվում Լենինականի դաշտային վարժարանը։   Հայկական գյուղատնտեսական ինստիտուտում ակադեմիկոս Թումանյանի անվան ուսանողական կրթաթոշակ է սահմանվել։

24 июля 1950  года в Ереване – скончался  Микаэл Галустович Туманян- ботаник, академик АН СССР (1943).
Открыл и изучил  несколько видов дикой пшеницы в Армении..  Исследования посвящены вопросам формирования растений, возделываемых в полевых условиях, выявлению закономерностей изменений в онтогенезе растений.  Они способствовали выяснению вопросов происхождения и развития культурной пшеницы, улучшению местных древних сортов пшеницы, возделываемых в Армении  (спитакахат, галгалос, красный сульфахат, красный кундик и др.).  Туманян был членом ЦИК Закавказской федерации (1935-1937), заместителем Председателя Президиума Верховного Совета СССР (1944-1947).  Ленинаканский полевой техникум носит имя Туманяна.  В Армянском сельскохозяйственном институте учреждена  студенческая  стипендия имени академика Туманяна.

On July 24, 1950, in Yerevan, Mikael Galust Tumanyan, botanist, academician of the USSR Academy of Sciences (1943), died.
  He discovered and studied several species of wild wheat in Armenia. Research is devoted to the formation of plants cultivated in the field, identifying patterns of changes in plant ontogenesis.   They contributed to clarifying the issues of the origin and development of cultivated wheat, improving the local ancient varieties of wheat cultivated in Armenia (spitakahat, galgalos, red sulfahat, red kundik, etc.).   Tumanyan was a member of the Central Executive Committee of the Transcaucasian Federation (1935-1937), Deputy Chairman of the Presidium of the Supreme Soviet of the USSR (1944-1947).   Leninakan Field College is named after Tumanyan.   A student scholarship named after Academician Tumanyan has been established at the Armenian Agricultural Institute.

2006 թվականի հուլիսի 24-ին Սոֆիայում վախճանվեց բուլղարացի գիտաֆանտաստիկ գրող, թարգմանիչ, գիտահանրամատչելի հրատարակությունների հեղինակ և հրատարակիչ Ակոպ Մկրդիչի Մելքոնյանը

Թարգմանել է հայկական պոեզիան։  Կատարել է հետազոտություն հայ գրականության վերաբերյալ, մասնակցել «Հայ արվեստագետները Բուլղարիայում, 1897-1997թթ.» (1997թ.), «Հայ քնարերգություն», «V-XVIII դարերի հայ գրականությունը» և «Հայկական սրբապատկերներ» (բոլորը՝ 2001)
Մելքոնյանի ստեղծագործությունները թարգմանվել են 65 լեզուներով։  Ինքը՝ Մելքոնյանը, բացի սեփական ստեղծագործական գործունեությունից, հայտնի էր որպես ռուսալեզու և անգլերեն գեղարվեստական գրականության թարգմանիչ բուլղարերեն,
Պերու Մելքոնյանին է պատկանում նաև գիտահանրամատչելի չորս գիրք և տասը գիտահանրամատչելի ֆիլմերի սցենարներ։

24 июля 2006 годо в  Софии— скончался Агоп Мелконян Мгрдычевич- болгарский писатель-фантаст, переводчик, автор научно-популярных публикаций и издатель.— один из основателей кафедры арменистики Софийского университета, где преподавал армянскую филологию. Переводил армянскую поэзию. Вёл исследования армянской литературы, участвовал в подготовке изданий «Армянские художники в Болгарии, 1897—1997» (1997), «Армянская лирика», «Армянская литература V—XVIII века» и «Армянские иконы» (все — 2001)
Сочинения Мелконяна переведены на 65 языков. Сам Мелконян, помимо собственного творчества, был известен как переводчик на болгарский язык русскоязычной и англоязычной фантастики,
Перу Мелконяна принадлежат также четыре научно-популярные книги и сценарии десяти научно-популярных фильмов

