Աշոտ Մարտիրոսի Արզումանյանը –
Ծնվել է մայիսի 29, 1913, Շուշի, Ելիզավետպոլի նահանգ,հայ արձակագիր, լրագրող, բանասիրական գիտությունների թեկնածու, ՀԽՍՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ (1974) և ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ էր 1958 թվականից: ԽՄԿԿ անդամ էր 1939 թվականից:

1936 թվականին ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտը: Լրագրողի կարիերան սկսել է 1927 թվականին՝ աշխատելով «Ավանգարդ» և «Սովետական Հայաստան» թերթերում: Հայրենական մեծ պատերազմի ընթացքում եղել է համամիութենական ռադիոյի հատուկ թղթակից Մոսկվայում: 1950-1975 թվականներին աշխատել է ՀԽՍՀ Գիտությունների ակադեմիայի Պատմության ինստիտուտում՝ որպես ավագ գիտաշխատող, իսկ 1978-1982 թվականներին՝ Մ. Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտում: 1958 թվականին պաշտպանել է «Հայ-ռուսական գրական կապերը» թեմայով դիսերտացիա՝ ստանալով բանասիրական գիտությունների թեկնածուի աստիճան:
Արզումանյանի գրական ստեղծագործությունները նվիրված են հայ-ռուսական բարեկամությանը, գիտության և մշակույթի նշանավոր գործիչների կյանքին: Նրա գրքերը, ինչպիսիք են «Բարեկամություն» (1957, 1959, 1960), «Ակը Բյուրականի» (1964, 1969, 1976), «Ծովակալը» (1973, 1976, 1980, 1984) և «Օրբելյան եղբայրներ» (1976), թարգմանվել են ռուսերեն, էստոներեն և ֆրանսերեն: Նա հեղինակել է նաև վավերագրական վիպակներ՝ նվիրված այնպիսի գործիչների, ինչպիսիք են Սերգեյ Մերգելյանը և Հովհաննես Թևոսյանը: Պարգևատրվել է «Պատվո նշան» շքանշանով:
Աշոտ Արզումանյանը վախճանվել է 1995 թվականին Մոսկվայում՝ թողնելով հայ և խորհրդային գրականության մեջ նշանակալի ժառանգություն:

Мост Дружбы: Вдохновляющая Жизнь Ашота Арзуманяна
Родился 29 мая 1913 года, Шуши, Елизаветпольская губерния, Кавказское наместничество, Российская империя. Ашот Мартиросович Арзуманян — армянский прозаик, журналист, кандидат филологических наук, заслуженный деятель культуры Армянской ССР (1974), член Союза писателей СССР с 1958 года. Член КПСС с 1939 года.
Ашот Арзуманян родился в Шуши. В 1936 году окончил Ереванский политехнический институт. Журналистскую карьеру начал в 1927 году, сотрудничая с газетами «Авангард» и «Советская Армения». Во время Великой Отечественной войны работал специальным корреспондентом Всесоюзного радио в Москве. С 1950 по 1975 год был старшим научным сотрудником Института истории Академии наук Армянской ССР, а в 1978–1982 годах — Института литературы им. М. Абегяна. В 1958 году защитил диссертацию на тему «Армяно-русские литературные связи», получив степень кандидата филологических наук.
Литературное творчество Арзуманяна посвящено армяно-русской дружбе, жизни выдающихся деятелей науки и культуры. Его книги, такие как «Дружба» (1957, 1959, 1960), «Ак из Бюракана» (1964, 1969, 1976), «Адмирал» (1973, 1976, 1980, 1984) и «Братья Орбели» (1976), переведены на русский, эстонский и французский языки. Он также написал документальные повести о таких фигурах, как Сергей Мергелян и Ованес Тевосян. Награждён орденом «Знак Почёта».
Ашот Арзуманян скончался в 1995 году в Москве, оставив значительное наследие в армянской и советской литературе.

The Bridge of Friendship: The Inspiring Life of Ashot Arzumanyan
Born May 29, 1913, Shushi, Elizavetpol Governorate, Caucasus Viceroyalty, Russian Empire. Ashot Martiros Arzumanyan was an Armenian prose writer, journalist, candidate of philological sciences, Honored Cultural Worker of the Armenian SSR (1974), and a member of the USSR Writers’ Union since 1958. He joined the Communist Party in 1939.
Ashot Arzumanyan was born in Shushi. He graduated from the Yerevan Polytechnic Institute in 1936. His journalistic career began in 1927, contributing to the newspapers Avangard and Soviet Armenia. During the Great Patriotic War, he served as a special correspondent for All-Union Radio in Moscow. From 1950 to 1975, he worked as a senior researcher at the Institute of History of the Armenian SSR Academy of Sciences, and from 1978 to 1982, at the M. Abegyan Institute of Literature. In 1958, he defended his dissertation on “Armenian-Russian Literary Connections,” earning a candidate’s degree in philology.
Arzumanyan’s literary works focused on Armenian-Russian friendship and the lives of prominent figures in science and culture. His books, including Friendship (1957, 1959, 1960), The Ak from Byurakan (1964, 1969, 1976), The Admiral (1973, 1976, 1980, 1984), and The Orbeli Brothers (1976), were translated into Russian, Estonian, and French. He also authored documentary novels about figures like Sergey Mergelyan and Hovhannes Tevosyan. He was awarded the Order of the Badge of Honor.
Ashot Arzumanyan passed away in 1995 in Moscow, leaving a lasting legacy in Armenian and Soviet literature.

Դավիթ Ղարիբյանը Ծնվել է մայիսի 29, 1990, Երևանում-  հայ մոդել, դերասան, ռեժիսոր և հաղորդավար է:

2007 թվականին ավարտել է Խ. Աբովյանի անվան թիվ 2 միջնակարգ դպրոցը և ընդունվել Հայաստանի պետական ճարտարագիտական համալսարան (ՀՊՃՀ): 2011 թվականին ստացել է ճարտարագիտության բակալավրի աստիճան՝ «Կիրառական մեխանիկա» մասնագիտությամբ: Զուգահեռաբար, 2008-2010 թվականներին ՀՊՃՀ-ում սովորել է «Ֆինանսներ և վարկ» մասնագիտությամբ: 2011 թվականին ուսումը շարունակել է Խաչատուր Աբովյանի անվան Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի կուլտուրայի ֆակուլտետում՝ 2013 թվականին ստանալով մագիստրոսի աստիճան «Մասսայական հանդիսությունների ռեժիսուրա» մասնագիտությամբ: Նրա մագիստրոսական թեզը նվիրված էր «Ազգային տարազները մասսայական թատերականացված հանդիսություններում» թեմային:
Կարիերա
Դավիթ Ղարիբյանի կարիերան ներառում է մոդելային, դերասանական և ռեժիսորական գործունեություն: 2009 թվականին նա մասնակցել է Սոֆիայում կայացած «Աշխարհի լավագույն մոդել XXII» մրցույթ-փառատոնին՝ ստանալով սերտիֆիկատ: 2011 թվականին Իսպանիայում ներկայացրել է Հայաստանը «Լավագույն կին և տղամարդ մոդել և Կոստա Բլանկա նորաձևության շաբաթ» մրցույթում՝ հանդես գալով նաև որպես ԱՊՀ երկրների համակարգող: 2014 թվականին հաղթել է Mister Fashion Beauty Universal մոդելային մրցույթում, որին մասնակցել են 111 երկրների ներկայացուցիչներ:
Նա նկարահանվել է երաժշտական տեսահոլովակներում, հեռուստասերիալներում, վարել է բարեգործական համերգներ Առնո Բաբաջանյանի անվան համերգասրահում և Հակոբ Պարոնյանի անվան թատրոնում: 2016 թվականին Ռումինիայում վարել է վարպետաց դասեր Top International Model of the World մրցույթի մասնակիցների համար՝ կենտրոնանալով ազգային տարազի ներկայացման և catwalk-ի տեխնիկայի վրա:
2013 թվականից Ղարիբյանը հայցորդ է ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում՝ «Կերպարվեստ, դեկորատիվ և կիրառական արվեստ, դիզայն» մասնագիտությամբ: Ներկայումս աշխատում է Ա. Սպենդարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնում՝ որպես դերասան:

Звезда Сцены и Моды: Давид Гарибян
Родился 29 мая 1990 года, Ереван— армянский модель, актёр, режиссёр и ведущий.
Давид Гарибян родился в Ереване. В 2007 году окончил среднюю школу №2 им. Х. Абовяна и поступил в Государственный инженерный университет Армении (ГИУА). В 2011 году получил степень бакалавра по специальности «Прикладная механика». Параллельно, в 2008–2010 годах, изучал «Финансы и кредит» в ГИУА. В 2011 году продолжил обучение в Армянском государственном педагогическом университете им. Хачатура Абовяна на факультете культуры, где в 2013 году получил степень магистра по специальности «Режиссура массовых мероприятий». Его магистерская диссертация была посвящена теме «Национальные костюмы в массовых театрализованных мероприятиях».
Карьера
Карьера Давида Гарибяна охватывает модельный бизнес, актёрскую и режиссёрскую деятельность. В 2009 году он участвовал в конкурсе «Лучшая модель мира XXII» в Софии, получив сертификат. В 2011 году представлял Армению на конкурсе «Лучшая модель среди мужчин и женщин и Неделя моды Коста-Бланка» в Испании, также выступая координатором от стран СНГ. В 2014 году стал победителем конкурса Mister Fashion Beauty Universal, в котором участвовали представители 111 стран.
Гарибян снимался в музыкальных клипах и телесериалах, вёл благотворительные концерты в зале им. Арно Бабаджаняна и в театре им. Акопа Пароняна. В 2016 году в Румынии проводил мастер-классы для участников международного конкурса Top International Model of the World, обучая техникам представления национальных костюмов и подиумной походки.
С 2013 года Гарибян является соискателем в Институте искусств НАН РА по специальности «Изобразительное, декоративное и прикладное искусство, дизайн». В настоящее время работает актёром в Национальном академическом театре оперы и балета им. А. Спендяряна.

Star of Stage and Fashion: The Inspiring Journey of David Gharibyan
Born May 29, 1990, Yerevan,  Armenian model, actor, director, and presenter.
David Gharibyan was born in Yerevan. In 2007, he graduated from Secondary School No. 2 named after Kh. Abovyan and enrolled in the State Engineering University of Armenia (SEUA). In 2011, he earned a bachelor’s degree in “Applied Mechanics.” Concurrently, from 2008 to 2010, he studied “Finance and Credit” at SEUA. In 2011, he continued his education at the Khachatur Abovyan Armenian State Pedagogical University’s Faculty of Culture, graduating in 2013 with a master’s degree in “Directing of Mass Events.” His master’s thesis focused on “National Costumes in Mass Theatrical Events.”
Career
David Gharibyan’s career spans modeling, acting, and directing. In 2009, he participated in the “Best Model of the World XXII” competition in Sofia, earning a certificate. In 2011, he represented Armenia at the “Best Male and Female Model and Costa Blanca Fashion Week” in Spain, also serving as a coordinator for CIS countries. In 2014, he won the Mister Fashion Beauty Universal competition, which featured representatives from 111 countries.
He has appeared in music videos and TV series and hosted charity concerts at the Arno Babajanyan Concert Hall and the Hakob Paronyan Theater. In 2016, he conducted masterclasses in Romania for participants of the Top International Model of the World competition, teaching techniques for presenting national costumes and runway skills.
Since 2013, Gharibyan has been a candidate at the Institute of Arts of the National Academy of Sciences of Armenia, specializing in “Fine, Decorative, and Applied Arts, Design.” He currently works as an actor at the Alexander Spendiaryan National Academic Opera and Ballet Theatre.