On July 24, 2006, Agop Melkonyan Mgrdychevich, a Bulgarian science fiction writer, translator, author of popular science publications and publisher, died in Sofia. He was one of the founders of the Department of Armenian Studies at Sofia University, where he taught Armenian philology.  Translated Armenian poetry.  Conducted research on Armenian literature, participated in the preparation of the publications “Armenian Artists in Bulgaria, 1897-1997” (1997), “Armenian Lyrics”, “Armenian Literature of the V-XVIII Centuries” and “Armenian Icons” (all – 2001)
Melkonyan’s works have been translated into 65 languages.  Melkonyan himself, in addition to his own creativity, was known as a translator of Russian-language and English-language fiction into Bulgarian,
Peru Melkonyan also owns four popular science books and scripts for ten popular science films.

1933 թվականի հուլիսի 24- ին Թիֆլիսում- ծնվել է Վազգեն Վարդգեսի Սեմերջյանը–  սրտաբան։ Բժշկական գիտությունների դոկտոր (1973), պրոֆեսոր (1980), Բժշկատեխնիկական գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս։

Աշխատանքները վերաբերում են սիրտանոթային վիրաբուժության, վնասվածքաբանության, վերակենդանացման, առողջապահության կազմակերպման խնդիրներին։ 1964 թվականին Ալեքսանդր Միքայելյանի հետ կիրառել է արհեստական արյան շրջանառության իր ստեղծած սարքը (սրտի բնածին արատների վիրահատությունների ժամանակ)։
Ուսումնամեթոդական ձեռնարկների հեղինակ է։

24 июля 1933 года в Тифлисе родился врач-кардиолог Вазген Вардгесович Семерджян.  Доктор медицинских наук (1973 г.), профессор (1980 г.), академик Академии медико-технических наук.  Работы касаются проблем сердечно-сосудистой хирургии, травматологии, реаниматологии, организации здравоохранения.  В 1964 году вместе с Александром Микаеляном использовал созданный им аппарат искусственного кровообращения (при операциях по поводу врожденных пороков сердца).
Он автор учебных пособий.

On July 24, 1933, Vazgen Vardgesi Semerjian, a cardiologist, was born in Tiflis.  Doctor of Medical Sciences (1973), Professor (1980), Academician of the Academy of Medical and Technical Sciences.  The works refer to the problems of cardiovascular surgery, traumatology, resuscitation, health care organization.  In 1964, together with Alexander Mikayelyan, he used the artificial blood circulation device he created (during surgeries for congenital heart defects).
He is the author of educational manuals.

2007 թվականի հուլիսի 24-ին Մոսկվայում մահացել է իննա Սուրենովի Զարաֆյանը

հայտնի ֆիլմերից, ինչպիսիք են «Եղնիկների արքան», «Զմրուխտ քաղաքի կախարդը», «Մի բաժանվիր սիրելիներից»:
Նա աշխատել է հայտնի ռեժիսորների՝ Յակով Սեգելի, Մարկ Դոնսկոյի, Յուրի Եգորովի, Պավել Արսենովի և այլոց հետ։
Մահացել է 80 տարեկանում

24 июля 2007 года в Москве — скончалась Зарафьян Инна Суреновна-  советский и российский кинооператор, заслуженный деятель искусств РСФСР (1976), кавалер ордена «Знак почёта».Сняла более 30 художественных фильмов, в том числе такие популярные фильмы, как «Король-Олень», «Волшебник Изумрудного города», «С любимыми не расставайтесь».
Работала с известными режиссёрами — Яковом Сегелем, Марком Донским, Юрием Егоровым, Павлом Арсеновым и другими.
Скончалась на 80-м году жизни

On July 24, 2007, in Moscow, Inna Surenovna Zarafyan, a Soviet and Russian cinematographer, Honored Artist of the RSFSR (1976), holder of the Order of the Badge of Honor, died. She directed more than 30 feature films, including such popular films as “The Deer King”  “, “The Wizard of the Emerald City”, “Do not part with your loved ones.”
She worked with famous directors – Yakov Segel, Mark Donskoy, Yuri Egorov, Pavel Arsenov and others.
Died at the age of 80