մայիսի 29, 1982, Երևանում մահացել է  Արտաշես Բալասիի Կարինյանը (Գաբրիելյան) խորհրդային կուսակցական և պետական գործիչ էր, գրականագետ, պատմաբան, ՀԽՍՀ Գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս (1956), Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1976):

Արտաշես Կարինյանի կյանքը սերտորեն կապված էր բոլշևիկյան շարժման հետ: 1905 թվականից, դեռևս գիմնազիայի աշակերտ, նա մասնակցել է Բաքվի բանվորական գործադուլներին և խմբագրել «Набат» հանդեսը: 1907 թվականին ընդունվել է ՌՍԴԲ կուսակցության շարքեր: 1910 թվականին ավարտել է Պետերբուրգի համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետը: Հեղափոխական գործունեություն է ծավալել Պետրոգրադում և Բաքվում, մասնակցել 1917 թվականի Փետրվարյան և Հոկտեմբերյան հեղափոխություններին: 1918 թվականին եղել է Բաքվի կոմունայի արդարադատության կոմիսար, ապա աշխատել Մոսկվայում Հայկական գործերի կոմիսարիատում: 1921 թվականին նշանակվել է Հայաստանի ԻՍՀ արդարադատության ժողկոմ, 1923-1928 թվականներին եղել է ՀԽՍՀ Կենտգործկոմի նախագահի տեղակալ, ապա նախագահ: Հետագայում աշխատել է ՀամԿ(բ) կ Անդրերկրկոմի պատմության ինստիտուտում, ՀԽՍՀ լուսժողկոմի տեղակալ, ՀԽՍՀ ԳԱ գրականության և պատմության ինստիտուտներում: 1956 թվականին ընտրվել է ՀԽՍՀ ԳԱ ակադեմիկոս, 1960-1963 թվականներին եղել է հասարակական գիտությունների բաժանմունքի ակադեմիկոս-քարտուղար, իսկ 1963-1965 թվականներին՝ ակադեմիայի փոխպրեզիդենտի պաշտոնակատար:
Կարինյանի գրականագիտական և հրապարակախոսական գործունեությունը ներառում է բազմաթիվ աշխատություններ: 1906 թվականից նա հանդես է եկել «Կայծ», «Պրավդա», «Բակինսկի ռաբոչի» և այլ պարբերականներում: Խմբագրել է Բաքվի սովետի «Տեղեկագիր», «Կոմունիստ», «Կարմիր դրոշակ» և այլ հանդեսներ: Նրա աշխատությունները, ինչպիսիք են «Իմպերիալիստական պատերազմը և Հայաստանը» (1924), «Հայ ազգայնականների ուղին» (1926), «Միքայել Նալբանդյանը և 19-րդ դարի 60-ական թվականների ռուս առաջավոր գործիչները» (1949), նվիրված են հայ ժողովրդի պատմության, գրականության և հեղափոխական շարժման հարցերին: Նա ուսումնասիրել է հայ, ռուս և եվրոպական գրականություն՝ նվիրելով ակնարկներ Աբովյանի, Չարենցի, Թումանյանի, Չեխովի, Գորկու և այլոց ստեղծագործություններին: Պարգևատրվել է Լենինի և Աշխատանքային կարմիր դրոշի շքանշաններով

29 мая 1982 года, Ереван, скончался Арташес Баласиевич Каринян (Габриелян) — советский партийный и государственный деятель, литературовед, историк, академик АН Армянской ССР (1956), Герой Социалистического Труда (1976).
Жизнь Арташеса Кариняна была неразрывно связана с большевистским движением. С 1905 года, будучи гимназистом, он участвовал в рабочих забастовках и ученических движениях в Баку, редактировал журнал «Набат». В 1907 году вступил в РСДРП. В 1910 году окончил юридический факультет Петербургского университета. Вёл революционную работу в Петрограде и Баку, участвовал в Февральской и Октябрьской революциях 1917 года. В 1918 году был комиссаром юстиции Бакинской коммуны, затем работал в Комиссариате по армянским делам в Москве. В 1921 году стал наркомом юстиции Армянской ССР, в 1923–1928 годах — зампредседателем, затем председателем ЦИК Армянской ССР. Позже занимал посты замдиректора Института истории Закавказского ЦК ВКП(б), замнаркома просвещения Армянской ССР, работал в институтах литературы и истории АН Армянской ССР. В 1956 году избран академиком АН Армянской ССР, в 1960–1963 годах был академиком-секретарём отделения общественных наук, а в 1963–1965 годах — и.о. вице-президента академии.
Каринян публиковался с 1906 года в изданиях «Искра», «Правда», «Бакинский рабочий» и др. Он редактировал «Вестник Бакинского совета», «Коммунист», «Красное знамя» и другие издания. Его работы, такие как «Империалистическая война и Армения» (1924), «Путь армянских националистов» (1926), «Микаэл Налбандян и русские передовые деятели 60-х годов XIX века» (1949), посвящены истории армянского народа, литературы и революционного движения. Он изучал армянскую, русскую и европейскую литературу, посвятив очерки творчеству Абовяна, Чаренца, Туманяна, Чехова, Горького и др. Награждён орденами Ленина и Трудового Красного Знамени.

. Died May 29, 1982, Yerevan, Armenian SSR, USSR. Artashes Balasii Karinyan (Gabrielyan) was a Soviet party and state figure, literary scholar, historian, academician of the Armenian SSR Academy of Sciences (1956), and Hero of Socialist Labor (1976).
Artashes Karinyan’s life was deeply tied to the Bolshevik movement. From 1905, as a gymnasium student, he participated in workers’ strikes and student movements in Baku, editing the journal Nabat. In 1907, he joined the RSDLP. In 1910, he graduated from the Law Faculty of St. Petersburg University. He conducted revolutionary work in Petrograd and Baku, participating in the February and October Revolutions of 1917. In 1918, he served as Commissar of Justice for the Baku Commune, later working in the Commissariat for Armenian Affairs in Moscow. In 1921, he became People’s Commissar of Justice of the Armenian SSR, and from 1923 to 1928, he was deputy chairman, then chairman, of the Central Executive Committee of the Armenian SSR. He later served as deputy director of the Institute of History of the Transcaucasian Central Committee, deputy People’s Commissar of Education of the Armenian SSR, and worked at the Institutes of Literature and History of the Armenian Academy of Sciences. In 1956, he was elected an academician, serving as academic secretary of the Social Sciences Department (1960–1963) and acting vice-president of the Academy (1963–1965).
Karinyan began publishing in 1906 in Iskra, Pravda, Bakinsky Rabochy, and other periodicals. He edited the Bulletin of the Baku Soviet, Kommunist, Red Flag, and other publications. His works, including The Imperialist War and Armenia (1924), The Path of Armenian Nationalists (1926), and Mikael Nalbandyan and Russian Progressive Figures of the 1860s (1949), address Armenian history, literature, and revolutionary movements. He studied Armenian, Russian, and European literature, dedicating essays to Abovyan, Charents, Tumanyan, Chekhov, Gorky, and others. He was awarded the Orders of Lenin and the Red Banner of Labor.

28 մայիսի, 2025, Բոստոն: Կյանքից հեռացավ Էլվիրա Ուզունյանը՝ հայկական օպերայի և թատրոնի ականավոր դեմք, ում ձայնն ու արվեստը խոր հետք թողեցին հայ և համաշխարհային մշակույթում:

Էլվիրան ծնվել է 1965 թվականին Երևանում, երաժշտական ընտանիքում: Նրա ծնողները՝ հայտնի երաժիշտներ, վաղ տարիքից նկատել էին դստեր բացառիկ տաղանդը: Էլվիրան սկսել է երաժշտական կրթությունը 6 տարեկանից՝ սովորելով դաշնամուր և վոկալ: 1983 թվականին նա ընդունվել է Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիա, որտեղ արագորեն առանձնացել է իր հզոր սոպրանոյով: 
1980-ականների վերջին Էլվիրան սկսել է ելույթ ունենալ Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնում: Նրա կատարումները «Տրավիատայում», «Աիդայում» և «Անուշ» օպերայում արժանացել են քննադատների և հանդիսատեսի բարձր գնահատականին: Նրա ձայնը, որը համատեղում էր զգացմունքային խորությունն ու տեխնիկական վարպետությունը, դարձավ հայկական օպերայի խորհրդանիշ: 
1990-ականներին Էլվիրան սկսել է միջազգային կարիերա՝ ելույթ ունենալով Փարիզի, Միլանի և Նյու Յորքի հեղինակավոր բեմերում: Նրա կատարումները Լա Սկալայում և Մետրոպոլիտեն օպերայում արժանացել են միջազգային ճանաչման: Բացի օպերայից, Էլվիրան նաև խաղացել է մի քանի թատերական ներկայացումներում, ցուցադրելով իր դերասանական բազմակողմանի տաղանդը: 
Էլվիրան նաև հայ մշակույթի ջատագով էր: Նա հիմնել էր երաժշտական դպրոց Երևանում՝ աջակցելով երիտասարդ տաղանդներին: Նրա բարեգործական գործունեությունը ներառում էր համերգներ՝ ի աջակցություն հայկական մշակութային ժառանգության պահպանման: 
Էլվիրա Ուզունյանի կյանքը խորհրդանիշ էր նվիրվածության և արվեստի անսահման սիրո: Նրա ժառանգությունը կշարունակի ոգեշնչել սերունդներ: Նրա ձայնը, որն արձագանքում էր բեմերում, հավերժ կմնա մեր սրտերում: 

Неугасаемая Искра оперы
28 мая 2025 года, Бостон: Ушла из жизни Эльвира Узунян — выдающаяся армянская оперная певица и актриса, чей голос и талант оставили неизгладимый след в армянской и мировой культуре. Эльвира родилась в 1965 году в Ереване, в музыкальной семье. Её родители, известные музыканты, рано заметили исключительный дар дочери. С шестилетнего возраста Эльвира начала учиться игре на фортепиано и вокалу. В 1983 году она поступила в Ереванскую государственную консерваторию имени Комитаса, где быстро выделилась благодаря своему мощному сопрано. 
В конце 1980-х Эльвира начала выступать в Национальном академическом театре оперы и балета имени Александра Спендиаряна. Её роли в операх «Травиата», «Аида» и «Ануш» получили восторженные отзывы критиков и публики. Её голос, сочетавший эмоциональную глубину и техническое мастерство, стал символом армянской оперы. 
В 1990-х годах Эльвира начала международную карьеру, выступая на престижных сценах Парижа, Милана и Нью-Йорка. Её исполнения в Ла Скала и Метрополитен-опере принесли ей мировую славу. Помимо оперы, Эльвира участвовала в театральных постановках, демонстрируя свой многогранный актёрский талант. 
Эльвира была активным популяризатором армянской культуры. Она основала музыкальную школу в Ереване, поддерживая молодые таланты, и организовывала благотворительные концерты для сохранения армянского культурного наследия. 
Жизнь Эльвиры Узунян стала примером преданности искусству и любви к своему народу. Её наследие будет вдохновлять поколения, а её голос, звучавший на мировых сценах, навсегда останется в наших сердцах. 

An Eternal Spark: The Life and Legacy of Elvira Uzunyan
May 28, 2025, Boston: Elvira Uzunyan, an extraordinary Armenian opera singer and actress, passed away, leaving an indelible mark on Armenian and global culture. Born in 1965 in Yerevan to a musical family, Elvira’s exceptional talent was evident from an early age. Her parents, renowned musicians, nurtured her gift, and by age six, she began studying piano and voice. In 1983, she enrolled in the Yerevan Komitas State Conservatory, where her powerful soprano voice quickly set her apart. 
By the late 1980s, Elvira was performing at the Alexander Spendiaryan National Academic Opera and Ballet Theatre. Her roles in La Traviata, Aida, and Anush earned critical acclaim and captivated audiences. Her voice, blending emotional depth with technical brilliance, became a hallmark of Armenian opera. 
In the 1990s, Elvira embarked on an international career, gracing stages in Paris, Milan, and New York. Her performances at La Scala and the Metropolitan Opera garnered global recognition. Beyond opera, she showcased her versatility in theatrical roles, proving her multifaceted talent. 
A passionate advocate for Armenian culture, Elvira founded a music school in Yerevan to nurture young talent and organized charity concerts to preserve Armenian heritage. 
Elvira Uzunyan’s life was a testament to dedication and love for art. Her legacy will continue to inspire generations, and her voice, which resonated on the world’s greatest stages, will echo forever in our hearts.

1661 թվականի մայիսի 28-ին  Նախիջևանի Ագուլիս գյուղում, լույս աշխարհ եկավ Նաղաշ Հովնաթանը– ոչ միայն նկարիչ էր, այլև բանաստեղծ, ում ստեղծագործությունները կարծես կենդանի շնչով էին լցված: Նրա վրձինը խոսում էր հոգևոր խորքով, իսկ բանաստեղծությունները՝ սիրով և հայրենասիրությամբ: 

Նաղաշը մեծացավ արվեստի և հոգևորության մթնոլորտում: Նրա վաղ տարիներին նա արդեն տիրապետում էր մանրանկարչության արվեստին, որը ժամանակի հայկական մշակույթի անբաժան մասն էր: Նրա նկարները զարդարում էին եկեղեցիներ, ձեռագրեր և սրբապատկերներ՝ յուրաքանչյուր գիծ կրելով նրա յուրօրինակ ձեռագիրը: Նրա գույները կարծես պարում էին կտավի վրա՝ պատմելով հավատի, սիրո և հայ ժողովրդի պատմության մասին: 
Բայց Նաղաշը միայն նկարիչ չէր: Նրա բանաստեղծությունները, որոնք լի էին զգացմունքներով և փիլիսոփայական խորությամբ, դարձան հայ գրականության գանձեր: Նա գրում էր սիրո, բնության և հոգևոր որոնումների մասին՝ իր խոսքերով կերտելով ժամանակի հայելին: 
Իր կյանքի ընթացքում Նաղաշ Հովնաթանը ճանապարհորդեց տարբեր հայկական վայրերով, ներառյալ Երևանը և Էջմիածինը, որտեղ նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում գտան: Նրա արվեստը ոչ միայն գեղագիտական էր, այլև խորը հոգևոր նշանակություն ուներ՝ միավորելով հայ ժողովրդին իր ստեղծագործությունների միջոցով: 
Նրա ժառանգությունը՝ նկարներն ու բանաստեղծությունները, մինչ օրս ոգեշնչում են մարդկանց: Նաղաշ Հովնաթանը մնաց որպես լույսի կայծ, որն իր գույներով և խոսքերով լուսավորեց հայ մշակույթի ճանապարհը: 

28 мая  1661 года в армянском селе Агулис родился человек, чьи краски и слова навсегда оставили след в армянской культуре — Нагаш Овнатан. Художник и поэт, он создавал произведения, которые дышали жизнью, соединяя в себе духовную глубину и любовь к родной земле. 
С юных лет Нагаш погрузился в мир искусства. Его мастерство в миниатюрной живописи, столь характерной для армянской культуры того времени, проявилось рано. Его картины украшали церкви, рукописи и иконы, каждая линия которых несла отпечаток его уникального стиля. Его краски словно танцевали, рассказывая истории веры, любви и армянского народа. 
Но Нагаш был не только художником. Его поэзия, наполненная чувственностью и философскими размышлениями, стала сокровищем армянской литературы. Он писал о любви, природе и духовных исканиях, создавая строки, которые отражали дух своего времени. 
На протяжении жизни Нагаш Овнатан путешествовал по армянским городам, включая Ереван и Эчмиадзин, где его творчество получило широкое признание. Его искусство не только радовало глаз, но и несло глубокий духовный смысл, объединяя людей. 
Наследие Нагаша — его картины и стихи — продолжает вдохновлять и сегодня. Он остался в истории как искра света, осветившая путь армянской культуры своими красками и словами. 

On  May 28 , 1661, in the Armenian village of Agulis, a remarkable figure was born whose colors and words would shape the legacy of Armenian culture — Naghash Hovnatan. A painter and poet, his works pulsed with life, weaving together spiritual depth and a profound love for his homeland. 
From a young age, Naghash immersed himself in the world of art. His mastery of miniature painting, a hallmark of Armenian culture at the time, shone through early on. His artworks adorned churches, manuscripts, and icons, each stroke bearing his distinctive style. His colors seemed to dance across the canvas, telling stories of faith, love, and the Armenian people. 
Yet Naghash was more than a painter. His poetry, rich with emotion and philosophical insight, became a treasure of Armenian literature. He wrote of love, nature, and spiritual quests, crafting verses that mirrored the soul of his era. 
Throughout his life, Naghash Hovnatan traveled across Armenian lands, including Yerevan and Etchmiadzin, where his creations earned widespread acclaim. His art was not merely aesthetic but carried profound spiritual significance, uniting people through its beauty. 
Naghash’s legacy — his paintings and poems — continues to inspire to this day. He remains a spark of light, illuminating the path of Armenian culture with his vibrant colors and timeless words.

28 մայիսի, 1956 թ., Գավառի շրջանի Լանջաղբյուր գյուղում ծնվել է Ալբերտ Մուշեղի Բազեյանը: Նա մանկավարժական գիտությունների թեկնածու է, «Նիկոլ Դուման» կամավորական ջոկատի նախկին հրամանատար:

Պարգևատրվել է II աստիճանի Մարտական Խաչի շքանշանով՝ իր քաջության և հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար: 1999-2001 թվականներին Բազեյանը զբաղեցրել է Երևանի քաղաքապետի պաշտոնը՝ նպաստելով մայրաքաղաքի զարգացմանը: Նա եղել է խորհրդարանական «Արդարություն» խմբակցության ներկայացուցիչ և «Հանրապետություն» կուսակցության քաղաքական խորհրդի նախկին նախագահ: Վերջին տարիներին Ալբերտ Բազեյանը հեռացել է քաղաքականությունից՝ թողնելով իր հետքը հայ ժողովրդի պատմության մեջ որպես նվիրյալ հայրենասեր և գործիչ:

Путь от Героя Отечества до Политического Деятеля
28 мая 1956 года в селе Ланджахпюр Гаварского района родился Альберт Мушегович Базеян. Кандидат педагогических наук, бывший командир добровольческого отряда «Никол Думан». Награждён орденом Боевого Креста II степени за мужество и заслуги перед Родиной. В 1999–2001 годах он занимал пост мэра Еревана, внося значительный вклад в развитие столицы. Базеян был представителем парламентской фракции «Справедливость» и экс-председателем политсовета партии «Республика». В последние годы Альберт Мушегович отошёл от политической деятельности, оставив яркий след в истории Армении как преданный патриот и общественный деятель.

From Homeland Hero to Political Figure
On May 28, 1956, in the village of Landzhakhpyur, Gavar District, Albert Mushegovich Bazeyan was born. A candidate of pedagogical sciences and former commander of the “Nikol Duman” volunteer detachment, he was awarded the Order of the Combat Cross, II Degree, for his bravery and service to the homeland. From 1999 to 2001, Bazeyan served as the Mayor of Yerevan, contributing significantly to the city’s development. He was a representative of the parliamentary faction “Justice” and the former chairman of the political council of the “Republic” party. In recent years, Albert Bazeyan has stepped away from politics, leaving a lasting legacy as a devoted patriot and public figure in Armenia’s history.

Մահացել է՝ մայիսի 28, 1989, Երևանում- մահացել է   Խաչիկ Հրաչյանը (Խաչիկ Թադևոսի Մեսրոպյան) , հայ բանաստեղծ, արձակագիր, թարգմանիչ, խմբագիր և մանկագիր։ Հայկական ԽՍՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ (1985), ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1936 թվականից։ 

Ծնվել է Նորաշեն գյուղում (այժմ՝ Արարատի մարզ)։ 1934 թվականին ավարտել է կերպարվեստի տեխնիկումը, որից հետո զբաղվել է ուսուցչությամբ։ Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից է եղել։ 1946-1969 թվականներին աշխատել է Հայպետհրատ (հետագայում՝ «Հայաստան») հրատարակչությունում որպես խմբագիր, իսկ 1969-1973 թվականներին՝ ՀԽՍՀ Մինիստրների խորհրդի հեռուստատեսության և ռադիոհաղորդումների պետական կոմիտեում։ Նրա առաջին բանաստեղծությունը տպագրվել է 1929 թվականին «Գրական դիրքեր» ամսագրում։ 1931 թվականին լույս են տեսել նրա առաջին բանաստեղծական ժողովածուները՝ «Շեփորները» և «Մկանների լիրիկան», որոնք խմբագրել է Եղիշե Չարենցը։ 
Հրաչյանի ստեղծագործությունները ներառում են ինչպես չափածո, այնպես էլ արձակ։ Նրա «Ուրցի Մարան» վեպը և «Ռոմանտիկները» վիպակը հայ արձակի գոհարներից են։ Որպես թարգմանիչ՝ նա ռուսերենից հայերեն է թարգմանել աշխարհի տարբեր ժողովուրդների գրողների՝ այդ թվում մանկական գրականության գործեր։ Նրա սեփական ստեղծագործություններից շատերը թարգմանվել են այլ լեզուներով, մասնավորապես՝ «Ուրցի Մարան» վեպը ռուսերեն առանձին գրքով հրատարակվել է 1964 թվականին։ 
Հրաչյանը պարգևատրվել է Հայրենական պատերազմի II աստիճանի շքանշանով։ 1985 թվականին արժանացել է Հայաստանի մշակույթի վաստակավոր գործչի կոչման։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել հայ ընթերցողներին։ 
Պարգևներ 
Հայրենական պատերազմի II աստիճանի շքանշան 
Հայաստանի մշակույթի վաստակավոր գործիչ (1985)
Мастер Многогранного Литературного
Умер: 28 мая 1989, Ереван,
Хачик Храчян (Хачик Тадевоевич Месропян, армянский поэт, прозаик, переводчик, редактор и детский писатель. Заслуженный деятель культуры Армянской ССР (1985), член Союза писателей СССР с 1936 года. 
Родился в селе Норашен (ныне Араратская область). В 1934 году окончил техникум изобразительного искусства, после чего работал учителем. Участвовал в Великой Отечественной войне. С 1946 по 1969 год работал редактором в издательстве «Айпетрат» (позже «Айастан»), а с 1969 по 1973 год — в Государственном комитете по телевидению и радиовещанию Армянской ССР. Первое стихотворение Храчяна было опубликовано в 1929 году в журнале «Литературные позиции». В 1931 году вышли его первые поэтические сборники — «Трубы» и «Лирика мускулов», отредактированные Егише Чаренцем. 
Творчество Храчяна включает как поэзию, так и прозу. Его роман «Погреб тимьяна» и повесть «Романтики» стали классикой армянской прозы. Как переводчик, он переводил на армянский язык произведения известных авторов мира, включая детскую литературу, с русского языка. Многие его собственные произведения также были переведены на другие языки, в частности, роман «Погреб тимьяна» был опубликован на русском языке в 1964 году. 
Хачик Храчян был награждён орденом Отечественной войны II степени. В 1985 году ему присвоено звание Заслуженного деятеля культуры Армении. Его литературное наследие продолжает вдохновлять армянских читателей. 
Награды 
Орден Отечественной войны II степени 
Заслуженный деятель культуры Армянской ССР (1985)

Master of Multifaceted Literary Talent
Died: May 28, 1989, Yerevan, Armenian SSR, USSR
Khachik Hrachyan (Khachik Tadevosovich Mesropyan, born July 1, 1912, Norashen village, Erivan Governorate, Caucasus Viceroyalty, Russian Empire), Armenian poet, prose writer, translator, editor, and children’s author. Honored Cultural Worker of the Armenian SSR (1985), member of the USSR Writers’ Union since 1936. 
Born in the village of Norashen (now in Armenia’s Ararat Province), Hrachyan graduated from an art technical school in 1934 and worked as a teacher. He participated in the Great Patriotic War. From 1946 to 1969, he served as an editor at the Haypethrat (later “Hayastan”) publishing house, and from 1969 to 1973, he worked at the State Committee for Television and Radio Broadcasting of the Armenian SSR. His first poem was published in 1929 in the magazine Literary Positions. In 1931, his debut poetry collections, The Trumpets and The Lyric of Muscles, were published under the editorship of Yeghishe Charents. 
Hrachyan’s works encompass both poetry and prose. His novel The Thyme Cellar and novella The Romantics are considered gems of Armenian prose. As a translator, he brought works by prominent global authors, including children’s literature, into Armenian from Russian. Many of his own works were translated into other languages, with The Thyme Cellar published in Russian in 1964. 
Hrachyan was awarded the Order of the Patriotic War, 2nd Class. In 1985, he was honored as a Merited Cultural Worker of Armenia. His literary legacy continues to inspire Armenian readers. 
Awards 
Order of the Patriotic War, 2nd Class 
Honored Cultural Worker of the Armenian SSR (1985)

2012 թվականի մայիսի 28-ին Երևանում վախճանվել է Արցախյան պատերազմի հերոս Միքայել (Միշա) Ապրեսյանը: Նա այնքան տաղանդավոր և հմուտ հրամանատար էր, որ իր գնդի կորուստները ողջ պատերազմի ընթացքում եղել են ամենաքիչը:

Ինքը՝ Միշան, ընդամենը մեկ անգամ է կոնտուզիա ստացել, բայց երբեք ծանր վիրավորված չի եղել: Ապրեսյանը ակտիվորեն մասնակցել է հայկական բանակի համար սպառազինություն ձեռք բերելու բոլոր ռազմական բանակցություններին: Նա նաև մասնակցել է Շուշիի ազատագրման գործողությանը: 2012 թվականին նա պարգևատրվել է «Քաջություն» մեդալով: Միշա Ապրեսյանը հուղարկավորվել է Երևանի Եռաբլուր զինվորական պանթեոնում՝ թողնելով անմոռանալի հետք հայ ժողովրդի պատմության մեջ որպես անվախ և նվիրված հայրենասեր:

Несгибаемый Герой Арцаха
28 мая 2012 года в Ереване скончался герой Арцахской войны Микаэл (Миша) Апресян. Он был настолько талантливым и искусным командиром, что его полк за всю войну понёс наименьшие потери. Сам Миша лишь однажды получил контузию, но ни разу не был серьёзно ранен. Апресян активно участвовал во всех военных переговорах по закупке вооружений для армянской армии и был участником операции по освобождению Шуши. В 2012 году он был награждён медалью «За Храбрость». Миша Апресян был похоронен на военном кладбище Ераблур в Ереване, оставив неизгладимый след в истории армянского народа как бесстрашный и преданный патриот.

Unyielding Hero of Artsakh
On May 28, 2012, in Yerevan, the hero of the Artsakh War, Mikael (Misha) Apresyan, passed away. He was an exceptionally talented and skilled commander, leading his regiment to suffer the fewest losses throughout the entire war. Misha himself was concussed only once and never sustained serious injuries. He actively participated in all military negotiations for acquiring armaments for the Armenian army and was involved in the operation to liberate Shushi. In 2012, he was awarded the Medal for Bravery. Misha Apresyan was laid to rest at the Yerablur military pantheon in Yerevan, leaving an indelible mark in the history of the Armenian people as a fearless and devoted patriot.

Մայիսի 28, 1878, Թիֆլիսոըմ  – ծնվել է  Նիկոլայ Ալեքսանդրի Մադաթովը (Նիկողայոս Մադաթյանց)  – հայ ճարտարապետ 

Ծնվել է Թիֆլիսում՝ մշակութային և պատմական խաչմերուկում, նա մեծացել է միջավայրում, որտեղ արևելյան և արևմտյան ավանդույթները խառնվում էին՝ ձևավորելով նրա յուրահատուկ գեղարվեստական տեսլականը: 
1902 թվականին Մադաթովն ավարտել է Սանկտ Պետերբուրգի Քաղաքացիական Ճարտարագետների ինստիտուտը՝ ձեռք բերելով խորը գիտելիքներ և հմտություններ, որոնք հետագայում դարձան նրա հաջողության հիմքը: Նրա ստեղծագործական ճանապարհը սկսվեց Թիֆլիսում, որտեղ նա նախագծեց մի շարք նշանակալի կառույցներ, որոնք դարձան քաղաքի ճարտարապետական խորհրդանիշներ: Նրա աշխատանքներից են Նավթլուղի երկաթուղային կայարանը, Անդրկովկասի երկաթգծի վարչության շենքը, երկաթգծի հիվանդանոցի մասնաշենքը և պետբանկի շենքը: Նա նաև ստեղծեց Գագրայի Սպիտակ սյունաշարը, որը հայտնի է իր էլեգանտությամբ և ճարտարապետական նրբությամբ: 
Մադաթովի ամենանշանակալի ներդրումներից մեկը Թիֆլիսի իր անվան հրապարակի եկեղեցու նախագիծն էր, որը մարմնավորում էր նրա կարողությունը՝ համադրելու ֆունկցիոնալությունը գեղագիտական ներդաշնակության հետ: Նրա աշխատանքները բնութագրվում են մանրուքների նկատմամբ ուշադրությամբ, ճարտարապետական նորարարություններով և տեղական մշակույթի նկատմամբ խորը հարգանքով: 
Նիկոլայ Մադաթովի ժառանգությունը մնում է ոգեշնչման աղբյուր ճարտարապետների և արվեստագետների համար: Նրա կառույցները ոչ միայն ծառայում են իրենց գործնական նպատակին, այլև պատմում են մի դարաշրջանի մասին, երբ Թիֆլիսը ծաղկում էր որպես մշակութային կենտրոն: Նա մահացավ 1943 թվականին Թբիլիսիում, սակայն նրա աշխատանքները շարունակում են ապրել՝ հիշեցնելով մեզ հայ ճարտարապետի անմոռանալի ներդրումը:

—

28 мая 1878, Тифлис- родился Николай Александрович Мадатов (Никогайос Мадатянц) – выдающийся армянский архитектор, чьи творения навсегда изменили облик Кавказа. Родившись в Тифлисе, городе, где переплетались восточные и западные традиции, он впитал уникальную культурную атмосферу, которая сформировала его художественное видение. 
В 1902 году Мадатов окончил Институт гражданских инженеров в Санкт-Петербурге, где получил глубокие знания в области архитектуры и инженерии. Вернувшись в Тифлис, он приступил к созданию знаковых сооружений, которые стали неотъемлемой частью городской панорамы. Среди его работ – железнодорожная станция Навтлуги, здание управления Закавказской железной дороги, корпус железнодорожной больницы и здание Государственного банка. Особое место в его творчестве занимает Белая колоннада в Гагре, отличающаяся элегантностью и утонченным стилем. 
Одним из ключевых проектов Мадатова стал проект церкви на площади его имени в Тифлисе, где он мастерски сочетал функциональность и эстетическую гармонию. Его работы отличались вниманием к деталям, новаторским подходом и уважением к местным традициям. 
Наследие Николая Мадатова продолжает вдохновлять архитекторов и ценителей искусства. Его здания не только выполняют практические функции, но и служат памятниками эпохи, когда Тифлис был культурным центром региона. Мадатов ушел из жизни в 1943 году в Тбилиси, но его творения остаются живым свидетельством таланта армянского зодчего.

—

May 28, 1878, Tiflis, was born Nikolai Alexandrovich Madatov (Nikogayos Madatyanc)  was a distinguished Armenian architect whose creations have left an indelible mark on the architectural landscape of the Caucasus. Born in Tiflis, a vibrant hub where Eastern and Western cultures converged, Madatov grew up in an environment that shaped his unique artistic vision. 
In 1902, he graduated from the Institute of Civil Engineers in St. Petersburg, acquiring a robust foundation in architecture and engineering. Returning to Tiflis, Madatov embarked on a prolific career, designing iconic structures that became symbols of the city’s architectural heritage. His portfolio includes the Navtlugi railway station, the administration building of the Transcaucasian Railway, a wing of the railway hospital, and the State Bank building. He also designed the elegant White Colonnade in Gagra, celebrated for its refined aesthetic. 
One of Madatov’s most significant contributions was the design of a church on the square named after him in Tiflis, a project that exemplified his ability to blend functionality with aesthetic harmony. His works are characterized by meticulous attention to detail, innovative design, and a deep respect for local cultural traditions. 
Nikolai Madatov’s legacy continues to inspire architects and art enthusiasts alike. His buildings not only serve practical purposes but also stand as testaments to an era when Tiflis flourished as a cultural center. Madatov passed away in 1943 in Tbilisi, but his architectural masterpieces endure, celebrating the enduring brilliance of this Armenian visionary.